March 29th, 2008 J.T.O. van Laak
Wellicht lijkt dit een vreemde titel voor een artikel over een bandje uit New-York maar dit zal in de loop van de volgende tekst verklaard worden. Waldo is de hoofdpersoon uit een Engelse kinderboekenserie van Martin Handford. De bedoeling van deze boeken is dat je Waldo in een grote, drukke tekening vindt. Hij heeft rood met wit gestreepte kleding aan, een muts, een wandelstok en een bril. Soms een erg moeilijke opgave door de complexiteit van de tekeningen.
Welnu, EdibleRed: Een vijftal enthousiaste muzikanten uit New-York die voor de tweede maal in Nederland een promotietour doen, dit maal ook buiten Amsterdam. Zo ook bij Cul de Sac. EdibleRed: het is aan elkaar geschreven maar je kunt het ook los terug vinden. EdibleRed: de rockband met cello. Het instrument wat een extra laag oplevert in de stevige rock muziek.
Stipt op tijd begint het kwartet voor een nagenoeg lege zaal. Ze hadden duidelijk nog nooit van het Tilburgs halfuurtje gehoord. Misschien wel terecht. Zonder blikken of blozen echter begint het viertal aan hun set. Pardon, viertal? Inderdaad, er staan maar vier muzikanten op het podium, de cellist is in geen velden of wegen te bekennen. Tevens is zijn instrument nergens op het podium, noch elders in de zaak te vinden. Schouderophalend laat ik mij dan toch gewillig meevoeren op het muzikale scheepje dat EdibleRed heet. Al heel snel wordt duidelijk dat het scheepje een klein beetje stuurloos is. Zonder eerdergenoemde cellist, vanaf nu heet hij Waldo, ontstijgt EdibleRed jammer genoeg de gevaarlijke middelmatigheid niet.
Hun enthousiasme is het probleem niet en ook muzikaal is het, binnen hun genre, verzorgd binnen de marge. Maar het ontbreken van Waldo is voor ondergetekende toch echt een ongelofelijk gemis.
Wel een duidelijk zichtbaar probleem is het verschil tussen het Nederlandse en het Amerikaanse clubcircuit. Waar vermoedelijk de Amerikanen helemaal uit hun plaat gaan wanneer ze een gecoverd nummer te horen krijgen, moet je wel zeer goed zijn om het Nederlandse publiek te overtuigen van de bittere noodzaak om dit specifieke nummer te gehore te brengen. Wanneer tijdens een intermezzo de zangeres, een korte pauze neemt en de gitarist een nummer van Nirvana op een zodanig heikneuterige manier afraffelt zakt mijn broek dan ook nagenoeg tot de knieën. Maar EdibleRed heeft nog een verrassing in petto: Hun versie van het wereldberoemde nummer Hey Ya van Outkast doet mij het schaamrood op de kaken krijgen. En nog altijd ben ik op zoek naar de positieve dingen die ik kan melden over deze band en Waldo natuurlijk.
Positieve dingen over EdibleRed zijn er desalniettemin voldoende te noemen. Op de eerste plaats staat de band als een huis zelfs zonder cellist voor een nagenoeg lege zaal. Vervolgens raakt het publiek toch behoorlijk in de ban van het enthousiasme van EdibleRed en zodoende loopt en blijft de zaal vol. Bij vlagen komt er een zweem van dat eigenzinnige geluid toch over ook al zijn ze maar met vieren. Ik heb uiteindelijk toch de volledige avond gebiologeerd geluisterd en ben soms een enkele keer blij verrast. Voor iedereen die van rockbands met vrouwen houdt was dit een zeer onderhoudende avond. En bij latere navraag blijkt de cellist te touren met Amy Lee van Evanescence. Een goede reden voor hem om niet met EdibleRed in Cul de Sac te spelen. Maar voor de band is het toch een gemiste kans.
J.T.O. van Laak
Meer foto’s van Marta Demarteau hier.
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
March 28th, 2008 J.T.O. van Laak
Woensdag 26-3 2008 Art Meets presenteert: DubDichtersFestival
In de nog relatief korte geschiedenis van Art Meets volgt vandaag de uitwijking van de dinsdag naar een woensdag met het DubDichtersFestival. Wellicht dat voor een aantal mensen dit onduidelijk was want de heren van het, voor het festival niet onbekende, Dubbel starten hun kersverse presentatiecarrière met een handjevol bezoekers. Spijtig want hun losse presentatie werkt zeer aanstekelijk en geeft de avond zijn jeugdige karakter waar het zo goed bij gedijd. Iedere artiest wordt door de twee jonge met een soort rap/gedicht ingeleid. Een methode die soms voor hilarische momenten zorgt.
Eerste artiest die acte de présence mag geven is één van de twee Nederlandse Poetry Slam kampioenen van deze avond: Krijn Peter Hesselink. Met intrigerende gedachtegangen heeft hij het publiek al snel aan zijn lippen hangen en zo komt schoorvoetend de avond op gang. De dichter ziet zelfs kans om een experiment te proberen maar gooit na een dappere poging zijn werk begeleiden op gitaar uiteindelijk zelf de handdoek in de ring. Dit alles kan het publiek niet deren. Men heeft er zin in en groeit gestaag in getale.
Als tweede act komt de, voor Tilburg niet onbekende dichter, Robert Nouwen als verrassing een aantal van zijn gedichten en sonnetten voordragen. Waarna hij opgevolgd wordt door de andere voormalige Nederlandse kampioen Bernhard Christiansen. Met zijn tragikomische vertellingen en zijn bijpassende voordracht heeft hij de lachers snel op de hand. Iets wat uiteindelijk het werk alleen maar ten goede komt omdat de aandacht zodoende minder snel verslapt. Ik hoop snel nog eens iets van zijn werk te horen. Of het nu het schrijnende leven zelf, de zoektocht van een achtendertig jarige kameel naar een waterput of Bernhard zijn voorliefde voor geiten is. Laat maar komen.
Wim Kauffman trakteert ons vervolgens op een heuse performance. Werkelijke Hoge Kunst volgens eigen zeggen. De inleiding tot een nieuw Hedonistisch tijdperk, verlieservaringen en helende werkingen zullen ons welgevallen zegt Wim.
Dat vinden wij natuurlijk allemaal prima maar de aandacht gaat toch vooral uit naar zijn prachtige instrument: de theremin. Met sferische begeleiding van dit instrument en een beatbox verzorgt hij zijn programma. Neem uw PC op en laat u redden door mij. Zijn therapeutische werkwijze ligt uiteindelijk toch ietwat zwaar op de maag. Gelukkig bracht de jonge accordeonvirtuoos Willem Wiebe daar vrij snel verandering in mijn zijn soms suikerzoete liedjes is hij de uitverkozen persoon op dit moment. Wanneer hij en zijn accordeon vervolgens aan het swingen slaan kan de avond absoluut niet meer stuk. Als Ko de Laat vervolgens nog wat olie op het vuur komt gooien met zijn scherpe gedichten, zijn wrange wereldbeeld en zijn cynische opmerkingen kunnen we enkel nog spreken over een zeer geslaagde avond.
Als hekkensluiter zien wij uiteindelijk nog de band Heder. Professioneel en met veel enthousiasme brengen zij hun naar Jamiroquai smakende pop en funk nummers om uiteindelijk ook nog samen met de jongens van Dubbel twee nummers te spelen. Zij waren de blikopeners die constateren dat vroeger alles goed was, maar nu is het beter. En beter zou ik niet af kunnen sluiten.
J.T.O. van Laak
Posted in Art Meets, Literatuur | No Comments »
March 28th, 2008 J.T.O. van Laak
* gevonden na het DubDichtersFestival
Posted in Literatuur | No Comments »
March 28th, 2008 J.T.O. van Laak
Vanaf vandaag behandelen wij op het “Cul de Sac blog” alle door ons nieuw ingekochte albums onder de naam Verse Vis. De eerste recensie in deze serie is de nieuwste van ‘The Raconteurs’.
Wanneer we het hebben over een nieuw album van ‘The Raconteurs’ kunnen de opmerkingen over ‘Jack White’ zijn andere band natuurlijk moeilijk uitblijven. Uiteraard heeft het succes van ‘The White Stripes’ geen windeieren opgeleverd voor deze groep (verder aangevuld met een aantal voormalige leden van ‘The Greenhornes’). Het vorige album kwam met de enorme hit ‘Steady as She Goes’ en de jongens hebben hun bestaansrecht meer dan voldoende afgedwongen. Het zou echter wel een Jack White overkill kunnen opleveren. Bovendien moet ondergetekende eerlijk toegeven dat het eerste album ‘Broken Boy Soldiers’ snel een bekeken zaak werd. Al met al flink wat ballast om zonder vooroordelen te beginnen.
Tijdens de eerste noten klinkt het inderdaad als een niet gebruikt nummer van de White Stripes, maar wel een hele lekkere. Dik aangezette gitaarpartijen, stampende drums en een zanger die zingt alsof de duivel hem op de hielen zit. Dit kon nog wel eens helemaal niet verkeerd uitpakken. Het tweede nummer is tevens de nieuwe single. Een meer gebalanceerd geluid openbaard zich. Waar ‘Meg White’ haar broer regelmatig uit de bocht laat vliegen met zijn expirementeer drang is hier duidelijk dat er meerdere personen iets in de pap te brokkelen hebben. Muzikaal voegen ‘The Raconteurs’ zich bij andere, door de rock uit de jaren ‘70 geïnspireerde, bands van dit moment als ‘Wolfmother’ en ‘Kings of Leon’. Wanneer dan de vierde track met een spookachtige intro uit mijn speakers blaast moet ik toegeven dat ik verkocht ben. Dit gevoel blijft ook lang hangen. Steeds meer komt de balans van dit album tot zijn recht. Stevige rock, geïnspireerde experimenten, mooie popsongs en genoeg om na meerdere luistersessies nog steeds nieuwe prachtige elementen te ontdekken. Consolers of the Lonely zou wel eens hoge ogen kunnen scoren in 2008.
Ik beoordeel deze plaat met een score van vier maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zeker weet of ik ooit een vijf ga geven.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie, Cul de Sac, Muziek | No Comments »
March 25th, 2008 Jemudah
Deze jongens uit Oslo zetten de muzikale traditie van bandjes die met ‘the’ beginnen (denk: the kinks, the strokes, the hyves) nauwgezet voort.
Noem het on-origineel (waartoe ik dus persoonlijk wel de neiging heb) maar een ding moet gezegd worden over The Cheaters: Ze Rocken!
Deze ‘13-in-een-dozijn’-jongens brengen hun muziek met een niet te ontkennen onderbuikgevoel.
Vooral de toegift (waarvan de titel als ik me niet vergis ‘Amsterdam’ is) deed mij toch wel flink wiebelen op m’n bar-kruk, en dat terwijl ik net zat te bedenken hoe hier nou in godsnaam een aardig stukje over te schrijven.
Al met al dus toch zeker een bandje om naar te gaan kijken als ze toevallig in de buurt zijn, overigens, mensen die niets liever willen dan bands die klinken als een echt ‘The’-bandje zullen het sowiezo geweldig vinden.
Van mij krijgen ze op een schaal van 10 een 6,5.
J. Mudah.
Posted in Live | No Comments »
March 25th, 2008 J.T.O. van Laak
Dinsdag 18 - 3 2008
Voor de tweede maal sinds het bestaan van Art Meets heeft het improvisatie collectief zijn kunsten vertoond in café Cul de Sac. De verwachtingen waren hoog aangezien het de eerste maal een dermate sterke performance op leverde zodat deze wellicht moeilijk te overtreffen is. Deze spanning is echter niet te zien bij de drie danseressen noch bij de twee muzikanten van het collectief. Eveneens wacht het publiek geduldig op wat komen gaat en keuvelt onderling nog wat. Degene die al eens een Impromuda avond heeft bijgewoond legt de nieuwkomer uit wat hem allemaal te wachten staat. Totdat de lichten langzaam gedoofd worden, de sfeervolle jazz verstomd en de avond officieel van start is gegaan.
“Is this part finished?” vraagt Fiona aan het eind van het eerste blok, wellicht een veel voorkomende vraag bij improvisaties. Hoelang kunnen we dit idee nog voortzetten? Hebben we nog ideeën? Zit de vaart er nog in? En de spanning? Gevoelsmatig dacht ik, neen. Dit eerste deel van drie verspreid over de avond gespeelde delen neemt een vlakke, ongepassioneerde aanloop. Visueel en muzikaal is het allemaal een lust voor het oog, de gewenste symbiose tussen deze twee blijft echter uit bovendien is de spanningsboog ver te zoeken. Wellicht heeft dit te maken met de keuze van instrumenten. Jarno van Es is, zoals altijd, onderhoudend. Zachtjes streelt hij zijn toetsen om een subtiel geluidstapijt neer te leggen soms aangevuld met samples en begeleid door contrabas. Hier zou een contrasterend instrument een welkome aanvulling zijn geweest. Wellicht dachten de dames hetzelfde. Ook op hun performance viel niet echt iets aan te merken maar er kwam nimmer een hoogtepunt en zo eindigde dit deel nagenoeg met dezelfde spanning als aan het begin.
Wanneer het tweede deel begint lijkt het alsof ook de dames niet helemaal tevreden waren, het optreden begint namelijk spetterend met een prachtig speels stuk in een soort huiskamersetting. De drie danseressen rollen, ruziën en acteren met veel humor en houden zodoende de spanning prima vast. Dit wordt alleen nog maar versterkt door een soort akelig kinderversje wat door de speakers glibberde. Langzaam krijgt het collectief grip op de avond en weet te ontroeren, te vermaken en te fascineren. Wanneer er voor de tweede maal tekst op de spiegel in het decor geschreven wordt - de eerste maal betreft het hier het woord: Arrive - is er ook geen letter van gelogen. Het woord: Staying schreeuwt zichzelf fel kleurrijk van de spiegel. En dat is wat de beelden en indrukken doen, ze blijven. Wanneer dan in het derde deel Ineke Wolters het barpersoneel de schrik van hun leven bezorgd door achter de bar te klauteren, spontaan vijf biertjes tapt en deze vervolgens aan de nietsvermoedende Vlaamse collega begint te voeren, die op haar beurt dapper het drinkgedrag van haar landgenoten probeert te verdedigen schieten alle superlatieven te kort. In het publiek hoorde ik uitdrukkingen als dolkomisch, briljant en zelfs geil. Bovendien heerste er hier en daar ongeloof. Was dit wel improvisatie? Enfin. Impromuda heeft ondanks een langzame start dubbel en dwars weten te overtuigen. Improvisatie balanceert altijd op een heel dun platform waar men heel eenvoudig vanaf zou kunnen vallen soms aan de goede kant soms aan de verkeerde. Impromuda bleef behoorlijk lang balanceren maar toen uiteindelijk de keus gemaakt was sprongen zij vol overgave in het diepe en nam het publiek mee op een onvergetelijke reis. Ach ja, je had er bij moeten zijn geweest. Denk ik…
J.T.O. van Laak
Posted in Art Meets, Dans, Live, Muziek | No Comments »
March 19th, 2008 J.T.O. van Laak
Met het negen jarige jubileum op 1 april a.s. in het vooruitzicht vaart café Cul de Sac een ogenschijnlijk behouden koers. Een nieuwe eigenaar geeft de kapitein wat meer rust en daardoor ontstaat er de mogelijkheid tot vernieuwing en verbreding van het spectrum aangevuld met frisse ideeën. Zo hebben de Art Meets dinsdagavonden zich al bewezen als een welkome aanvulling op de ondertussen beruchte optredens van de donderdagavond , de swingende stapavonden en de rustige avonden waar men lekker van zijn drankje kan genieten afgewisseld met een goed gesprek en het luisteren naar de muziek waar Cul de Sac alom bekend staat. Daar voegen wij vanaf vandaag het Cul de Sac blog bij. Verwacht van ons sfeerschetsen van bands en Art Meets activiteiten aangevuld met foto’s van onze eigen fotografen, nieuwsartikelen, muziekrecensies en nog veel meer.
Posted in Cul de Sac, Nieuws | 1 Comment »