Een gedegen fotograaf komt nog wel eens iets later binnen dan gepland is. Het Tilburgse kwartiertje is niet meer als de dagen van weleer…. De Polderpolka band Straf heeft zich al volledig overgegeven aan een broeiende avond vol folk muziek. Het bier vloeit rijkelijk en toeschouwers juichen de rauwe, robuuste muziek luidkeels toe, oerkreten daargelaten. Mijn straf is dat ik met enige behendigheid en korte ‘gevechten’ alsnog een plekje vooraan moet zien te scoren, meezwierend, deinend op de muziek (met mijn telelens op mijn schouder). Het feest kan beginnen in dit doolhof van video camera’s, schuivende barkrukken en dweilende kroeggangers.

Straf presenteert de nieuwe CD ‘Pompen of verzuipen’, voorheen in Plein 79 in Den Bosch en vanavond in de Cul de Sac. Kees Swanenberg, Pill van Kempen, Rob van Veenendaal, Jeffrey Willems, Peter Dupont, Leon van Egmond, Robert Verhoeven alias Lambèrt Koekelmans en Albert van Amstel presenteren hun muziek in het collectief van Straf. Het is allerminst een doorsnee CD geworden en knaagt aan de gemoederen, omdat het aan het denken zet over het leven. Jammer is dat in eerste instantie de muziek de oren verdooft, op zo’n manier, dat alleen dansen mogelijk lijkt. De muziek verrijkt de carnavals symptomen zo sterk, dat iedereen spontaan de klompen aan wil trekken en een bier cantus wil beginnen. In tweede instantie vraagt de muziek echter om intenser te gaan luisteren. Dat wil zeggen, hoe moeilijk ook, even stil te gaan staan en daadwerkelijk te horen wat Lambèrt met zijn stem verhaalt, om de muziek wezenlijk te waarderen, de diepgang erin te vinden. Straf is namelijk geenszins oppervlakkig.

“En in de benauwde wereld verzonken
Met angstige helden bang voor het woord
van vurige tongen
Geknotte wilden
Boven het maaiveld
in geest ontspoord”

(Uit: Denkend aan Holland)

Het lijkt daardoor dat de indringende tekst indruist tegen de vreugdevol klinkende muziek. Echter kan dit juist zijn, waarom de liederen van Straf boeiend zijn. De oppervlakkige luisteraar kan volop feesten; de intense luisteraar kan er bovenuit stijgen en de liederen in meer of mindere mate literair waarderen.

De roemruchte Brabo kan zijn hart van festijn ophalen. Zelf ben ik niet zo hevig geraakt, al staan mijn heupen niet stil en buig ik uit respect voor de aangrijpende stem van Lambèrt en de doordachte lyriek. Lambèrt, in zijn zwart-wit gestreepte shirt en met klompen aan, neemt een uitstap in het publiek en gaat op zijn knieën. “De samenleving is als een schip, wat langzaam ten onder gaat. We moeten alles uit het leven halen, wat er in zit”. Ik ga deze avond zachtjes ten onder aan een extra glas bier en ik haal alles uit het glas wat er in zit.

Proost! Op Straf!

Meer foto’s door Marta Demarteau hier!

This entry was posted on Thursday, June 5th, 2008 at 20:36 and is filed under Cul de Sac, Live, Muziek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.