December 29th, 2009 Jan
De ultieme eindlijst van Cul de Sac over 2009.
Dank voor alle stemmen!! Tot de volgende.
Oplettende vaste gast van Cul de Sac zag nog een foutje. The Asteroid Galaxy Tour staat nu op 31 met 24 punten. Waarvan akte.
(positie - punten - artiest - album)
1 _ 102 _ The Xx - XX
2 _ 80 _ Fever Ray - Fever Ray
3 _ 75 _ Grizzley Bear - Veckatimest
4 _ 75 _ Animal Collective - Merriweather Post Pavillion
5 _ 66 _ Mumford & Sons - Sigh no More
6 _ 64 _ Wilco - Wilco
7 _ 62 _ Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were an Angel
8 _ 59 _ Pearl Jam - Backspacer
9 _ 56 _ Kyteman - The Hermit Sessions
10 _ 52 _ Health - Get Color
11 _ 49 _ Editors - In This Light and On This Evening
12 _ 47 _ The Prodigy - Invaders must die
13 _ 46 _ White Lies - To Lose My Life…
14 _ 46 _ the whitest boy alive - rules
15 _ 46 _ Florence & The Machine - Lungs
16 _ 45 _ Phoenix - Wolfgang Amadeus
17 _ 45 _ Muse - The Resistance
18 _ 44 _ De Staat - Wait for Evolution
19 _ 42 _ The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart
20 _ 42 _ Girls - Album
21 _ 39 _ Anthony and the Johnsons - The Crying Light
22 _ 36 _ Dirty Projectors - Bitte Orca
23 _ 34 _ Boys Noize- Power
24 _ 32 _ Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures
25 _ 31 _ Arctic Monkeys - Humbug
26 _ 30 _ Fuck Buttons - Tarot Sport
27 _ 29 _ The Decemberists - Hazards Of Love
28 _ 28 _ Patrick Watson - Wooden Arms
29 _ 26 _ Royksopp- junior
30 _ 24 _ Doves - Kingdom of Rust
31 _ 24 _ Asteroid Galaxy Tour - Fruit
32 _ 23 _ Mando Diao - Give Me Fire
33 _ 22 _ The Temper Trap - Conditions
34 _ 21 _ Molina & Johnson
35 _ 20 _ The Black Atlantic - Reverence for fallen trees
36 _ 20 _ Marlon Penn - Independence?
37 _ 20 _ Eels - El Hombre Lobo
38 _ 19 _ Portugal The Man - The Satanic Satanist
39 _ 19 _ Pissed Jeans - King of Jeans
40 _ 19 _ Anne Soldaat - In Another Life
Read the rest of this entry »
Posted in Art Meets, CD-recensie, Cul de Sac, Live, Muziek, Nieuws | 3 Comments »
June 9th, 2008 J.T.O. van Laak
MGMT - Oracular Spectacular
Debuut plaat van de band voorheen bekend als The Management
Blijkbaar zijn al een tijdje veel ogen gericht op het uit New Yorkafkomstige duo MGMT (uitspreken als: management). Door onder andere een enigzins interessante EP en enkele voorprogramma’s voor Radiohead hebben Ben Goldwasser and Andrew VanWyngarden zich behoorlijk in de kijker gespeeld. En nu is daar dan het debuut album: Oracular Spectacular.
Het eerste wat mij op valt is de onmiskenbare aanwezigheid van producer David Fridmann (Flaming Lips, Mercury Rev) zijn stempel wordt behoorlijk op dit album gedrukt. Geen probleem verder want hij doet dit met verve en het komt de liedjes van MGMT alleen maar ten goede. Het wordt echter op deze manier wel zeer moeilijk om de vergelijking met eerder genoemde bands niet te maken.
Oracular Spectacular opent met de single “Time to Pretend”. Dit nummer zet op een prima manier de toon voor de rest van het album maar laat spijtig genoeg ook de rest van de plaat achter qua sound. Geen enkel nummer op de plaat is nog zo hit-gevoelig of dansbaar. Zodoende worden wij een beetje op het verkeerde been gezet. De overige nummers op “Oracular Spectacular” zijn daarentegen een coherenter geheel. Ingeleid door Weekend Wars, het glamrocknummer wat doet denken aan T-Rex en David Bowie, heeft de hele plaat een psychedelische sfeer. Hierendaar worden kleine postmoderne uitstapjes gedaan naar geluiden uit de jaren ‘80 maar over het algemeen blijft MGMT toch bij het experimentele gevoel van de jaren ‘70. Soms hypnotiserend, soms dansbaar maar nooit overrompelend. Op plaat is er wel degelijk een balans gevonden maar volledig overtuigen doet het niet. MGMT wordt op de kaart gezet als de hype van 2008. Ik ben bang dat tussen alle briljante platen die dit jaar al uitgekomen zijn Oracular Spectacular geen stand gaat houden. Ik vind het een lekkere plaat maar mis de prangende noodzaak.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie | No Comments »
April 23rd, 2008 Merlijn
The Kooks - Konk
Deze cd is het vervolg op de goed ontvangen debuutplaat “Inside in / Inside Out”.
Om maar meteen de toon van deze recensie te zetten: deze CD is niet waar ik op had gehoopt. Met hier en daar een aardig nummer geeft de CD in zijn geheel mij het gevoel van middelmatigheid. De nummers “Mr. Maker” en “Do You Wanna” zijn voor mij de enige twee nummers die wel oke zijn. Maar “Always Where I Need To Be” kan voor mij de “slechtste nummer van het jaar-award” krijgen. Misschien druk ik me hier wat sterk uit maar laat me een verklaring geven: Als je er voor kiest geen tekst in de refreinen te gebruiken maar daar enkel te “doe-doe-doeën” dan kan dat alleen bij een goede melodielijn. Als die ook al niet kan worden verzonnen, blijft er weinig over.
Het is niet mijn bedoeling om de hele CD af te kraken, hoewel het daar toch op lijkt. Ik heb veel respect voor The Kooks vanwege hun geweldige debuutalbum, echter sta ik er van versteld dat het niveau sindsdien niet is gestegen, en misschien zelfs wel licht is gedaald.
Overigens gaat het jeugdig overkomende overslaan van de stem van zanger Luke Pritchard nu toch echt wel irritant worden.
Wat is er goed aan de plaat?
Als je de eerste CD gewoon te gek vind zoals ie is, dan vind je deze waarschijnlijk ook goed. Echter, als je had verwacht dat The Kooks toch iets meer zouden zijn gegroeid, valt ie toch wel tegen.
Verder is productioneel een leuke CD gemaakt. Het geluid klinkt bedrieglijk eenvoudig, maar is dynamisch. Erg sterk dus.
Conclusie:
Je moet een echte fan zijn van The Kooks wil je deze CD aan het eind van het jaar nog draaien.
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie, Nieuws | No Comments »
April 18th, 2008 J.T.O. van Laak
Stephen Malkmus & The Jicks
Real Emotional Trash
Pavement liefhebbers opgelet! Het vierde album van Stephen Malkmus is een feit.
De jaren negentig zal in de muzikale geschiedenisboeken vooral gekenmerkt worden door de hoogtijdagen van de grunge. Periodes dat bands als Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden de hitlijsten binnenstormen met hun ruige popliedjes. De jaren negentig waren echter ook onmiskenbaar de jaren van lo-fi. Overal duikten bands op die in hun slaapkamers en garages prachtige liedjes, die klinken als een op hol geslagen stoomtrein in een sardineblikje, opnamen. Maar juist daardoor een enorme kwetsbaarheid kregen die deze bands een haast onnavolgbare cultstaus opleverde. Het indie-rock genre waar lo-fi zich onder mag scharen gaat vleitig door met haar ontwikkeling. Lo-fi lijkt echter nu al geschiedenis.
Ik was dan ook bang dat ik een ontzettend oubollige plaat zou horen. Het blijkt echter goed uit te pakken. ‘Real Emotional Trash’ is een plaat zoals Malkmus hem ook ten tijde van ‘Wowee Zowee’ had kunnen maken. Dit album klinkt eerder als een tijdloze klasieker. Het lo-fi geluid is als een subtiel zweempje nog aanwezig maar verder grossiert dit album in briljante composities met catchy deuntjes en heerlijk vet aangezette gitaarpartijen. Regelmatig rockt ‘Real Emotional Trash’ dan ook een eind weg om vervolgens daar zeer lieflijk klinkende poliedjes tegenover te zetten. Zodoende blijft deze plaat prima in balans. Stephen Malkmus & The Jicks klinken fris en verzorgd. En ‘Real Emotional Trash’ klinkt na nader onderzoek als een ode aan een aantal grote muzikanten van weleer. Ga ook eens op zoek naar alle subtiele muzikale verwijzingen. Ik garandeer het levert nog een flink aantal prettige luistersessies op.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie, Cul de Sac | No Comments »
April 6th, 2008 Petrus
Gorki typeert typische Liedjes
Gorki heeft een nieuw album, zelf vind ik het eerste liedje van de plaat erg belangrijk, bij dit album: ‘Voor Rijpere Jeugd’, heb ik een kleine terug val, He? Ik ken dit liedje van een andere plaat van Gorki, de tekst is zoals altijd redelijk diep, iets waar het “normale Nederlandse publiek” niet echt op zit te wachten, het succes dat de Belgische band heeft in Vlaanderen is intens groot, je kunt het een beetje vergelijken met de Nederlandse “Doe Maar”.
Liedje 2 komt eraan, met een intro waar van ik denk Jeuh! Alleen haak iets te snel af, wanneer ik de Heuh van Luc de Vos hoor denk ik ja stevige rock! Maar helaas het zakt in. Veronica komt naar je toe is tevens de nieuwe single, (weer een liedje met een naam, zoals de eerdere single Mia die vrijwel de Belgische charts beheerde)
Surfer Billy wordt ingestart, een typerend intro-tje en een lekker refreintje met wat strijkers, geeft een goede sfeer, (misschien wel de volgende single?).
Over nummer 3 t/m 6 kan ik niets meer zeggen dan dat de teksten belangrijk zijn, verder is de opbouw hetzelfde en muzikaal iets minder interessant.
Dan komt nummer 7 aan de beurt United Kashmir, een heftige intro met uiteindelijk stevige toetspartijen, zo zo denk ik bij mezelf dit gaat wel beuken. Een nummer voor de dansvloer is het zeker wel. Misschien had dit liedje beter als ghosttrack kunnen dienen. (ghosttrack is een nummer wat achter een echt liedje staat maar met een pauze van minimaal 30 seconden)
Er valt me wel iets op aan de plaat de nummers Surfer Billy, Stotteraars alle Landen, Driekoningen en surfen op golven, hebben allemaal een drumfill als intro, kortom weet de band wel te raken met de teksten, het is een plaat waar je even voor moet gaan zitten, goed luisteren naar de tekst, en misschien wel meer dan 2 keer luisteren.
Ondanks alle inzakkingen in de plaat heb ik alsnog veel respect voor de band.
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie | No Comments »
April 5th, 2008 Merlijn
Nadat ik het prachtig vormgegeven CD-doosje (waarvan het art-work zo mooi is dat ik het ontbrekende boekje niet eens mis) in ontvangst heb genomen, stop ik de CD in mijn computer. Tot mijn schrik zie ik dat er slechts vier tracks op de hele CD staan. Over het algemeen ben ik niet zo kapot van liedjes die de vier minuten overschrijden, daarom begin ik maar met kritisch te luisteren in de hoop dat het psychedelische karakter van de band toch elementen van popmuziek heeft overgelaten, wat ik de grootste kracht vind van deze band.
Het eerste nummer is het langst en duurt meteen al 21 minuten. Hoewel het geweldig is gespeeld, met veel overgangen die dynamisch ook goed kloppen, blijft het bij mij aan me knagen dat het te lang duurt. Toen keek ik op de achterkant van het hoesje en zag ik dat dit nummer eigenlijk uit 4 stukken bestaat. Mijn waardering voor dit stuk steeg daardoor enorm, het is zo goed naadloos aan elkaar gelast.
De akkoordkeuze in het tweede nummer is ronduit geniaal. Net zoals de rest van de CD, wordt het verhaal voornamelijk door de instrumenten verteld en komt er nauwelijks zang aan bod. Pas na een kleine 4 minuten wordt er voor het eerst gezongen, toch is dit voor het gevoel helemaal niet lang wachten. En als er dan uiteindelijk wordt gezongen, wordt ik toch wel blij van de mooie stem van Bent Sæther. De opbouw is erg mooi, het nummer wisselt continu van klein naar groots naar klein naar groots etc.
Wellicht dat ik tijdens het luisteren in het begin gewoon moest wennen aan het concept om een uur aan muziek in vier nummers onder te verdelen, want bij het tweede nummer is de duur van het nummer absoluut niet storend naar mijn idee terwijl het toch dik 11 minuten lang is (overigens de kortste track op de plaat).
Op de CD hoor je prachtig, vaak meerstemmig gitaarwerk met een typische Motorpsycho-sound: het melodieuze, harmonische geluid dat Motorpsycho zo goed doet. Helaas komen die stukjes naar mijn smaak te weinig voor op de plaat in z’n geheel gezien. Op de koptelefoon kan het je soms gaan duizelen wanneer je beseft hoeveel gitaren je soms wel niet tegelijk hoort. Productioneel staat de CD dan ook als een huis. Hulde voor producer Helge Sten die al jaren met Motorpsycho meeloopt.
Toch is bij deze plaat veel sfeer gemaakt met soundscape-achtige stukjes. Qua stijl neigt “Little Lucid Moments” dan ook vooral naar de eerste platen van Motorpsycho met een hoog psychedelisch rockgehalte. Het Beatleleske geluid van de laatste jaren is nagenoeg verdwenen.
Uiteindelijk vind ik het geen slecht album, echter moet ik er bij opmerken dat het type muziek mij niet snel uitnodigt om hem vaak thuis op te zetten.
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie | No Comments »
April 5th, 2008 J.T.O. van Laak
Kaizers Orchestra - Maskineri
Het Noorse zestal is terug met hun vierde studioalbum.
Het zal ergens in 2002 geweest zijn toen ik in de platenzaak het hoesje van Kaizers Orchestra’s eerste ontwaarde en gebiologeerd met het ding naar de verkoper liep. ‘Ompa Til du Dør’ bleek een prachtige muzikale pastiche van zigeunermuziek, Oost-Europese polka, rock en pop. Bovendien horen we onmiskenbaar de invloed van Tom Waits terug. Nu drie albums later is het eerste wat je hoort dat deze invloeden nog altijd de basis omvatten van wat Kaizers Orchestra muzikaal wil omvatten. Productioneel is er echter een hoop aan veranderd. Gaandeweg de jaren was dit al enigszins hoorbaar. Het verschil tussen de eerste twee albums en het derde ‘Maestro’ was al opvallend te noemen maar op Maskineri hebben we te maken met een subliem gepolijste plaat. We hebben het echter over Kaizers Orchestra, een band die gedijt bij vuige, rammelende, over-romantische uitspattingen. Maskineri voelt jammer genoeg gekunsteld en een beetje mat aan.
Anderzijds staat dit album nog altijd vol met evenwichtig overtuigende muziek. Deze Noren weten absoluut hoe ze goede nummers moeten schrijven, van zwijmelende ballades als ‘Den Andre er Meg’ tot rammelende rock op ‘9mm’ alles is tot in de puntjes verzorgd. Regelmatig luister ik verwonderd naar hen muzikale spitsvondigheden en moet ik toegeven dat Kaizers Orchestra nog altijd veel van hun aanstekelijkheid over hebben. Echt indringend wordt het echter nooit. Het zestal lijkt het feest te bewaren voor de live optredens en een nieuwe, volwassen weg in te slaan. Het voelt onwennig maar het blijft nog altijd Kaizers Orchestra. Maskineri overtuigd niet volledig maar is nog altijd een prima album.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie, Muziek | No Comments »
March 28th, 2008 J.T.O. van Laak
Vanaf vandaag behandelen wij op het “Cul de Sac blog” alle door ons nieuw ingekochte albums onder de naam Verse Vis. De eerste recensie in deze serie is de nieuwste van ‘The Raconteurs’.
Wanneer we het hebben over een nieuw album van ‘The Raconteurs’ kunnen de opmerkingen over ‘Jack White’ zijn andere band natuurlijk moeilijk uitblijven. Uiteraard heeft het succes van ‘The White Stripes’ geen windeieren opgeleverd voor deze groep (verder aangevuld met een aantal voormalige leden van ‘The Greenhornes’). Het vorige album kwam met de enorme hit ‘Steady as She Goes’ en de jongens hebben hun bestaansrecht meer dan voldoende afgedwongen. Het zou echter wel een Jack White overkill kunnen opleveren. Bovendien moet ondergetekende eerlijk toegeven dat het eerste album ‘Broken Boy Soldiers’ snel een bekeken zaak werd. Al met al flink wat ballast om zonder vooroordelen te beginnen.
Tijdens de eerste noten klinkt het inderdaad als een niet gebruikt nummer van de White Stripes, maar wel een hele lekkere. Dik aangezette gitaarpartijen, stampende drums en een zanger die zingt alsof de duivel hem op de hielen zit. Dit kon nog wel eens helemaal niet verkeerd uitpakken. Het tweede nummer is tevens de nieuwe single. Een meer gebalanceerd geluid openbaard zich. Waar ‘Meg White’ haar broer regelmatig uit de bocht laat vliegen met zijn expirementeer drang is hier duidelijk dat er meerdere personen iets in de pap te brokkelen hebben. Muzikaal voegen ‘The Raconteurs’ zich bij andere, door de rock uit de jaren ‘70 geïnspireerde, bands van dit moment als ‘Wolfmother’ en ‘Kings of Leon’. Wanneer dan de vierde track met een spookachtige intro uit mijn speakers blaast moet ik toegeven dat ik verkocht ben. Dit gevoel blijft ook lang hangen. Steeds meer komt de balans van dit album tot zijn recht. Stevige rock, geïnspireerde experimenten, mooie popsongs en genoeg om na meerdere luistersessies nog steeds nieuwe prachtige elementen te ontdekken. Consolers of the Lonely zou wel eens hoge ogen kunnen scoren in 2008.
Ik beoordeel deze plaat met een score van vier maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zeker weet of ik ooit een vijf ga geven.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie, Cul de Sac, Muziek | No Comments »