Verse Vis: Motorpsycho
Motorpsycho - Little Lucid Moments
Nadat ik het prachtig vormgegeven CD-doosje (waarvan het art-work zo mooi is dat ik het ontbrekende boekje niet eens mis) in ontvangst heb genomen, stop ik de CD in mijn computer. Tot mijn schrik zie ik dat er slechts vier tracks op de hele CD staan. Over het algemeen ben ik niet zo kapot van liedjes die de vier minuten overschrijden, daarom begin ik maar met kritisch te luisteren in de hoop dat het psychedelische karakter van de band toch elementen van popmuziek heeft overgelaten, wat ik de grootste kracht vind van deze band.
Het eerste nummer is het langst en duurt meteen al 21 minuten. Hoewel het geweldig is gespeeld, met veel overgangen die dynamisch ook goed kloppen, blijft het bij mij aan me knagen dat het te lang duurt. Toen keek ik op de achterkant van het hoesje en zag ik dat dit nummer eigenlijk uit 4 stukken bestaat. Mijn waardering voor dit stuk steeg daardoor enorm, het is zo goed naadloos aan elkaar gelast.
De akkoordkeuze in het tweede nummer is ronduit geniaal. Net zoals de rest van de CD, wordt het verhaal voornamelijk door de instrumenten verteld en komt er nauwelijks zang aan bod. Pas na een kleine 4 minuten wordt er voor het eerst gezongen, toch is dit voor het gevoel helemaal niet lang wachten. En als er dan uiteindelijk wordt gezongen, wordt ik toch wel blij van de mooie stem van Bent Sæther. De opbouw is erg mooi, het nummer wisselt continu van klein naar groots naar klein naar groots etc.
Wellicht dat ik tijdens het luisteren in het begin gewoon moest wennen aan het concept om een uur aan muziek in vier nummers onder te verdelen, want bij het tweede nummer is de duur van het nummer absoluut niet storend naar mijn idee terwijl het toch dik 11 minuten lang is (overigens de kortste track op de plaat).
Op de CD hoor je prachtig, vaak meerstemmig gitaarwerk met een typische Motorpsycho-sound: het melodieuze, harmonische geluid dat Motorpsycho zo goed doet. Helaas komen die stukjes naar mijn smaak te weinig voor op de plaat in z’n geheel gezien. Op de koptelefoon kan het je soms gaan duizelen wanneer je beseft hoeveel gitaren je soms wel niet tegelijk hoort. Productioneel staat de CD dan ook als een huis. Hulde voor producer Helge Sten die al jaren met Motorpsycho meeloopt.
Toch is bij deze plaat veel sfeer gemaakt met soundscape-achtige stukjes. Qua stijl neigt “Little Lucid Moments” dan ook vooral naar de eerste platen van Motorpsycho met een hoog psychedelisch rockgehalte. Het Beatleleske geluid van de laatste jaren is nagenoeg verdwenen.
Uiteindelijk vind ik het geen slecht album, echter moet ik er bij opmerken dat het type muziek mij niet snel uitnodigt om hem vaak thuis op te zetten.
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Leave a Reply