June 5th, 2008 Marta Demarteau
Een gedegen fotograaf komt nog wel eens iets later binnen dan gepland is. Het Tilburgse kwartiertje is niet meer als de dagen van weleer…. De Polderpolka band Straf heeft zich al volledig overgegeven aan een broeiende avond vol folk muziek. Het bier vloeit rijkelijk en toeschouwers juichen de rauwe, robuuste muziek luidkeels toe, oerkreten daargelaten. Mijn straf is dat ik met enige behendigheid en korte ‘gevechten’ alsnog een plekje vooraan moet zien te scoren, meezwierend, deinend op de muziek (met mijn telelens op mijn schouder). Het feest kan beginnen in dit doolhof van video camera’s, schuivende barkrukken en dweilende kroeggangers.
Straf presenteert de nieuwe CD ‘Pompen of verzuipen’, voorheen in Plein 79 in Den Bosch en vanavond in de Cul de Sac. Kees Swanenberg, Pill van Kempen, Rob van Veenendaal, Jeffrey Willems, Peter Dupont, Leon van Egmond, Robert Verhoeven alias Lambèrt Koekelmans en Albert van Amstel presenteren hun muziek in het collectief van Straf. Het is allerminst een doorsnee CD geworden en knaagt aan de gemoederen, omdat het aan het denken zet over het leven. Jammer is dat in eerste instantie de muziek de oren verdooft, op zo’n manier, dat alleen dansen mogelijk lijkt. De muziek verrijkt de carnavals symptomen zo sterk, dat iedereen spontaan de klompen aan wil trekken en een bier cantus wil beginnen. In tweede instantie vraagt de muziek echter om intenser te gaan luisteren. Dat wil zeggen, hoe moeilijk ook, even stil te gaan staan en daadwerkelijk te horen wat Lambèrt met zijn stem verhaalt, om de muziek wezenlijk te waarderen, de diepgang erin te vinden. Straf is namelijk geenszins oppervlakkig.
“En in de benauwde wereld verzonken
Met angstige helden bang voor het woord
van vurige tongen
Geknotte wilden
Boven het maaiveld
in geest ontspoord”
(Uit: Denkend aan Holland)
Het lijkt daardoor dat de indringende tekst indruist tegen de vreugdevol klinkende muziek. Echter kan dit juist zijn, waarom de liederen van Straf boeiend zijn. De oppervlakkige luisteraar kan volop feesten; de intense luisteraar kan er bovenuit stijgen en de liederen in meer of mindere mate literair waarderen.
De roemruchte Brabo kan zijn hart van festijn ophalen. Zelf ben ik niet zo hevig geraakt, al staan mijn heupen niet stil en buig ik uit respect voor de aangrijpende stem van Lambèrt en de doordachte lyriek. Lambèrt, in zijn zwart-wit gestreepte shirt en met klompen aan, neemt een uitstap in het publiek en gaat op zijn knieën. “De samenleving is als een schip, wat langzaam ten onder gaat. We moeten alles uit het leven halen, wat er in zit”. Ik ga deze avond zachtjes ten onder aan een extra glas bier en ik haal alles uit het glas wat er in zit.
Proost! Op Straf!
Meer foto’s door Marta Demarteau hier!
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 3 Comments »
May 5th, 2008 Jan
Templo Diez, donderdag 22 mei.
Komt een nieuwe cd uit, vol met een zinderende mix van post-rock, country noir en verontruste pop. Check hier hun site.
Les Bicyclettes Blanches, donderdag 19 juni.
Komt uit Woodstock, New York en Parijs, Frankrijk. Klinkt als een franse lo-fi versie van de Velvet Underground. Wanneer The Velvets frans waren en Nico de unieke stem, zou het klinken als mix van Jefferson Airplane en Air. Of een soortgelijke dreamrock.
Klik hier of hier voor hun myspace.
Posted in Cul de Sac, Muziek | No Comments »
May 1st, 2008 Marta Demarteau
Levenskracht en dramatiek gaan samen in de muziek van de uit Montreal afkomstige singer-songwriter Nathalie Matteau. Onder gedimd licht en in een zwarte, strakke maar sierlijke jurk neemt zij dankbaar gebruik van de kuil in de Cul de Sac. Haar optreden begint braaf, zonder weerzin en met een volledige overgave aan de Franse chanson. Als stille getuige zie ik als het ware een beeld voorbij schuiven, dat lijkt op de beelden van de beroemde fotograaf en filmer Henri Cartier-Bresson. Een decadent, rokerig-donker café uit de jaren dertig, waar een zangeres met een vleugje glamour de chanson overtuigend weet te performen, schetst een karakteristiek ‘filmbeeld’ voor deze avond. Matteau slaagt er in om met daadkracht ‘le moment décisif’ in te bouwen door haar stem aan te zwellen tot klanken van een intens verdriet. Op andere momenten steekt ze juist de draak met haarzelf door grappen te maken. Deze worden gewillig door het publiek ontvangen. Het optreden van Nathalie Matteau mondt uit in een lichtelijk stoer optreden, met het tappen van de hakken op de houten vloer en een imponerende stem.
Deze dame weet van wanten, want niet alleen op het vlak van muziek performance weet zij haarzelf neer te zetten. Ze studeerde zang aan l’École de Musique Vincent d’Indy en McGill University te Montreal, Canada. Deze ervaringen combineerde ze met een studie film en theater aan Concordia University te Montreal en ze acteerde aan de Neigbourhood Playhouse School of Theatre in New York. Daarnaast werkte ze vele jaren als een record dealer. Ze heeft de muziek en theatrale performances met haar leven verweven. Ze maakt het publiek van de Cul de Sac daar op amusante wijze deelgenoot van. Het publiek reageert enthousiast op haar optreden en de Cul de Sac raakt voller en voller.
De taalinvloeden zijn frêle Matteau gedurende de jaren zeker niet ontgaan. Ze combineert Franse chanson met aandoenlijke Engelse en Duitse zang. Ze waagt zich zelfs in een enkel nummer aan het Nederlands. Haar muziek heeft een poëtisch verhalende vorm, die afwisselend gepaard gaat met de chanson kenmerkende accordeon en de bassaxofoon (een leuk detail is dat deze muzikant op blote voeten speelt). Matteau laat zich inspireren door grootheden als Kurt Weill, Tom Waits, Marlene Dietrich en Lotte Lenya. Ze combineert dit met tango en jazz. Op momenten accentueert haar stem een zwaarmoedigheid die je bijna lijfelijk pakt. Het publiek houdt de adem in. Ze presenteert in de Cul de Sac ‘un spectacle de vivre’. Ze laat een imprint achter op de ziel en laat haar toehoorders kort maar vol passie dwalen in een avond vol van ‘Clues and Lies’.
(In 2006 bracht Nathalie Matteau haar Debuut CD ‘Clues and Lies’ uit, verkrijgbaar via iTunes Store en CD Baby)
Meer foto’s door Marta Demarteau hier!
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 26th, 2008 J.T.O. van Laak
Uiteraard lijkt het, met een naam als Le Chat Noir, dat er een Franse of wellicht Belgische act naar Cul de Sac gekomen is om een optreden te verzorgen. Uiteindelijk blijkt dit, zoals wel vaker, een verkeerd vooroordeel. Achter Le Chat Noir schuilen Teddy Hesper en Eileen Spruce. De eerste is van Engelse origine en de bevallige jongedame is uit Amerika gekomen om samen met Teddy Hesper het in Engeland gesitueerde duo Le Chat Noir te vormen. Een duo wat bekend staat om hun energieke en vuige Rock ‘n Roll. Net als de White Stripes doen zij dit met enkel drums en gitaar. En bovendien met de zelfde formatie, Eileen op drums en Teddy Hesper op gitaar.Het eerste wat opvalt bij binnenkomst is het briljante gebruik van rode en witte lichtsnoeren die in de kuil van Cul de Sac een zeer sfeervolle afbakening maken voor de band om in te spelen. Zo simpel maar, wow, wat ziet dat er geweldig uit.
Wanneer Le Chat Noir aan hun live-set begint is al vanaf het eerste nummer duidelijk dat de band gekomen is om te overtuigen, beide personen spelen alsof de duivel en op de hielen zit. De sfeer zit er dan ook snel in. Prachtig om te zien, twee muzikanten die zo bezeten met hun muziek bezig zijn. Ook al is het muziek waar op het eerste gezicht niets bijzonders mee is. Le Chat Noir staat voor zompige, vuige Rock ‘n Roll en Blues. Niet altijd even perfect uitgevoerd, evenmin altijd even interessant of onderhoudend. Niets nieuws aan de horizon. Wat overigens geen probleem is want het wiel is al lang uitgevonden. Bovendien waar het duo af en toe wat moet inboeten aan perfectie of vernieuwingsdrang maakt Le Chat Noir het ruimschoots goed met bevlogenheid en energie. Bovendien zijn allebei de muzikanten zeer onderhoudend als performer, zowel tijdens als na de nummers.
Met een flitsende set vol korte stevige nummers laat Le Chat Noir een nog lang door denderende impressie achter bij Cul de Sac. Zeker geen poesje om zonder handschoenen aan te pakken.
www.viewinaframe.nl
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 23rd, 2008 J.T.O. van Laak
Afgelopen maandag speelde Gogol Bordello in 013 en op de vooravond van dit spektakel kreeg Cul de Sac een ogenschijnlijk cadeautje van het Bordello-management in de schoot geworpen. Ze wilden graag een afterparty organiseren in ons nederige stulpje. Ze kenden Cul de Sac nog van de vorige tour toen zij samen met o.a. Danko Jones een akoestische set hadden gedaan in ons nederige stulpje. De zanger van Gogol Bordello zou komen draaien samen met een bevriende DJ. Welnu iedereen die zich nog de memorabele avond met DJ Tommi en Eugene Hütz op Lowlands 2006 kan herinneren krijgt dan onmiddelijk de feestkriebels. Zo ook wij bij Cul de Sac. Vol enthousiasme mensen uitgenodigd per mail en sms… Natuurlijk willen wij nog een heerlijke balkan-avond in april. Onze verjaardag smaakte immers naar meer. En meer hebben we uiteindelijk ook gekregen. Een heerlijk feest avondje voor allen die over de schrik van de, overigens niet met ons besproken entreeprijs, heen waren en uiteindelijk ook voor niets op Eugene Hütz zaten te wachten, die klaarblijkelijk niet meer in staat was om de oversteek te maken van 013 naar Cul de Sac. DJ Dimon (ook bekend van de Gogol Bordello live-registraties) draait een zeer verzorgde set op een anderzijds rommelig geregelde afterparty. Enigzins teleurgesteld gaan wij door met de orde van de dag en denken dan ook maar niet meer aan al wat er niet goed was en enkel aan het goede.
Posted in Cul de Sac, Muziek, Nieuws | No Comments »
April 18th, 2008 J.T.O. van Laak
Stephen Malkmus & The Jicks
Real Emotional Trash
Pavement liefhebbers opgelet! Het vierde album van Stephen Malkmus is een feit.
De jaren negentig zal in de muzikale geschiedenisboeken vooral gekenmerkt worden door de hoogtijdagen van de grunge. Periodes dat bands als Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden de hitlijsten binnenstormen met hun ruige popliedjes. De jaren negentig waren echter ook onmiskenbaar de jaren van lo-fi. Overal duikten bands op die in hun slaapkamers en garages prachtige liedjes, die klinken als een op hol geslagen stoomtrein in een sardineblikje, opnamen. Maar juist daardoor een enorme kwetsbaarheid kregen die deze bands een haast onnavolgbare cultstaus opleverde. Het indie-rock genre waar lo-fi zich onder mag scharen gaat vleitig door met haar ontwikkeling. Lo-fi lijkt echter nu al geschiedenis.
Ik was dan ook bang dat ik een ontzettend oubollige plaat zou horen. Het blijkt echter goed uit te pakken. ‘Real Emotional Trash’ is een plaat zoals Malkmus hem ook ten tijde van ‘Wowee Zowee’ had kunnen maken. Dit album klinkt eerder als een tijdloze klasieker. Het lo-fi geluid is als een subtiel zweempje nog aanwezig maar verder grossiert dit album in briljante composities met catchy deuntjes en heerlijk vet aangezette gitaarpartijen. Regelmatig rockt ‘Real Emotional Trash’ dan ook een eind weg om vervolgens daar zeer lieflijk klinkende poliedjes tegenover te zetten. Zodoende blijft deze plaat prima in balans. Stephen Malkmus & The Jicks klinken fris en verzorgd. En ‘Real Emotional Trash’ klinkt na nader onderzoek als een ode aan een aantal grote muzikanten van weleer. Ga ook eens op zoek naar alle subtiele muzikale verwijzingen. Ik garandeer het levert nog een flink aantal prettige luistersessies op.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie, Cul de Sac | No Comments »
April 17th, 2008 Petrus
Het is 22.30 wanneer de band begint te spelen in een tamelijk rustig café, de mannen tikken af en het melodieuze gitaarwerk begint, de eerste noten komen goed over, alleen wanneer de zang begint ben ik een beetje bang, het geluid van de zang komt niet zo goed over en is moeilijk te verstaan, wanneer de instrumentale stukjes komen kijk ik weer op, ik vind het interessant om te zien hoe de toetsenist zich in de liedjes leeft. Na het eerste nummer brabbelt de band wat over PSV, niemand geeft echter antwoord van het publiek, en de zanger zegt nou laten we maar door spelen, een beetje arrogant en toch weer vrijgevend speelt de band het 2de liedje en trekt de aandacht van het publiek door de goede sound. De catchy drummer en de bassist raggen lekker door, waarop de gitaristen en zanger zich storten in een gevoelig partijtje muziek.Gelukkig wordt het wat drukker, en begint de band zich thuis te voelen, ze spelen wat aardige instrumentale stukjes waarbij de zang weer af en toe naar voren komt. De indie sound is goed en de liedjes zijn strak. Kortom de band speelde lekker, op de zang na, en de mensen in de Cul waardeerde de band na een aantal nummers.
Van mij krijgt het optreden en 7 op de schaal van 10.
Gegroet Petrus
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 5th, 2008 Petrus
Jamsessie 2 April 2008
21.00 tot 01.00
Om 21.00 was het zover, de jamsessie is weer geopend, de spullen staan op zijn plaats en de mensen druppelen binnen. Normaal heeft de jam wat moeite met mensen trekken, maar vanwege goede promotie en een stagepiano + bas is het allemaal wat uitnodigend.
Dit maal verzorgde een aantal muzikanten van de Tilburgse Muzikanten stad een opwarm liedje, Valerie van Amy Winehouse werd gespeeld.
Na de “opening” werd het stil, eigenlijk te stil, tot dat er een paar muzikanten het podium beklimmen om hun geïmproviseerde stukken te spelen, er kwam rock voorbij, pop, melodieuze sfeer muziek, dit maal continue gespeeld, en de sfeer zorgde voor een mooie avond in Café Cul De Sac.
–
Pieter van Haaren
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 1 Comment »
April 5th, 2008 J.T.O. van Laak
Lang zullen we leven, lang zullen we leven, lang zullen we leven in de Gloria. Cul de Sac is negen jaar en dat moet gevierd worden. En hoe!
Met een feestelijke Art Meets dinsdag wordt het nieuwe jaar voor Cul de Sac ingeleid.
Vol enthousiasme spreekt Jan Kinds alle genodigden en overige bezoekers toe. Cul de Sac is negen geworden. Hij is zichtbaar trots op deze prestatie. Niet eens zo vreemd als men zich bedenkt dat de Tilburgse uitgaansgelegenheden bij bosjes aan het verdwijnen zijn. Eveneens zichtbaar trots is Jan vanwege de aanwezigheid van Hotel. Nu nog relatief onbekend maar daar zal na deze zomer ongetwijfeld verandering in gebracht zijn.
En toen was het zomer in Cul de Sac! Vanaf de eerste noot die gespeeld werd bestaat er geen enkele twijfel. Hotel brengt feelgood muziek in zijn puurste vorm. In onze fantasie staan we niet in de kuil van Cul de Sac maar op een weelderig groeiend groen grasveld met geurige bloemen en een intens verwarmende koperen zomerzon hoog aan de hemel.
The World of Hotel heet het universum van deze groep door vier muzikanten maar altijd uitgebreid met meerdere bevriende musici. Zo ook deze avond. Als een zeshoofdig ensemble zijn zij aangetreden maar Jose Luis ‘El Coyote’ Fuentes steelt met zijn stralende Zuid-Amerikaanse rimpelgezicht de show, flirtend met de vrouwen, feestend met de heren en ook nog briljant musiceren.
Ondertussen laaft iedereen zich aan de hapjes en vloeit de alcohol rijkelijk en al snel is het feest in volle gang. Hotel zweept de boel nog maar eens op met zwoele sexy deuntjes en wanneer ik om me heen kijk zie ik enkel en alleen blije gelukzalige gezichten. Wat is het leven toch mooi.
Als Hotel dan uiteindelijk ook al zijn toegift achter de rug heeft tot teleurstelling van het publiek mag DJ Tommi aantreden. DJ Tommi bekend van een aantal gerenommeerde Balkan-avonden in Utrecht en Amsterdam en een memorabele set samen met de frontman van Gogol Bordello op Lowlands gaat naadloos verder in de stijl waarmee Hotel eindigde. En zo blijft de energie nog altijd bewaard en belooft het een enerverende avond te worden. Voor zo ver daar al geen sprake van was.
En al snel zet DJ Tommi zijn signatuur op de avond. De Balkan-trompetten schallen uit de speakers en knallend gaat Cul de Sac de nacht in. Plots is iedereen gemakshalve vergeten op welk tijdstip hij of zij de volgende ochtend moet ontwaken om vervolgens fris op school of werk te komen. Iedereen is even vergeten dat ze dansen eigenlijk niet zo leuk vinden of dat ze misschien dat laatste biertje beter niet hadden kunnen pakken. Cul de Sac is verliefd. Cul de Sac verbroedert. Cul de Sac is jarig. En daar moet op gedronken worden. En daar moet op gedanst worden, tot je schoenen in brand staan en je voeten onder de blaren. Lang zullen we leven, in de Gloria!
J.T.O. van Laak
Meer foto’s van deze avond door Marta Demarteau hier.
Posted in Art Meets, Cul de Sac, Live | No Comments »
March 29th, 2008 J.T.O. van Laak
Wellicht lijkt dit een vreemde titel voor een artikel over een bandje uit New-York maar dit zal in de loop van de volgende tekst verklaard worden. Waldo is de hoofdpersoon uit een Engelse kinderboekenserie van Martin Handford. De bedoeling van deze boeken is dat je Waldo in een grote, drukke tekening vindt. Hij heeft rood met wit gestreepte kleding aan, een muts, een wandelstok en een bril. Soms een erg moeilijke opgave door de complexiteit van de tekeningen.
Welnu, EdibleRed: Een vijftal enthousiaste muzikanten uit New-York die voor de tweede maal in Nederland een promotietour doen, dit maal ook buiten Amsterdam. Zo ook bij Cul de Sac. EdibleRed: het is aan elkaar geschreven maar je kunt het ook los terug vinden. EdibleRed: de rockband met cello. Het instrument wat een extra laag oplevert in de stevige rock muziek.
Stipt op tijd begint het kwartet voor een nagenoeg lege zaal. Ze hadden duidelijk nog nooit van het Tilburgs halfuurtje gehoord. Misschien wel terecht. Zonder blikken of blozen echter begint het viertal aan hun set. Pardon, viertal? Inderdaad, er staan maar vier muzikanten op het podium, de cellist is in geen velden of wegen te bekennen. Tevens is zijn instrument nergens op het podium, noch elders in de zaak te vinden. Schouderophalend laat ik mij dan toch gewillig meevoeren op het muzikale scheepje dat EdibleRed heet. Al heel snel wordt duidelijk dat het scheepje een klein beetje stuurloos is. Zonder eerdergenoemde cellist, vanaf nu heet hij Waldo, ontstijgt EdibleRed jammer genoeg de gevaarlijke middelmatigheid niet.
Hun enthousiasme is het probleem niet en ook muzikaal is het, binnen hun genre, verzorgd binnen de marge. Maar het ontbreken van Waldo is voor ondergetekende toch echt een ongelofelijk gemis.
Wel een duidelijk zichtbaar probleem is het verschil tussen het Nederlandse en het Amerikaanse clubcircuit. Waar vermoedelijk de Amerikanen helemaal uit hun plaat gaan wanneer ze een gecoverd nummer te horen krijgen, moet je wel zeer goed zijn om het Nederlandse publiek te overtuigen van de bittere noodzaak om dit specifieke nummer te gehore te brengen. Wanneer tijdens een intermezzo de zangeres, een korte pauze neemt en de gitarist een nummer van Nirvana op een zodanig heikneuterige manier afraffelt zakt mijn broek dan ook nagenoeg tot de knieën. Maar EdibleRed heeft nog een verrassing in petto: Hun versie van het wereldberoemde nummer Hey Ya van Outkast doet mij het schaamrood op de kaken krijgen. En nog altijd ben ik op zoek naar de positieve dingen die ik kan melden over deze band en Waldo natuurlijk.
Positieve dingen over EdibleRed zijn er desalniettemin voldoende te noemen. Op de eerste plaats staat de band als een huis zelfs zonder cellist voor een nagenoeg lege zaal. Vervolgens raakt het publiek toch behoorlijk in de ban van het enthousiasme van EdibleRed en zodoende loopt en blijft de zaal vol. Bij vlagen komt er een zweem van dat eigenzinnige geluid toch over ook al zijn ze maar met vieren. Ik heb uiteindelijk toch de volledige avond gebiologeerd geluisterd en ben soms een enkele keer blij verrast. Voor iedereen die van rockbands met vrouwen houdt was dit een zeer onderhoudende avond. En bij latere navraag blijkt de cellist te touren met Amy Lee van Evanescence. Een goede reden voor hem om niet met EdibleRed in Cul de Sac te spelen. Maar voor de band is het toch een gemiste kans.
J.T.O. van Laak
Meer foto’s van Marta Demarteau hier.
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »