May 15th, 2008 Guerilla Girl
Als ik aan de Guerilla Girls* denk zie ik een groep sterke en stoere mensen voor me die strijden voor gelijke behandeling van vrouwen binnen de kunstwereld. De avond die Suzan en ik wilde organiseren moest dit ook uitstralen en laten zien dat vrouwen net zo goed kunst kunnen maken, want helaas vormen vrouwen nog steeds een minderheid binnen de kunstwereld.We gingen op zoek naar vrouwen die dit plaatje zouden kunnen vervullen. Na een hobbelige zoektocht vonden we de combinatie die de avond moest doen slagen. We hadden Titmachine, Viviane Rose, Gita, Benita en Iris Lamerichs zover gekregen om hun kunstjes in Cul de Sac te komen vertonen.En wat een kunstjes waren dat. Terwijl Titmachine als maar schneller ging spelen ontkwam je niet aan de foto’s van Iris Lamerichs die zodra je binnen kwam links op een groot scherm werden geprojecteerd. Na wat lekkere muziek van DJ Benita gaf Viviane Rose een performance weg die ik niet snel zal vergeten. Cul de Sac was gevuld met rood licht, het geluid van dieren die geslacht werden en Viviane die op dit alles perfect bewoog. Na dit optreden viel iedereen even stil om haar vervolgens een welverdient applaus te geven. De avond werd afgesloten door Gita met haar harverwarmende liedjes over liefde, lepels, ochtendluchtjes en een vlieg.
Als je me vraagt of de avond was zoals ik had gewild, dan is mijn antwoord nee. Een doelstelling was mensen bewuster te maken van de minderheidspositie van vrouwen binnen de kunstwereld en ik vraag me af of dit is gelukt. Wanneer je me vraagt of ik tevreden ben, dan is mijn antwoord ja. Zelf heb ik erg genoten van de optredens, maar vooral het zien genieten van mensen om heen maakt voor mij dat deze avond de moeite waard was.
Meldy Ypelaar
* De Guerilla Girls is een kunstenaarscollectief dat door middel van allerlei acties mensen bewust probeert te maken van de minderheidspositie van vrouwelijke en niet blanke kunstenaars. Op www.guerillagirls.com kun je hier meer informatie over vinden.
Posted in Art Meets, Kunst, Muziek | 4 Comments »
May 14th, 2008 Guerilla Girl
Gitta fotografie door Jim Versteeg
Posted in Art Meets, Muziek | No Comments »
April 7th, 2008 J.T.O. van Laak
Voormalige Nacht-Burgemeester René van Densen was aanwezig bij de lancering van de Art Meets website en heeft een filmpje gemaakt van het door Nick J. Swarth afgenomen interview met de twee programmeurs.
Posted in Art Meets | No Comments »
April 5th, 2008 J.T.O. van Laak
Lang zullen we leven, lang zullen we leven, lang zullen we leven in de Gloria. Cul de Sac is negen jaar en dat moet gevierd worden. En hoe!
Met een feestelijke Art Meets dinsdag wordt het nieuwe jaar voor Cul de Sac ingeleid.
Vol enthousiasme spreekt Jan Kinds alle genodigden en overige bezoekers toe. Cul de Sac is negen geworden. Hij is zichtbaar trots op deze prestatie. Niet eens zo vreemd als men zich bedenkt dat de Tilburgse uitgaansgelegenheden bij bosjes aan het verdwijnen zijn. Eveneens zichtbaar trots is Jan vanwege de aanwezigheid van Hotel. Nu nog relatief onbekend maar daar zal na deze zomer ongetwijfeld verandering in gebracht zijn.
En toen was het zomer in Cul de Sac! Vanaf de eerste noot die gespeeld werd bestaat er geen enkele twijfel. Hotel brengt feelgood muziek in zijn puurste vorm. In onze fantasie staan we niet in de kuil van Cul de Sac maar op een weelderig groeiend groen grasveld met geurige bloemen en een intens verwarmende koperen zomerzon hoog aan de hemel.
The World of Hotel heet het universum van deze groep door vier muzikanten maar altijd uitgebreid met meerdere bevriende musici. Zo ook deze avond. Als een zeshoofdig ensemble zijn zij aangetreden maar Jose Luis ‘El Coyote’ Fuentes steelt met zijn stralende Zuid-Amerikaanse rimpelgezicht de show, flirtend met de vrouwen, feestend met de heren en ook nog briljant musiceren.
Ondertussen laaft iedereen zich aan de hapjes en vloeit de alcohol rijkelijk en al snel is het feest in volle gang. Hotel zweept de boel nog maar eens op met zwoele sexy deuntjes en wanneer ik om me heen kijk zie ik enkel en alleen blije gelukzalige gezichten. Wat is het leven toch mooi.
Als Hotel dan uiteindelijk ook al zijn toegift achter de rug heeft tot teleurstelling van het publiek mag DJ Tommi aantreden. DJ Tommi bekend van een aantal gerenommeerde Balkan-avonden in Utrecht en Amsterdam en een memorabele set samen met de frontman van Gogol Bordello op Lowlands gaat naadloos verder in de stijl waarmee Hotel eindigde. En zo blijft de energie nog altijd bewaard en belooft het een enerverende avond te worden. Voor zo ver daar al geen sprake van was.
En al snel zet DJ Tommi zijn signatuur op de avond. De Balkan-trompetten schallen uit de speakers en knallend gaat Cul de Sac de nacht in. Plots is iedereen gemakshalve vergeten op welk tijdstip hij of zij de volgende ochtend moet ontwaken om vervolgens fris op school of werk te komen. Iedereen is even vergeten dat ze dansen eigenlijk niet zo leuk vinden of dat ze misschien dat laatste biertje beter niet hadden kunnen pakken. Cul de Sac is verliefd. Cul de Sac verbroedert. Cul de Sac is jarig. En daar moet op gedronken worden. En daar moet op gedanst worden, tot je schoenen in brand staan en je voeten onder de blaren. Lang zullen we leven, in de Gloria!
J.T.O. van Laak
Meer foto’s van deze avond door Marta Demarteau hier.
Posted in Art Meets, Cul de Sac, Live | No Comments »
March 28th, 2008 J.T.O. van Laak
Woensdag 26-3 2008 Art Meets presenteert: DubDichtersFestival
In de nog relatief korte geschiedenis van Art Meets volgt vandaag de uitwijking van de dinsdag naar een woensdag met het DubDichtersFestival. Wellicht dat voor een aantal mensen dit onduidelijk was want de heren van het, voor het festival niet onbekende, Dubbel starten hun kersverse presentatiecarrière met een handjevol bezoekers. Spijtig want hun losse presentatie werkt zeer aanstekelijk en geeft de avond zijn jeugdige karakter waar het zo goed bij gedijd. Iedere artiest wordt door de twee jonge met een soort rap/gedicht ingeleid. Een methode die soms voor hilarische momenten zorgt.
Eerste artiest die acte de présence mag geven is één van de twee Nederlandse Poetry Slam kampioenen van deze avond: Krijn Peter Hesselink. Met intrigerende gedachtegangen heeft hij het publiek al snel aan zijn lippen hangen en zo komt schoorvoetend de avond op gang. De dichter ziet zelfs kans om een experiment te proberen maar gooit na een dappere poging zijn werk begeleiden op gitaar uiteindelijk zelf de handdoek in de ring. Dit alles kan het publiek niet deren. Men heeft er zin in en groeit gestaag in getale.
Als tweede act komt de, voor Tilburg niet onbekende dichter, Robert Nouwen als verrassing een aantal van zijn gedichten en sonnetten voordragen. Waarna hij opgevolgd wordt door de andere voormalige Nederlandse kampioen Bernhard Christiansen. Met zijn tragikomische vertellingen en zijn bijpassende voordracht heeft hij de lachers snel op de hand. Iets wat uiteindelijk het werk alleen maar ten goede komt omdat de aandacht zodoende minder snel verslapt. Ik hoop snel nog eens iets van zijn werk te horen. Of het nu het schrijnende leven zelf, de zoektocht van een achtendertig jarige kameel naar een waterput of Bernhard zijn voorliefde voor geiten is. Laat maar komen.
Wim Kauffman trakteert ons vervolgens op een heuse performance. Werkelijke Hoge Kunst volgens eigen zeggen. De inleiding tot een nieuw Hedonistisch tijdperk, verlieservaringen en helende werkingen zullen ons welgevallen zegt Wim.
Dat vinden wij natuurlijk allemaal prima maar de aandacht gaat toch vooral uit naar zijn prachtige instrument: de theremin. Met sferische begeleiding van dit instrument en een beatbox verzorgt hij zijn programma. Neem uw PC op en laat u redden door mij. Zijn therapeutische werkwijze ligt uiteindelijk toch ietwat zwaar op de maag. Gelukkig bracht de jonge accordeonvirtuoos Willem Wiebe daar vrij snel verandering in mijn zijn soms suikerzoete liedjes is hij de uitverkozen persoon op dit moment. Wanneer hij en zijn accordeon vervolgens aan het swingen slaan kan de avond absoluut niet meer stuk. Als Ko de Laat vervolgens nog wat olie op het vuur komt gooien met zijn scherpe gedichten, zijn wrange wereldbeeld en zijn cynische opmerkingen kunnen we enkel nog spreken over een zeer geslaagde avond.
Als hekkensluiter zien wij uiteindelijk nog de band Heder. Professioneel en met veel enthousiasme brengen zij hun naar Jamiroquai smakende pop en funk nummers om uiteindelijk ook nog samen met de jongens van Dubbel twee nummers te spelen. Zij waren de blikopeners die constateren dat vroeger alles goed was, maar nu is het beter. En beter zou ik niet af kunnen sluiten.
J.T.O. van Laak
Posted in Art Meets, Literatuur | No Comments »
March 25th, 2008 J.T.O. van Laak
Dinsdag 18 - 3 2008
Voor de tweede maal sinds het bestaan van Art Meets heeft het improvisatie collectief zijn kunsten vertoond in café Cul de Sac. De verwachtingen waren hoog aangezien het de eerste maal een dermate sterke performance op leverde zodat deze wellicht moeilijk te overtreffen is. Deze spanning is echter niet te zien bij de drie danseressen noch bij de twee muzikanten van het collectief. Eveneens wacht het publiek geduldig op wat komen gaat en keuvelt onderling nog wat. Degene die al eens een Impromuda avond heeft bijgewoond legt de nieuwkomer uit wat hem allemaal te wachten staat. Totdat de lichten langzaam gedoofd worden, de sfeervolle jazz verstomd en de avond officieel van start is gegaan.
“Is this part finished?” vraagt Fiona aan het eind van het eerste blok, wellicht een veel voorkomende vraag bij improvisaties. Hoelang kunnen we dit idee nog voortzetten? Hebben we nog ideeën? Zit de vaart er nog in? En de spanning? Gevoelsmatig dacht ik, neen. Dit eerste deel van drie verspreid over de avond gespeelde delen neemt een vlakke, ongepassioneerde aanloop. Visueel en muzikaal is het allemaal een lust voor het oog, de gewenste symbiose tussen deze twee blijft echter uit bovendien is de spanningsboog ver te zoeken. Wellicht heeft dit te maken met de keuze van instrumenten. Jarno van Es is, zoals altijd, onderhoudend. Zachtjes streelt hij zijn toetsen om een subtiel geluidstapijt neer te leggen soms aangevuld met samples en begeleid door contrabas. Hier zou een contrasterend instrument een welkome aanvulling zijn geweest. Wellicht dachten de dames hetzelfde. Ook op hun performance viel niet echt iets aan te merken maar er kwam nimmer een hoogtepunt en zo eindigde dit deel nagenoeg met dezelfde spanning als aan het begin.
Wanneer het tweede deel begint lijkt het alsof ook de dames niet helemaal tevreden waren, het optreden begint namelijk spetterend met een prachtig speels stuk in een soort huiskamersetting. De drie danseressen rollen, ruziën en acteren met veel humor en houden zodoende de spanning prima vast. Dit wordt alleen nog maar versterkt door een soort akelig kinderversje wat door de speakers glibberde. Langzaam krijgt het collectief grip op de avond en weet te ontroeren, te vermaken en te fascineren. Wanneer er voor de tweede maal tekst op de spiegel in het decor geschreven wordt - de eerste maal betreft het hier het woord: Arrive - is er ook geen letter van gelogen. Het woord: Staying schreeuwt zichzelf fel kleurrijk van de spiegel. En dat is wat de beelden en indrukken doen, ze blijven. Wanneer dan in het derde deel Ineke Wolters het barpersoneel de schrik van hun leven bezorgd door achter de bar te klauteren, spontaan vijf biertjes tapt en deze vervolgens aan de nietsvermoedende Vlaamse collega begint te voeren, die op haar beurt dapper het drinkgedrag van haar landgenoten probeert te verdedigen schieten alle superlatieven te kort. In het publiek hoorde ik uitdrukkingen als dolkomisch, briljant en zelfs geil. Bovendien heerste er hier en daar ongeloof. Was dit wel improvisatie? Enfin. Impromuda heeft ondanks een langzame start dubbel en dwars weten te overtuigen. Improvisatie balanceert altijd op een heel dun platform waar men heel eenvoudig vanaf zou kunnen vallen soms aan de goede kant soms aan de verkeerde. Impromuda bleef behoorlijk lang balanceren maar toen uiteindelijk de keus gemaakt was sprongen zij vol overgave in het diepe en nam het publiek mee op een onvergetelijke reis. Ach ja, je had er bij moeten zijn geweest. Denk ik…
J.T.O. van Laak
Posted in Art Meets, Dans, Live, Muziek | No Comments »