March 10th, 2010 Jan
Zo, de twee voorrondes van de Lucas Dec Bokaal zitten er op!
10 goede bands gezien, met allemaal hun eigen talent en sound. Veel publiek dat er op af gekomen is, erg tof. Mooi te zien hoe het de bands zelf gelukt is om zoveel mogelijk volk op de been te krijgen.
Dit zijn de finalisten voor dinsdag 23 maart:
- Project A
- Spum
- De Kling
- Valour up Twice
Een flinke kanttekening bij deze uitslag. Want bij de uitslag van maandag was er eigenlijk een andere winnaar, namelijk The Camp Shakes. Zij maakten deze avond hun podium debuut en pakten de jury zodanig in, dat zij met kop en schouder de beste band waren. Maar, ze kunnen niet. In verband vakantieplannen is drie-kwart van de band niet in Nederland tijdens de finale, zonde.
Maar goed. Er waren ook voor elke avond een publieksprijs te vergeven, en deze gingen naar:
- The Camp Shakes (hee, waar heb ik dat meer gelezen)
- Peace Up
Hier volgt het jury rapport van alle bands, het staat in volgorde van de line up. Dit zijn de kritieken van de jury zoals zij die avond de bands beoordeelt hebben. Lijkt me logisch dat hier geen ruggespraak aan te pas komt, doe er iets mee (of niet natuurlijk, mooi hè!?). Reageren mag, maar verwacht van mij geen reactie daarop 
Maandag 8 maart, voorronde 1
The Camp Shakes
Veel lef, goed gevoel voor de langere composities, mooi samenzang. Strak uitgevoerd met prima cressendós. Songs mogen iets compacter als de band op grotere podia wil spelen. Atmosferisch? Nee, stratosferisch. De nummers bleven spannend door de rustige en uit spattende stukken. Melodisch was er meer uit te halen. Ook verdiend de (solo) zang nog de aandacht.
Project A
Barst van de energie. maar moet er nog iets beter mee omgaan. Veel ideeën, maar voelt onaf. Aan enthousiasme geen gebrek, maar boet in aan starkheid. Let op tempo, niet vertragen! Maatwisselingen worden goed uitgevoerd, maar zijn te dominant aanwezig. Dit werkt verwarrend en mag met iets meer overtuiging. Ook waren de gitaarpartijen goed op elkaar afgestemd.
Bridget
Goed dat Bridget geen gebruik maakt van doodgerden paadjes. Afwijkende akkoorden schema’s waar ze haar stem omheen wikkelt. Heldere, zuivere stemwaar iets meer doorleefdheid in mag zitten. Zonder band is het absolute noodzaak het publiek er beter bij te betrekken.
The Realms
Eigen smoel! Eigen Smoel! Eigen smoel! 5 jaar is ruim genoeg tijd om een richting te keizen. Heel onprofessioneel om tussendoor te stemmen. Leek aan mekaar gepraat. Geheel mag, ne moet strakker. Teveel melodieën door elkaar, geen begeleiding. Het nummer Betrayed (?) is een goed Faith no More nummer. Interactie met het publiek is goed.
Spum
Uitstekend samenspel, maar waarom toch exact het midden opzoeken van RATM en RHCP? (publiek zong op een gegeven moment “Bullit in your head” mee). Grooves zijn aanstekelijk, solo’s goed uitgevoerd, strak werk. Maar is dan niet de jongste band van de avond. De sound van de band mag vuiger en smeriger.
Dinsdag 9 maart, voorronde 2
deze rapporten volgen spoedig
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 2 Comments »
December 29th, 2009 Jan
De ultieme eindlijst van Cul de Sac over 2009.
Dank voor alle stemmen!! Tot de volgende.
Oplettende vaste gast van Cul de Sac zag nog een foutje. The Asteroid Galaxy Tour staat nu op 31 met 24 punten. Waarvan akte.
(positie - punten - artiest - album)
1 _ 102 _ The Xx - XX
2 _ 80 _ Fever Ray - Fever Ray
3 _ 75 _ Grizzley Bear - Veckatimest
4 _ 75 _ Animal Collective - Merriweather Post Pavillion
5 _ 66 _ Mumford & Sons - Sigh no More
6 _ 64 _ Wilco - Wilco
7 _ 62 _ Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were an Angel
8 _ 59 _ Pearl Jam - Backspacer
9 _ 56 _ Kyteman - The Hermit Sessions
10 _ 52 _ Health - Get Color
11 _ 49 _ Editors - In This Light and On This Evening
12 _ 47 _ The Prodigy - Invaders must die
13 _ 46 _ White Lies - To Lose My Life…
14 _ 46 _ the whitest boy alive - rules
15 _ 46 _ Florence & The Machine - Lungs
16 _ 45 _ Phoenix - Wolfgang Amadeus
17 _ 45 _ Muse - The Resistance
18 _ 44 _ De Staat - Wait for Evolution
19 _ 42 _ The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart
20 _ 42 _ Girls - Album
21 _ 39 _ Anthony and the Johnsons - The Crying Light
22 _ 36 _ Dirty Projectors - Bitte Orca
23 _ 34 _ Boys Noize- Power
24 _ 32 _ Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures
25 _ 31 _ Arctic Monkeys - Humbug
26 _ 30 _ Fuck Buttons - Tarot Sport
27 _ 29 _ The Decemberists - Hazards Of Love
28 _ 28 _ Patrick Watson - Wooden Arms
29 _ 26 _ Royksopp- junior
30 _ 24 _ Doves - Kingdom of Rust
31 _ 24 _ Asteroid Galaxy Tour - Fruit
32 _ 23 _ Mando Diao - Give Me Fire
33 _ 22 _ The Temper Trap - Conditions
34 _ 21 _ Molina & Johnson
35 _ 20 _ The Black Atlantic - Reverence for fallen trees
36 _ 20 _ Marlon Penn - Independence?
37 _ 20 _ Eels - El Hombre Lobo
38 _ 19 _ Portugal The Man - The Satanic Satanist
39 _ 19 _ Pissed Jeans - King of Jeans
40 _ 19 _ Anne Soldaat - In Another Life
Read the rest of this entry »
Posted in Art Meets, CD-recensie, Cul de Sac, Live, Muziek, Nieuws | 8 Comments »
April 13th, 2009 Milou
‘Donderdagavond publiek heeft geen zin in “moeilijke muziek” ‘
De Rosa kwam donderdagavond in Cul de Sac te langzaam op gang om het publiek te interesseren. Het was vooral druk op het terras en degenen die binnen zaten, waren grotendeels niet met het bandje bezig. Alhoewel zij goede momenten had, kreeg het Schotse De Rosa niet veel lof.
De Rosa begint onopvallend en rustig. Dit is muziek waar je naar moet leren luisteren. Het donderdagavondpubliek is duidelijk niet in the mood voor deze moeilijk te doorgronden band en haakt vrijwel meteen af. De Rosa imponeert niet door hun power, maar door hun verscheidenheid aan muziek. De band mixt indierock met Schotse folk, dat je vooral terug hoort in de teksten en in de breekbaarheid van de zanger zijn stem. Positief is de opbouw van de nummers: eerst alleen zang, dan piano erbij, dan gitaar. Zo komt het geheel langzaam tot leven. De diversiteit van De Rosa is opmerkelijk. De zanger speelt zowel akoestische als elektrische gitaar en een van de gitaristen speelt ook piano. De ander haalt er op een gegeven moment een set sambaballen bij. In de loop van het optreden komt deze afwisseling van instrumenten beter tot zijn recht dan in het begin. Het komt echter nog niet tot een hoogtepunt.
Een duidelijk minpunt is het publiek. De meeste mensen letten niet op de muziek en praten er schaamteloos doorheen, waardoor de band meer en meer naar de achtergrond wordt gedrukt. Het is moeilijk spelen als je publiek je niets teruggeeft. Dat zie je ook aan de bandleden die, smachtend naar wat aandacht, de zal door kijken. Ook de zanger lijkt wat geïrriteerd en legt met een handgebaar halverwege een liedje stil om zijn gitaar te stemmen.
Op het einde van de show komt De Rosa wat meer tot leven. Het weinige publiek dat er staat, luistert nu in ieder geval geïnteresseerd. Op dat moment inspelend, stelt de band zich voor en begint krachtiger te spelen. De variaties tussen drum/zanger en piano/zanger wisselen zich sneller af. Alles komt beter over: het rockt, klinkt lekker in de oren, de twee duffe gitaristen kijken met meer pit uit hun ogen en de zanger laat luidkeels van zich horen. Al met al verdient De Rosa een tweede kans. Op het einde laat de band zien dat ze het wel in zich heeft om een goed optreden neer te zetten.
Tekst: 3voor12 Tilburg, Daniël van Amelsfort
Voor foto’s volg deze link
Posted in Cul de Sac, Live | 1 Comment »
April 6th, 2009 Milou
In een afgeladen Cul de Sac staat Majestic Scene na vier jaar weer op het podium. In een korte, maar goed uitgebalanceerde set overdonderen zij de zaal met hun hoogstaande Europeana. Een genot voor het oor. Na afloop is dan ook iedereen het er over eens dat dit naar meer smaakt. Daar zullen we nog even op moeten wachten, wel zijn we al vast uitgenodigd voor de CD-presentatie, ergens in de nabije toekomst.
Majestic Scene begint gewaagd, erg klein. Drie nieuwe nummers, die erg aan Giant Sand en Calexico doen denken. Ondanks dat de nummers voor iedereen onbekend zijn, is de Cul meteen met de volle aandacht bij de band. Dit is wonderbaarlijk te noemen, zeker met het gedrag dat Tilburg normaal vertoont bij concerten. Overigens geheel terecht, want deze drie nummers staan als een huis. Net als de rest van de set.
Hoewel Majestic Scene vier jaar niet heeft opgetreden en nu in een vernieuwde samenstelling op de bühne staat, lijkt het of de band nooit anders heeft gedaan. Wellicht omdat Eileen Beneken en Antoine Kroes, de nieuwe leden, jaren hebben samengespeeld met drummer Swanenberg in AnumberOne. De chemie spat in ieder geval van het podium.
Na de drie rustigere nummers bouwt Majestic Scene, langs een aantal oudere nummers en met gastmuzikanten op de sax, de set steeds verder uit. Een paar knallende nummers, een paar rustigere nummers (die afwisseling is volgens eigen zeggen nodig omdat ook zij een dagje ouder worden), om vervolgens in een geluidsexplosie nogal onverwachts te eindigen. De hoop is dan op een toegift van een uur, maar we moeten het doen met een pompende versie van Tragic Rising. Heel Cul de Sac wordt in beweging gezet en op het podium gooien ze er nog net even dat tandje bovenop.
Dit is het feestje dat Cul de Sac zich wenste. Met nu al een van de beste optredens van 2009. Zullen er weinige zijn die de broeierige passie van Majestic Scene zullen evenaren. Hopelijk laat die cd-presentatie niet al te lang op zich wachten. En dan daarna de welverdiende wereldwijde doorbraak.
3voor12 Tilburg Tjeerd van Erve
Foto´s: Marco Maas
Posted in Cul de Sac | 1 Comment »
April 6th, 2009 Milou
De Feestweek van Cul de Sac is inmiddels in volle gang. Woensdag werd de muzikale aftrap genomen. Cabaretier André Manuel stond in een meer dan goed gevulde Cul voor een try-out show met zijn Ketterse Fanfare. Getuige de show, was het woord ‘try-out’ eigenlijk niet eens van toepassing.
De laatste restjes spinazie worden vakkundig uit de tanden gepeuterd. De harde kern Cul-feestgangers hebben net mogen genieten van een Nepalees diner, terwijl het podium klaar werd gezet voor André Manuel en de Ketterse Fanfare. De cabaretier heeft al meer ervaring met in bands spelen, met Krang als voornaamste voorbeeld.
Tegen de tijd dat de band begint, is de kuil helemaal vol. Er klinkt gelach en het geluid van bierglazen die tegen elkaar tikken. Wie naar het toilet moet, heeft pech. Het is veel te druk om je door te mensenmassa heen te wurmen. Manuel had over de Cul alleen al bijna een lied kunnen schrijven. Dat doet hij niet, wél zingt de cabaretier enkele minuten later over alles wat God verboden heeft. ‘Ketters’ inderdaad.
De begeleidingsband is solide, met de altijd uitstekend spelende B.J. Baartmans op tweede gitaar. Manuel laat horen dat hij er zelf ook wat van kan. Tegen het eind van de show zit hij onder het zweet door zijn eigen, fanatieke gitaarspel. Van stevige rock tot groovende funk en zelfs een onvervalste wals met publieksfavoriet Feest; alles komt voorbij. De interactie met het publiek komt bovendien niet gemaakt over. Een kwaliteit op zich. Het had een ‘try-out’ moeten zijn voordat de band een behoorlijke toer voor de kiezen krijgt, maar het is een heerlijk optreden geworden. Cul de Sac kon zich geen betere band wensen om de jubileumweek muzikaal in te luiden.
3voor12 Tilburg Bas van Duren
Foto’s: Marco Maas
Posted in Cul de Sac, Zonder rubriek | No Comments »
March 25th, 2009 Petrus
vanochtend was het kut weer, regen, hagel vanalles, maar wij zaten droog!!!
na een heftige nacht, en goed slapen, zitten we vanavond weer in ons kleine ruimte, beetje te kijken naar mensen, en de mensen die kijken naar ons.
vanochtend om 11 op gestaan om vervolgens een hele dag muziek te luisteren, en mee te zingen met leuke liedjes.
veel aandacht van straat is er niet, mensen lopen door of je ziet ze liplezend zeggen: Dat is toch niet normaal!!!!
nog een paar dagen en dan zijn we verlost van de nu nog niet zoon erge ruimte.
Posted in Cul de Sac | 2 Comments »
March 23rd, 2009 Milou
Voor velen is Cul de Sac door de jaren heen een warme huiskamer geweest.
Zo ook voor Pieter van Haaren en Farouk el Mouhajir, hun warme gevoel neemt echter een eigenaardig loopje met ze. Van maandag 23 maart tot maandag 30 maart nemen beiden namelijk hun entree in het zo geliefde Cul de Sac. Eigenaardig is echter vooral dat zij hun intrede nemen in de zogenaamde etalage tussen twee ramen aan de voorpui van het pand op Heuvel 48. Hun domein. Hun thuis. Hun hemel. Hun Hel. Het Tilburgse ‘Glazen Huis’ zonder 3FM DJ’s maar met Cul de Sac DJ’s.
DJ Petrus en FaFaFarouk draaien dagelijks de mooiste liedjes van de afgelopen 10 jaar
Opstaan met… en naar bed gaan door… en heel af en toe niet kunnen slapen van…
Zeven dagen lang zijn zij te volgen in hun niet meer zo normale gewone leven. Live bij Cul de Sac en streaming via de Cul de Sac website.
Volg de avonturen van DJ Petrus en FaFaFarouk. Speel met ze een spel. Win een wedstrijd.
Heb medelijden, afgunst, kaakpijn van het lachen, dien verzoekjes in en breng een beetje respect op. Niet voeren a.u.b. Doneren mag natuurlijk wel. Wie weet wat ze verder nog in petto hebben. Cul de Sac wordt 10 jaar en zij vinden dat iedereen dat moet weten!
Maandag 23-3 21:00 tot Maandag 30-3 21:00
Om ze live te volgen klik hier
Posted in Cul de Sac | No Comments »
December 25th, 2008 Marta Demarteau
Ruimte, vrijheid en wildernis; ik heb het zojuist achter me gelaten na een zeilexpeditie op de Poolcirkel. De verlatenheid van het ijzige landschap en de deining van de tweemastschoener Noorderlicht spelen nog intensief met mijn ontregelde concentratie. Ik ben nog lichtelijk gehypnotiseerd. Ik blijf daarom zowaar en zonder onwil hangen in deze oceanische sferen. De Cul heeft namelijk nog een recensie tegoed van onder andere de band Oceana Company uit Zwolle, bestaand uit Matthijs Herder (lead zanger), Michiel Ferweda (gitaar), Han Schilder (bas) en Robert Koole (drums). Ik proefde de tinten van ruimte en vrijheid deels in het optreden die de muzikanten ten gehore brachten op 24 november in de Cul de Sac.
Oceana Company
Oceana Company bracht recentelijk het eerste reguliere album uit genaamd For the Boatman. De nummers zijn contrastrijk: van psychedelische, experimentele rock tot kosmisch-mystiek klinkende klanken, daar doorheen een vleugje meanderende timbres en vocale ingrediënten van de leadzanger Matthijs Herder. Het nummer The Big Sky wekte in mij het verlangen op terug te keren naar het uiterste Noorden, om daar rond te zwerven en mezelf beter te leren kennen. The Big Sky verhaalt dan ook over afscheid nemen en over essentiële veranderingen voor persoonlijke groei in het leven. Het verhaal raakt mij en de klanken raken mij. Echter zijn de andere nummers zo verschillend ten opzichte van elkaar, dat ik er niet echt een touw aan vast kan knopen. Misschien is dit juist waarom de muziek van Oceana Company zich in een schemergebied bevindt: tussen de wereld die we onder onze voeten kunnen voelen en een overstijgende wereld. De vraag is echter of het publiek klaar is voor de oversteek met muntjes op de ogen om de rivier de Styx over te varen met de bootman Kharon uit de Griekse Mythologie, waar de songs A Wayfarer’s Travel en Boatman op gebaseerd zijn. Melancholie, beklemming en eindeloosheid lopen als een rode draad door de nummers. Dit maakt een donkere indruk, waarin ruimte en vrijheid teniet worden gedaan. De songs vormen dus juist een contrast met The Big Sky. Het Brabantse platenlabel Spacejam Records weet de luisteraar daarom wederom te verrassen met deze ‘niet onder een noemer te vangen’ band: verwarrend en verstikkend, soms puur en zingevend, tegelijkertijd inspirerend. Toch houd ik graag mijn voeten wat meer op de grond - hoewel de sfeer van de muziek wel degelijk aansluit bij mijn huidige, ontregelde toestand.
The Liszt
De classic rockband The Liszt verzorgde deze avond tevens een energiek optreden, akoestisch weliswaar. Tijdens het optreden in de Cul knapte er af en toe een snaar en moest de hulp van Oceana Company ingeroepen worden. Maar dat deerde niet, de muziek maakte dat ruimschoots goed. De band The Liszt bestaat uit Robert-Jan Gruijthuijzen (lead zanger en gitaar), Ronald Herregraven (bas), Tim Ruterink (gitaar) Tom Delforterie (drums) en Marcel van de Vondervoort (percussie, sound effects, producer). De band draagt op het hart het motto: “For, as we all know, without knowing one’s past, one cannot move into the future.” The Liszt is dan ook niet puur classic, maar laat zich inspireren door jaren aan muziekgeschiedenis en geeft een eigen draai aan de overdaad aan inspiratie, stevig verankerd in het heden. De band blijft daarmede op ontdekkingsreis. De songs zijn rauw, met karakter en doordacht. Ze pretenderen dan ook niet meer te zijn dan wat zij voorleggen, vechten voor onvervalst sentiment en willen vooral losgaan. En los gaan ze zeker. The Liszt ging Oceana Company voor in het opnemen van songs bij Spacejam Records met de CD Slaves. Op deze CD klinkt vooral het elektrische door, waarbij de sterke stem van de lead zanger teveel naar de achtergrond wordt gedrukt. Jammer, want juist de akoestische versies met de stem van Robert-Jan Gruijthuijzen als fundament, maken dat deze band sterk uit de verf komt. De geruchten gaan dan ook snel in de ronde dat er mogelijk een akoestisch album tot stand gaat komen.
Dan nog een laatste item dat ik aan wil stippen - voordat ik me weer overgeef aan de hypnotiserende thrill waar ik gedurende dit schrijven steeds in terug lijk te vallen: de naam van deze band. The Liszt is vernoemd naar de Hongaarse componist Frans Liszt uit de 19de eeuw en dat is naar eigen zeggen niet voor niets. Zoals de bandleden het zelf verwoorden: “since this Dutch band is characterized by a similar Romantic feeling for Melancholy, and craves a Faust-like aspiration to fathom the true nature of Rock Music”. Of de muziek van The Liszt nu dicht bij de ware aard van de rock muziek komt - want waar spreken we over als we het hebben over de ware aard? - het optreden in de Cul stond als een huis, juist omdat er geen overdaad was. Het bracht me weer heel even stevig aan de grond na het mystieke rock optreden van Oceana Company.
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 3 Comments »
December 10th, 2008 Milou
Hierbij een korte impressie
Posted in Cul de Sac, Muziek | No Comments »
November 21st, 2008 Merlijn
Hallo bloglezers,
Sinds kort is Cul de Sac in het bezit van een heuse Nintendo Wii, wii kent um nii!?
Om dit grootst te vieren willen we dinsdag 2 december met jou WiiMusic gaan spelen.
WiiMusic is een nieuw spel van Nintendo waarbij je samen muziek maakt, een “jam” zogezegd. Je hoeft helemaal niet een echt instrument te beheersen om geweldige muziek te maken in dit spel. Laat je helemaal gaan en verbluf iedereen met je (verborgen) muzikale talent.
Iedereen is welkom en neem vooral veel vriendjes mee. We gaan die avond lekker muziek maken in de kuil met een drankje er bij. De Wii is aangesloten op groot scherm!
Als je nog goede ideeën hebt om de avond naar een hoger level te tillen, tips zijn meer dan welkom.
Als we eenmaal een goed concept helemaal hebben uitgewerkt (door trial & error) zullen deze Wii-avonden in de toekomst vaker plaats vinden.
Aanvang: 21:00u
Posted in Cul de Sac, Muziek, Nieuws | No Comments »