The Raconteurs - Consolers Of The Lonely

Vanaf vandaag behandelen wij op het “Cul de Sac blog” alle door ons nieuw ingekochte albums onder de naam Verse Vis. De eerste recensie in deze serie is de nieuwste van ‘The Raconteurs’.

Wanneer we het hebben over een nieuw album van ‘The Raconteurs’ kunnen de opmerkingen over ‘Jack White’ zijn andere band natuurlijk moeilijk uitblijven. Uiteraard heeft het succes van ‘The White Stripes’ geen windeieren opgeleverd voor deze groep (verder aangevuld met een aantal voormalige leden van ‘The Greenhornes’). Het vorige album kwam met de enorme hit ‘Steady as She Goes’ en de jongens hebben hun bestaansrecht meer dan voldoende afgedwongen. Het zou echter wel een Jack White overkill kunnen opleveren. Bovendien moet ondergetekende eerlijk toegeven dat het eerste album ‘Broken Boy Soldiers’ snel een bekeken zaak werd. Al met al flink wat ballast om zonder vooroordelen te beginnen.
Tijdens de eerste noten klinkt het inderdaad als een niet gebruikt nummer van de White Stripes, maar wel een hele lekkere. Dik aangezette gitaarpartijen, stampende drums en een zanger die zingt alsof de duivel hem op de hielen zit. Dit kon nog wel eens helemaal niet verkeerd uitpakken. Het tweede nummer is tevens de nieuwe single. Een meer gebalanceerd geluid openbaard zich. Waar ‘Meg White’ haar broer regelmatig uit de bocht laat vliegen met zijn expirementeer drang is hier duidelijk dat er meerdere personen iets in de pap te brokkelen hebben. Muzikaal voegen ‘The Raconteurs’ zich bij andere, door de rock uit de jaren ‘70 geïnspireerde, bands van dit moment als ‘Wolfmother’ en ‘Kings of Leon’. Wanneer dan de vierde track met een spookachtige intro uit mijn speakers blaast moet ik toegeven dat ik verkocht ben. Dit gevoel blijft ook lang hangen. Steeds meer komt de balans van dit album tot zijn recht. Stevige rock, geïnspireerde experimenten, mooie popsongs en genoeg om na meerdere luistersessies nog steeds nieuwe prachtige elementen te ontdekken. Consolers of the Lonely zou wel eens hoge ogen kunnen scoren in 2008.
Ik beoordeel deze plaat met een score van vier maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zeker weet of ik ooit een vijf ga geven.
J.T.O. van Laak

♫ ♫ ♫ ♫ ♫

This entry was posted on Friday, March 28th, 2008 at 12:44 and is filed under CD-recensie, Cul de Sac, Muziek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.