April 26th, 2008 J.T.O. van Laak
Uiteraard lijkt het, met een naam als Le Chat Noir, dat er een Franse of wellicht Belgische act naar Cul de Sac gekomen is om een optreden te verzorgen. Uiteindelijk blijkt dit, zoals wel vaker, een verkeerd vooroordeel. Achter Le Chat Noir schuilen Teddy Hesper en Eileen Spruce. De eerste is van Engelse origine en de bevallige jongedame is uit Amerika gekomen om samen met Teddy Hesper het in Engeland gesitueerde duo Le Chat Noir te vormen. Een duo wat bekend staat om hun energieke en vuige Rock ‘n Roll. Net als de White Stripes doen zij dit met enkel drums en gitaar. En bovendien met de zelfde formatie, Eileen op drums en Teddy Hesper op gitaar.Het eerste wat opvalt bij binnenkomst is het briljante gebruik van rode en witte lichtsnoeren die in de kuil van Cul de Sac een zeer sfeervolle afbakening maken voor de band om in te spelen. Zo simpel maar, wow, wat ziet dat er geweldig uit.
Wanneer Le Chat Noir aan hun live-set begint is al vanaf het eerste nummer duidelijk dat de band gekomen is om te overtuigen, beide personen spelen alsof de duivel en op de hielen zit. De sfeer zit er dan ook snel in. Prachtig om te zien, twee muzikanten die zo bezeten met hun muziek bezig zijn. Ook al is het muziek waar op het eerste gezicht niets bijzonders mee is. Le Chat Noir staat voor zompige, vuige Rock ‘n Roll en Blues. Niet altijd even perfect uitgevoerd, evenmin altijd even interessant of onderhoudend. Niets nieuws aan de horizon. Wat overigens geen probleem is want het wiel is al lang uitgevonden. Bovendien waar het duo af en toe wat moet inboeten aan perfectie of vernieuwingsdrang maakt Le Chat Noir het ruimschoots goed met bevlogenheid en energie. Bovendien zijn allebei de muzikanten zeer onderhoudend als performer, zowel tijdens als na de nummers.
Met een flitsende set vol korte stevige nummers laat Le Chat Noir een nog lang door denderende impressie achter bij Cul de Sac. Zeker geen poesje om zonder handschoenen aan te pakken.
www.viewinaframe.nl
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 23rd, 2008 Merlijn
The Kooks - Konk
Deze cd is het vervolg op de goed ontvangen debuutplaat “Inside in / Inside Out”.
Om maar meteen de toon van deze recensie te zetten: deze CD is niet waar ik op had gehoopt. Met hier en daar een aardig nummer geeft de CD in zijn geheel mij het gevoel van middelmatigheid. De nummers “Mr. Maker” en “Do You Wanna” zijn voor mij de enige twee nummers die wel oke zijn. Maar “Always Where I Need To Be” kan voor mij de “slechtste nummer van het jaar-award” krijgen. Misschien druk ik me hier wat sterk uit maar laat me een verklaring geven: Als je er voor kiest geen tekst in de refreinen te gebruiken maar daar enkel te “doe-doe-doeën” dan kan dat alleen bij een goede melodielijn. Als die ook al niet kan worden verzonnen, blijft er weinig over.
Het is niet mijn bedoeling om de hele CD af te kraken, hoewel het daar toch op lijkt. Ik heb veel respect voor The Kooks vanwege hun geweldige debuutalbum, echter sta ik er van versteld dat het niveau sindsdien niet is gestegen, en misschien zelfs wel licht is gedaald.
Overigens gaat het jeugdig overkomende overslaan van de stem van zanger Luke Pritchard nu toch echt wel irritant worden.
Wat is er goed aan de plaat?
Als je de eerste CD gewoon te gek vind zoals ie is, dan vind je deze waarschijnlijk ook goed. Echter, als je had verwacht dat The Kooks toch iets meer zouden zijn gegroeid, valt ie toch wel tegen.
Verder is productioneel een leuke CD gemaakt. Het geluid klinkt bedrieglijk eenvoudig, maar is dynamisch. Erg sterk dus.
Conclusie:
Je moet een echte fan zijn van The Kooks wil je deze CD aan het eind van het jaar nog draaien.
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie, Nieuws | No Comments »
April 23rd, 2008 J.T.O. van Laak
Afgelopen maandag speelde Gogol Bordello in 013 en op de vooravond van dit spektakel kreeg Cul de Sac een ogenschijnlijk cadeautje van het Bordello-management in de schoot geworpen. Ze wilden graag een afterparty organiseren in ons nederige stulpje. Ze kenden Cul de Sac nog van de vorige tour toen zij samen met o.a. Danko Jones een akoestische set hadden gedaan in ons nederige stulpje. De zanger van Gogol Bordello zou komen draaien samen met een bevriende DJ. Welnu iedereen die zich nog de memorabele avond met DJ Tommi en Eugene Hütz op Lowlands 2006 kan herinneren krijgt dan onmiddelijk de feestkriebels. Zo ook wij bij Cul de Sac. Vol enthousiasme mensen uitgenodigd per mail en sms… Natuurlijk willen wij nog een heerlijke balkan-avond in april. Onze verjaardag smaakte immers naar meer. En meer hebben we uiteindelijk ook gekregen. Een heerlijk feest avondje voor allen die over de schrik van de, overigens niet met ons besproken entreeprijs, heen waren en uiteindelijk ook voor niets op Eugene Hütz zaten te wachten, die klaarblijkelijk niet meer in staat was om de oversteek te maken van 013 naar Cul de Sac. DJ Dimon (ook bekend van de Gogol Bordello live-registraties) draait een zeer verzorgde set op een anderzijds rommelig geregelde afterparty. Enigzins teleurgesteld gaan wij door met de orde van de dag en denken dan ook maar niet meer aan al wat er niet goed was en enkel aan het goede.
Posted in Cul de Sac, Muziek, Nieuws | No Comments »
April 20th, 2008 Petrus
Om 22.15 kom ik binnen bij de Cul. Ik zie wat instrumenten staan waarvan één in de vorm van een vlinder, en een versterker met wat led-verlichting. Ik wacht tot ze gaan spelen, het is 23.00 en ze beginnen, de band speelt wat rommelig, maar dit maken ze na het eerste nummer zeer zeker goed, de vrouwelijke zangeres en de 3 jongens, spelen strak en hebben een mooie sound, als de 2de stem van de gitarist mee doet krijg ik even een brok in mijn keel, wat mooi! Wanneer het liedje afgelopen lijkt te zijn, komt er een effect van de gitarist aan de rechterzijde van het podium, het is nauwkeurig en tot in de puntjes geoefend dat zag ik aan de zangeres die op het moment dat het stil viel, met haar arm een beweging maakte. De band wou dat iedereen wat dichterbij kwam, maar het publiek reageerde wat afwachtend, wat er toen gebeurde was voor mij het hoogtepunt van het concert, driestemmig nummer met een super mooie sound. Wat een nummer, er volgde een mooi soulachtig liedje waarbij de zang gelukkig wat meer naar voren kwam, toen de gitarist een liedje ging zingen, schoot ik een beetje in de lach, jeetje wat een hoge stem, het leek wel of hij wat onzeker zong en daarom niet echt zuiver, maar na een goede uithaal kon je hem wel met Thom Yorke vergelijken. De band verraste het publiek met de zogenaamde regensound: met zijn allen in de vingers knippen, veel mensen deden mee maar dat was na 20 seconden ook weer afgelopen. De bandleden exclusief de zangeres gingen weg, de zangeres deed een liedje (à la KT Tunstall) was het resultaat. De loops die ze zelf met de stem maakte waren prachtig hoewel het publiek niet echt stil was, daarna kwam de band weer op en deelde de zangeres bellen blaas dingen uit, iedereen reageerde enthousiast, en begon te blazen. Wanneer het concert op het einde liep kreeg de band een goed applaus.
Kortom: de band speelde goed, de liedjes waren schitterend, de band speelde met overtuiging, en het publiek was afwachtend, van mij krijgt dit optreden een 8 op de schaal van 10.
Gegroet Petrus
Meer foto’s van Marta Demarteau en dit optreden zijn hier te vinden.
Posted in Live, Muziek | No Comments »
April 18th, 2008 J.T.O. van Laak
Stephen Malkmus & The Jicks
Real Emotional Trash
Pavement liefhebbers opgelet! Het vierde album van Stephen Malkmus is een feit.
De jaren negentig zal in de muzikale geschiedenisboeken vooral gekenmerkt worden door de hoogtijdagen van de grunge. Periodes dat bands als Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden de hitlijsten binnenstormen met hun ruige popliedjes. De jaren negentig waren echter ook onmiskenbaar de jaren van lo-fi. Overal duikten bands op die in hun slaapkamers en garages prachtige liedjes, die klinken als een op hol geslagen stoomtrein in een sardineblikje, opnamen. Maar juist daardoor een enorme kwetsbaarheid kregen die deze bands een haast onnavolgbare cultstaus opleverde. Het indie-rock genre waar lo-fi zich onder mag scharen gaat vleitig door met haar ontwikkeling. Lo-fi lijkt echter nu al geschiedenis.
Ik was dan ook bang dat ik een ontzettend oubollige plaat zou horen. Het blijkt echter goed uit te pakken. ‘Real Emotional Trash’ is een plaat zoals Malkmus hem ook ten tijde van ‘Wowee Zowee’ had kunnen maken. Dit album klinkt eerder als een tijdloze klasieker. Het lo-fi geluid is als een subtiel zweempje nog aanwezig maar verder grossiert dit album in briljante composities met catchy deuntjes en heerlijk vet aangezette gitaarpartijen. Regelmatig rockt ‘Real Emotional Trash’ dan ook een eind weg om vervolgens daar zeer lieflijk klinkende poliedjes tegenover te zetten. Zodoende blijft deze plaat prima in balans. Stephen Malkmus & The Jicks klinken fris en verzorgd. En ‘Real Emotional Trash’ klinkt na nader onderzoek als een ode aan een aantal grote muzikanten van weleer. Ga ook eens op zoek naar alle subtiele muzikale verwijzingen. Ik garandeer het levert nog een flink aantal prettige luistersessies op.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie, Cul de Sac | No Comments »
April 17th, 2008 Petrus
Het is 22.30 wanneer de band begint te spelen in een tamelijk rustig café, de mannen tikken af en het melodieuze gitaarwerk begint, de eerste noten komen goed over, alleen wanneer de zang begint ben ik een beetje bang, het geluid van de zang komt niet zo goed over en is moeilijk te verstaan, wanneer de instrumentale stukjes komen kijk ik weer op, ik vind het interessant om te zien hoe de toetsenist zich in de liedjes leeft. Na het eerste nummer brabbelt de band wat over PSV, niemand geeft echter antwoord van het publiek, en de zanger zegt nou laten we maar door spelen, een beetje arrogant en toch weer vrijgevend speelt de band het 2de liedje en trekt de aandacht van het publiek door de goede sound. De catchy drummer en de bassist raggen lekker door, waarop de gitaristen en zanger zich storten in een gevoelig partijtje muziek.Gelukkig wordt het wat drukker, en begint de band zich thuis te voelen, ze spelen wat aardige instrumentale stukjes waarbij de zang weer af en toe naar voren komt. De indie sound is goed en de liedjes zijn strak. Kortom de band speelde lekker, op de zang na, en de mensen in de Cul waardeerde de band na een aantal nummers.
Van mij krijgt het optreden en 7 op de schaal van 10.
Gegroet Petrus
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 7th, 2008 J.T.O. van Laak
Voormalige Nacht-Burgemeester René van Densen was aanwezig bij de lancering van de Art Meets website en heeft een filmpje gemaakt van het door Nick J. Swarth afgenomen interview met de twee programmeurs.
Posted in Art Meets | No Comments »
April 6th, 2008 Petrus
Gorki typeert typische Liedjes
Gorki heeft een nieuw album, zelf vind ik het eerste liedje van de plaat erg belangrijk, bij dit album: ‘Voor Rijpere Jeugd’, heb ik een kleine terug val, He? Ik ken dit liedje van een andere plaat van Gorki, de tekst is zoals altijd redelijk diep, iets waar het “normale Nederlandse publiek” niet echt op zit te wachten, het succes dat de Belgische band heeft in Vlaanderen is intens groot, je kunt het een beetje vergelijken met de Nederlandse “Doe Maar”.
Liedje 2 komt eraan, met een intro waar van ik denk Jeuh! Alleen haak iets te snel af, wanneer ik de Heuh van Luc de Vos hoor denk ik ja stevige rock! Maar helaas het zakt in. Veronica komt naar je toe is tevens de nieuwe single, (weer een liedje met een naam, zoals de eerdere single Mia die vrijwel de Belgische charts beheerde)
Surfer Billy wordt ingestart, een typerend intro-tje en een lekker refreintje met wat strijkers, geeft een goede sfeer, (misschien wel de volgende single?).
Over nummer 3 t/m 6 kan ik niets meer zeggen dan dat de teksten belangrijk zijn, verder is de opbouw hetzelfde en muzikaal iets minder interessant.
Dan komt nummer 7 aan de beurt United Kashmir, een heftige intro met uiteindelijk stevige toetspartijen, zo zo denk ik bij mezelf dit gaat wel beuken. Een nummer voor de dansvloer is het zeker wel. Misschien had dit liedje beter als ghosttrack kunnen dienen. (ghosttrack is een nummer wat achter een echt liedje staat maar met een pauze van minimaal 30 seconden)
Er valt me wel iets op aan de plaat de nummers Surfer Billy, Stotteraars alle Landen, Driekoningen en surfen op golven, hebben allemaal een drumfill als intro, kortom weet de band wel te raken met de teksten, het is een plaat waar je even voor moet gaan zitten, goed luisteren naar de tekst, en misschien wel meer dan 2 keer luisteren.
Ondanks alle inzakkingen in de plaat heb ik alsnog veel respect voor de band.
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie | No Comments »
April 5th, 2008 Petrus
Jamsessie 2 April 2008
21.00 tot 01.00
Om 21.00 was het zover, de jamsessie is weer geopend, de spullen staan op zijn plaats en de mensen druppelen binnen. Normaal heeft de jam wat moeite met mensen trekken, maar vanwege goede promotie en een stagepiano + bas is het allemaal wat uitnodigend.
Dit maal verzorgde een aantal muzikanten van de Tilburgse Muzikanten stad een opwarm liedje, Valerie van Amy Winehouse werd gespeeld.
Na de “opening” werd het stil, eigenlijk te stil, tot dat er een paar muzikanten het podium beklimmen om hun geïmproviseerde stukken te spelen, er kwam rock voorbij, pop, melodieuze sfeer muziek, dit maal continue gespeeld, en de sfeer zorgde voor een mooie avond in Café Cul De Sac.
–
Pieter van Haaren
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 5th, 2008 Merlijn
Nadat ik het prachtig vormgegeven CD-doosje (waarvan het art-work zo mooi is dat ik het ontbrekende boekje niet eens mis) in ontvangst heb genomen, stop ik de CD in mijn computer. Tot mijn schrik zie ik dat er slechts vier tracks op de hele CD staan. Over het algemeen ben ik niet zo kapot van liedjes die de vier minuten overschrijden, daarom begin ik maar met kritisch te luisteren in de hoop dat het psychedelische karakter van de band toch elementen van popmuziek heeft overgelaten, wat ik de grootste kracht vind van deze band.
Het eerste nummer is het langst en duurt meteen al 21 minuten. Hoewel het geweldig is gespeeld, met veel overgangen die dynamisch ook goed kloppen, blijft het bij mij aan me knagen dat het te lang duurt. Toen keek ik op de achterkant van het hoesje en zag ik dat dit nummer eigenlijk uit 4 stukken bestaat. Mijn waardering voor dit stuk steeg daardoor enorm, het is zo goed naadloos aan elkaar gelast.
De akkoordkeuze in het tweede nummer is ronduit geniaal. Net zoals de rest van de CD, wordt het verhaal voornamelijk door de instrumenten verteld en komt er nauwelijks zang aan bod. Pas na een kleine 4 minuten wordt er voor het eerst gezongen, toch is dit voor het gevoel helemaal niet lang wachten. En als er dan uiteindelijk wordt gezongen, wordt ik toch wel blij van de mooie stem van Bent Sæther. De opbouw is erg mooi, het nummer wisselt continu van klein naar groots naar klein naar groots etc.
Wellicht dat ik tijdens het luisteren in het begin gewoon moest wennen aan het concept om een uur aan muziek in vier nummers onder te verdelen, want bij het tweede nummer is de duur van het nummer absoluut niet storend naar mijn idee terwijl het toch dik 11 minuten lang is (overigens de kortste track op de plaat).
Op de CD hoor je prachtig, vaak meerstemmig gitaarwerk met een typische Motorpsycho-sound: het melodieuze, harmonische geluid dat Motorpsycho zo goed doet. Helaas komen die stukjes naar mijn smaak te weinig voor op de plaat in z’n geheel gezien. Op de koptelefoon kan het je soms gaan duizelen wanneer je beseft hoeveel gitaren je soms wel niet tegelijk hoort. Productioneel staat de CD dan ook als een huis. Hulde voor producer Helge Sten die al jaren met Motorpsycho meeloopt.
Toch is bij deze plaat veel sfeer gemaakt met soundscape-achtige stukjes. Qua stijl neigt “Little Lucid Moments” dan ook vooral naar de eerste platen van Motorpsycho met een hoog psychedelisch rockgehalte. Het Beatleleske geluid van de laatste jaren is nagenoeg verdwenen.
Uiteindelijk vind ik het geen slecht album, echter moet ik er bij opmerken dat het type muziek mij niet snel uitnodigt om hem vaak thuis op te zetten.
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie | No Comments »