Ruimte, vrijheid en wildernis; ik heb het zojuist achter me gelaten na een zeilexpeditie op de Poolcirkel. De verlatenheid van het ijzige landschap en de deining van de tweemastschoener Noorderlicht spelen nog intensief met mijn ontregelde concentratie. Ik ben nog lichtelijk gehypnotiseerd.  Ik blijf daarom zowaar en zonder onwil hangen in deze oceanische sferen. De Cul heeft namelijk nog een recensie tegoed van onder andere de band Oceana Company uit Zwolle, bestaand uit Matthijs Herder (lead zanger), Michiel Ferweda (gitaar), Han Schilder (bas) en Robert Koole (drums). Ik proefde de tinten van ruimte en vrijheid deels in het optreden die de muzikanten ten gehore brachten op 24 november in de Cul de Sac.

Oceana Company 

Oceana Company bracht recentelijk het eerste reguliere album uit genaamd For the Boatman.  De nummers zijn contrastrijk:  van psychedelische, experimentele rock tot kosmisch-mystiek klinkende klanken, daar doorheen een vleugje meanderende timbres en vocale ingrediënten van de leadzanger Matthijs Herder. Het nummer The Big Sky wekte in mij het verlangen op terug te keren naar het uiterste Noorden, om daar rond te zwerven en mezelf beter te leren kennen. The Big Sky verhaalt dan ook over afscheid nemen en over essentiële veranderingen voor persoonlijke groei in het leven. Het verhaal raakt mij en de klanken raken mij. Echter zijn de andere nummers zo verschillend ten opzichte van elkaar, dat ik er niet echt een touw aan vast kan knopen. Misschien is dit juist waarom de muziek van Oceana Company zich in een schemergebied bevindt: tussen de wereld die we onder onze voeten kunnen voelen en een overstijgende wereld. De vraag is echter of het publiek klaar is voor de oversteek met muntjes op de ogen om de rivier de Styx over te varen met de bootman Kharon uit de Griekse Mythologie, waar de songs A Wayfarer’s Travel en Boatman op gebaseerd zijn. Melancholie, beklemming en eindeloosheid lopen als een rode draad door de nummers. Dit maakt een donkere indruk, waarin ruimte en vrijheid teniet worden gedaan. De songs vormen dus juist een contrast met The Big Sky. Het Brabantse platenlabel Spacejam Records weet de luisteraar daarom wederom te verrassen met deze ‘niet onder een noemer te vangen’ band: verwarrend en verstikkend, soms puur en zingevend,  tegelijkertijd inspirerend. Toch houd ik graag mijn voeten wat meer op de grond - hoewel de sfeer van de muziek wel degelijk aansluit bij mijn huidige, ontregelde toestand.

The Liszt

De classic rockband The Liszt verzorgde deze avond tevens een energiek optreden, akoestisch weliswaar. Tijdens het optreden in de Cul knapte er af en toe een snaar en moest de hulp van Oceana Company ingeroepen worden. Maar dat deerde niet, de muziek maakte dat ruimschoots goed. De band The Liszt bestaat uit Robert-Jan Gruijthuijzen (lead zanger en gitaar), Ronald Herregraven (bas), Tim Ruterink  (gitaar) Tom Delforterie (drums) en Marcel van de Vondervoort (percussie, sound effects, producer). De band draagt op het hart het motto: “For, as we all know, without knowing one’s past, one cannot move into the future.”  The Liszt is dan ook niet puur classic, maar laat zich inspireren door jaren aan muziekgeschiedenis en geeft een eigen draai aan de overdaad aan inspiratie, stevig verankerd in het heden. De band blijft daarmede op ontdekkingsreis. De songs zijn rauw, met karakter en doordacht. Ze pretenderen dan ook niet  meer te zijn dan wat zij voorleggen, vechten voor  onvervalst sentiment en willen vooral losgaan. En los gaan ze zeker. The Liszt ging Oceana Company voor in het opnemen van songs bij Spacejam Records met de CD Slaves. Op deze CD klinkt vooral het elektrische door, waarbij de sterke stem van de lead zanger teveel naar de achtergrond wordt gedrukt. Jammer, want juist de akoestische versies met de stem van Robert-Jan Gruijthuijzen  als fundament, maken dat deze band sterk uit de verf komt. De geruchten gaan dan ook snel in de ronde dat er mogelijk een akoestisch album tot stand gaat komen.

Dan nog een laatste item dat ik aan wil stippen  - voordat ik me weer overgeef aan de hypnotiserende thrill waar ik gedurende dit schrijven steeds in terug lijk te vallen: de naam van deze band. The Liszt is vernoemd naar de Hongaarse componist Frans Liszt uit de 19^de eeuw en dat is naar eigen zeggen niet voor niets. Zoals de bandleden het zelf verwoorden: “since this Dutch band is characterized by a similar Romantic feeling for Melancholy, and craves a Faust-like aspiration to fathom the true nature of Rock Music”. Of de muziek van The Liszt nu dicht bij de ware aard van de rock muziek komt - want waar spreken we over als we het hebben over de ware aard? - het optreden in de Cul stond als een huis, juist omdat er geen overdaad was.  Het bracht me weer heel even stevig aan de grond na het mystieke rock optreden van Oceana Company.  

This entry was posted on Thursday, December 25th, 2008 at 16:39 and is filed under Cul de Sac, Live, Muziek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.