Wellicht lijkt dit een vreemde titel voor een artikel over een bandje uit New-York maar dit zal in de loop van de volgende tekst verklaard worden. Waldo is de hoofdpersoon uit een Engelse kinderboekenserie van Martin Handford. De bedoeling van deze boeken is dat je Waldo in een grote, drukke tekening vindt. Hij heeft rood met wit gestreepte kleding aan, een muts, een wandelstok en een bril. Soms een erg moeilijke opgave door de complexiteit van de tekeningen.

Welnu, EdibleRed: Een vijftal enthousiaste muzikanten uit New-York die voor de tweede maal in Nederland een promotietour doen, dit maal ook buiten Amsterdam. Zo ook bij Cul de Sac. EdibleRed: het is aan elkaar geschreven maar je kunt het ook los terug vinden. EdibleRed: de rockband met cello. Het instrument wat een extra laag oplevert in de stevige rock muziek.

Stipt op tijd begint het kwartet voor een nagenoeg lege zaal. Ze hadden duidelijk nog nooit van het Tilburgs halfuurtje gehoord. Misschien wel terecht. Zonder blikken of blozen echter begint het viertal aan hun set. Pardon, viertal? Inderdaad, er staan maar vier muzikanten op het podium, de cellist is in geen velden of wegen te bekennen. Tevens is zijn instrument nergens op het podium, noch elders in de zaak te vinden. Schouderophalend laat ik mij dan toch gewillig meevoeren op het muzikale scheepje dat EdibleRed heet. Al heel snel wordt duidelijk dat het scheepje een klein beetje stuurloos is. Zonder eerdergenoemde cellist, vanaf nu heet hij Waldo, ontstijgt EdibleRed jammer genoeg de gevaarlijke middelmatigheid niet.

Hun enthousiasme is het probleem niet en ook muzikaal is het, binnen hun genre, verzorgd binnen de marge. Maar het ontbreken van Waldo is voor ondergetekende toch echt een ongelofelijk gemis.

Wel een duidelijk zichtbaar probleem is het verschil tussen het Nederlandse en het Amerikaanse clubcircuit. Waar vermoedelijk de Amerikanen helemaal uit hun plaat gaan wanneer ze een gecoverd nummer te horen krijgen, moet je wel zeer goed zijn om het Nederlandse publiek te overtuigen van de bittere noodzaak om dit specifieke nummer te gehore te brengen. Wanneer tijdens een intermezzo de zangeres, een korte pauze neemt en de gitarist een nummer van Nirvana op een zodanig heikneuterige manier afraffelt zakt mijn broek dan ook nagenoeg tot de knieën. Maar EdibleRed heeft nog een verrassing in petto: Hun versie van het wereldberoemde nummer Hey Ya van Outkast doet mij het schaamrood op de kaken krijgen. En nog altijd ben ik op zoek naar de positieve dingen die ik kan melden over deze band en Waldo natuurlijk.

Positieve dingen over EdibleRed zijn er desalniettemin voldoende te noemen. Op de eerste plaats staat de band als een huis zelfs zonder cellist voor een nagenoeg lege zaal. Vervolgens raakt het publiek toch behoorlijk in de ban van het enthousiasme van EdibleRed en zodoende loopt en blijft de zaal vol. Bij vlagen komt er een zweem van dat eigenzinnige geluid toch over ook al zijn ze maar met vieren. Ik heb uiteindelijk toch de volledige avond gebiologeerd geluisterd en ben soms een enkele keer blij verrast. Voor iedereen die van rockbands met vrouwen houdt was dit een zeer onderhoudende avond. En bij latere navraag blijkt de cellist te touren met Amy Lee van Evanescence. Een goede reden voor hem om niet met EdibleRed in Cul de Sac te spelen. Maar voor de band is het toch een gemiste kans.

J.T.O. van Laak

Meer foto’s van Marta Demarteau hier.

This entry was posted on Saturday, March 29th, 2008 at 13:51 and is filed under Cul de Sac, Live, Muziek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.