June 9th, 2008 J.T.O. van Laak
MGMT - Oracular Spectacular
Debuut plaat van de band voorheen bekend als The Management
Blijkbaar zijn al een tijdje veel ogen gericht op het uit New Yorkafkomstige duo MGMT (uitspreken als: management). Door onder andere een enigzins interessante EP en enkele voorprogramma’s voor Radiohead hebben Ben Goldwasser and Andrew VanWyngarden zich behoorlijk in de kijker gespeeld. En nu is daar dan het debuut album: Oracular Spectacular.
Het eerste wat mij op valt is de onmiskenbare aanwezigheid van producer David Fridmann (Flaming Lips, Mercury Rev) zijn stempel wordt behoorlijk op dit album gedrukt. Geen probleem verder want hij doet dit met verve en het komt de liedjes van MGMT alleen maar ten goede. Het wordt echter op deze manier wel zeer moeilijk om de vergelijking met eerder genoemde bands niet te maken.
Oracular Spectacular opent met de single “Time to Pretend”. Dit nummer zet op een prima manier de toon voor de rest van het album maar laat spijtig genoeg ook de rest van de plaat achter qua sound. Geen enkel nummer op de plaat is nog zo hit-gevoelig of dansbaar. Zodoende worden wij een beetje op het verkeerde been gezet. De overige nummers op “Oracular Spectacular” zijn daarentegen een coherenter geheel. Ingeleid door Weekend Wars, het glamrocknummer wat doet denken aan T-Rex en David Bowie, heeft de hele plaat een psychedelische sfeer. Hierendaar worden kleine postmoderne uitstapjes gedaan naar geluiden uit de jaren ‘80 maar over het algemeen blijft MGMT toch bij het experimentele gevoel van de jaren ‘70. Soms hypnotiserend, soms dansbaar maar nooit overrompelend. Op plaat is er wel degelijk een balans gevonden maar volledig overtuigen doet het niet. MGMT wordt op de kaart gezet als de hype van 2008. Ik ben bang dat tussen alle briljante platen die dit jaar al uitgekomen zijn Oracular Spectacular geen stand gaat houden. Ik vind het een lekkere plaat maar mis de prangende noodzaak.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie | No Comments »
June 5th, 2008 Marta Demarteau
Een gedegen fotograaf komt nog wel eens iets later binnen dan gepland is. Het Tilburgse kwartiertje is niet meer als de dagen van weleer…. De Polderpolka band Straf heeft zich al volledig overgegeven aan een broeiende avond vol folk muziek. Het bier vloeit rijkelijk en toeschouwers juichen de rauwe, robuuste muziek luidkeels toe, oerkreten daargelaten. Mijn straf is dat ik met enige behendigheid en korte ‘gevechten’ alsnog een plekje vooraan moet zien te scoren, meezwierend, deinend op de muziek (met mijn telelens op mijn schouder). Het feest kan beginnen in dit doolhof van video camera’s, schuivende barkrukken en dweilende kroeggangers.
Straf presenteert de nieuwe CD ‘Pompen of verzuipen’, voorheen in Plein 79 in Den Bosch en vanavond in de Cul de Sac. Kees Swanenberg, Pill van Kempen, Rob van Veenendaal, Jeffrey Willems, Peter Dupont, Leon van Egmond, Robert Verhoeven alias Lambèrt Koekelmans en Albert van Amstel presenteren hun muziek in het collectief van Straf. Het is allerminst een doorsnee CD geworden en knaagt aan de gemoederen, omdat het aan het denken zet over het leven. Jammer is dat in eerste instantie de muziek de oren verdooft, op zo’n manier, dat alleen dansen mogelijk lijkt. De muziek verrijkt de carnavals symptomen zo sterk, dat iedereen spontaan de klompen aan wil trekken en een bier cantus wil beginnen. In tweede instantie vraagt de muziek echter om intenser te gaan luisteren. Dat wil zeggen, hoe moeilijk ook, even stil te gaan staan en daadwerkelijk te horen wat Lambèrt met zijn stem verhaalt, om de muziek wezenlijk te waarderen, de diepgang erin te vinden. Straf is namelijk geenszins oppervlakkig.
“En in de benauwde wereld verzonken
Met angstige helden bang voor het woord
van vurige tongen
Geknotte wilden
Boven het maaiveld
in geest ontspoord”
(Uit: Denkend aan Holland)
Het lijkt daardoor dat de indringende tekst indruist tegen de vreugdevol klinkende muziek. Echter kan dit juist zijn, waarom de liederen van Straf boeiend zijn. De oppervlakkige luisteraar kan volop feesten; de intense luisteraar kan er bovenuit stijgen en de liederen in meer of mindere mate literair waarderen.
De roemruchte Brabo kan zijn hart van festijn ophalen. Zelf ben ik niet zo hevig geraakt, al staan mijn heupen niet stil en buig ik uit respect voor de aangrijpende stem van Lambèrt en de doordachte lyriek. Lambèrt, in zijn zwart-wit gestreepte shirt en met klompen aan, neemt een uitstap in het publiek en gaat op zijn knieën. “De samenleving is als een schip, wat langzaam ten onder gaat. We moeten alles uit het leven halen, wat er in zit”. Ik ga deze avond zachtjes ten onder aan een extra glas bier en ik haal alles uit het glas wat er in zit.
Proost! Op Straf!
Meer foto’s door Marta Demarteau hier!
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 3 Comments »