Hete voeten en een coyote in de Gloria

April 5th, 2008 J.T.O. van Laak

Lang zullen we leven, lang zullen we leven, lang zullen we leven in de Gloria. Cul de Sac is negen jaar en dat moet gevierd worden. En hoe!

Met een feestelijke Art Meets dinsdag wordt het nieuwe jaar voor Cul de Sac ingeleid.

Vol enthousiasme spreekt Jan Kinds alle genodigden en overige bezoekers toe. Cul de Sac is negen geworden. Hij is zichtbaar trots op deze prestatie. Niet eens zo vreemd als men zich bedenkt dat de Tilburgse uitgaansgelegenheden bij bosjes aan het verdwijnen zijn. Eveneens zichtbaar trots is Jan vanwege de aanwezigheid van Hotel. Nu nog relatief onbekend maar daar zal na deze zomer ongetwijfeld verandering in gebracht zijn.

En toen was het zomer in Cul de Sac! Vanaf de eerste noot die gespeeld werd bestaat er geen enkele twijfel. Hotel brengt feelgood muziek in zijn puurste vorm. In onze fantasie staan we niet in de kuil van Cul de Sac maar op een weelderig groeiend groen grasveld met geurige bloemen en een intens verwarmende koperen zomerzon hoog aan de hemel.

The World of Hotel heet het universum van deze groep door vier muzikanten maar altijd uitgebreid met meerdere bevriende musici. Zo ook deze avond. Als een zeshoofdig ensemble zijn zij aangetreden maar Jose Luis ‘El Coyote’ Fuentes steelt met zijn stralende Zuid-Amerikaanse rimpelgezicht de show, flirtend met de vrouwen, feestend met de heren en ook nog briljant musiceren.

Ondertussen laaft iedereen zich aan de hapjes en vloeit de alcohol rijkelijk en al snel is het feest in volle gang. Hotel zweept de boel nog maar eens op met zwoele sexy deuntjes en wanneer ik om me heen kijk zie ik enkel en alleen blije gelukzalige gezichten. Wat is het leven toch mooi.

Als Hotel dan uiteindelijk ook al zijn toegift achter de rug heeft tot teleurstelling van het publiek mag DJ Tommi aantreden. DJ Tommi bekend van een aantal gerenommeerde Balkan-avonden in Utrecht en Amsterdam en een memorabele set samen met de frontman van Gogol Bordello op Lowlands gaat naadloos verder in de stijl waarmee Hotel eindigde. En zo blijft de energie nog altijd bewaard en belooft het een enerverende avond te worden. Voor zo ver daar al geen sprake van was.

En al snel zet DJ Tommi zijn signatuur op de avond. De Balkan-trompetten schallen uit de speakers en knallend gaat Cul de Sac de nacht in. Plots is iedereen gemakshalve vergeten op welk tijdstip hij of zij de volgende ochtend moet ontwaken om vervolgens fris op school of werk te komen. Iedereen is even vergeten dat ze dansen eigenlijk niet zo leuk vinden of dat ze misschien dat laatste biertje beter niet hadden kunnen pakken. Cul de Sac is verliefd. Cul de Sac verbroedert. Cul de Sac is jarig. En daar moet op gedronken worden. En daar moet op gedanst worden, tot je schoenen in brand staan en je voeten onder de blaren. Lang zullen we leven, in de Gloria!

J.T.O. van Laak

Meer foto’s van deze avond door Marta Demarteau hier.

Posted in Art Meets, Cul de Sac, Live | No Comments »

Verse Vis: Kaizers Orchestra

April 5th, 2008 J.T.O. van Laak

Kaizers Orchestra - Maskineri

Het Noorse zestal is terug met hun vierde studioalbum.

Het zal ergens in 2002 geweest zijn toen ik in de platenzaak het hoesje van Kaizers Orchestra’s eerste ontwaarde en gebiologeerd met het ding naar de verkoper liep. ‘Ompa Til du Dør’ bleek een prachtige muzikale pastiche van zigeunermuziek, Oost-Europese polka, rock en pop. Bovendien horen we onmiskenbaar de invloed van Tom Waits terug. Nu drie albums later is het eerste wat je hoort dat deze invloeden nog altijd de basis omvatten van wat Kaizers Orchestra muzikaal wil omvatten. Productioneel is er echter een hoop aan veranderd. Gaandeweg de jaren was dit al enigszins hoorbaar. Het verschil tussen de eerste twee albums en het derde ‘Maestro’ was al opvallend te noemen maar op Maskineri hebben we te maken met een subliem gepolijste plaat. We hebben het echter over Kaizers Orchestra, een band die gedijt bij vuige, rammelende, over-romantische uitspattingen. Maskineri voelt jammer genoeg gekunsteld en een beetje mat aan.

Anderzijds staat dit album nog altijd vol met evenwichtig overtuigende muziek. Deze Noren weten absoluut hoe ze goede nummers moeten schrijven, van zwijmelende ballades als ‘Den Andre er Meg’ tot rammelende rock op ‘9mm’ alles is tot in de puntjes verzorgd. Regelmatig luister ik verwonderd naar hen muzikale spitsvondigheden en moet ik toegeven dat Kaizers Orchestra nog altijd veel van hun aanstekelijkheid over hebben. Echt indringend wordt het echter nooit. Het zestal lijkt het feest te bewaren voor de live optredens en een nieuwe, volwassen weg in te slaan. Het voelt onwennig maar het blijft nog altijd Kaizers Orchestra. Maskineri overtuigd niet volledig maar is nog altijd een prima album.
J.T.O. van Laak

♫ ♫ ♫ ♫ ♫

 

 

Posted in CD-recensie, Muziek | No Comments »