March 10th, 2010 Jan
Zo, de twee voorrondes van de Lucas Dec Bokaal zitten er op!
10 goede bands gezien, met allemaal hun eigen talent en sound. Veel publiek dat er op af gekomen is, erg tof. Mooi te zien hoe het de bands zelf gelukt is om zoveel mogelijk volk op de been te krijgen.
Dit zijn de finalisten voor dinsdag 23 maart:
- Project A
- Spum
- De Kling
- Valour up Twice
Een flinke kanttekening bij deze uitslag. Want bij de uitslag van maandag was er eigenlijk een andere winnaar, namelijk The Camp Shakes. Zij maakten deze avond hun podium debuut en pakten de jury zodanig in, dat zij met kop en schouder de beste band waren. Maar, ze kunnen niet. In verband vakantieplannen is drie-kwart van de band niet in Nederland tijdens de finale, zonde.
Maar goed. Er waren ook voor elke avond een publieksprijs te vergeven, en deze gingen naar:
- The Camp Shakes (hee, waar heb ik dat meer gelezen)
- Peace Up
Hier volgt het jury rapport van alle bands, het staat in volgorde van de line up. Dit zijn de kritieken van de jury zoals zij die avond de bands beoordeelt hebben. Lijkt me logisch dat hier geen ruggespraak aan te pas komt, doe er iets mee (of niet natuurlijk, mooi hè!?). Reageren mag, maar verwacht van mij geen reactie daarop 
Maandag 8 maart, voorronde 1
The Camp Shakes
Veel lef, goed gevoel voor de langere composities, mooi samenzang. Strak uitgevoerd met prima cressendós. Songs mogen iets compacter als de band op grotere podia wil spelen. Atmosferisch? Nee, stratosferisch. De nummers bleven spannend door de rustige en uit spattende stukken. Melodisch was er meer uit te halen. Ook verdiend de (solo) zang nog de aandacht.
Project A
Barst van de energie. maar moet er nog iets beter mee omgaan. Veel ideeën, maar voelt onaf. Aan enthousiasme geen gebrek, maar boet in aan starkheid. Let op tempo, niet vertragen! Maatwisselingen worden goed uitgevoerd, maar zijn te dominant aanwezig. Dit werkt verwarrend en mag met iets meer overtuiging. Ook waren de gitaarpartijen goed op elkaar afgestemd.
Bridget
Goed dat Bridget geen gebruik maakt van doodgerden paadjes. Afwijkende akkoorden schema’s waar ze haar stem omheen wikkelt. Heldere, zuivere stemwaar iets meer doorleefdheid in mag zitten. Zonder band is het absolute noodzaak het publiek er beter bij te betrekken.
The Realms
Eigen smoel! Eigen Smoel! Eigen smoel! 5 jaar is ruim genoeg tijd om een richting te keizen. Heel onprofessioneel om tussendoor te stemmen. Leek aan mekaar gepraat. Geheel mag, ne moet strakker. Teveel melodieën door elkaar, geen begeleiding. Het nummer Betrayed (?) is een goed Faith no More nummer. Interactie met het publiek is goed.
Spum
Uitstekend samenspel, maar waarom toch exact het midden opzoeken van RATM en RHCP? (publiek zong op een gegeven moment “Bullit in your head” mee). Grooves zijn aanstekelijk, solo’s goed uitgevoerd, strak werk. Maar is dan niet de jongste band van de avond. De sound van de band mag vuiger en smeriger.
Dinsdag 9 maart, voorronde 2
deze rapporten volgen spoedig
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 2 Comments »
December 29th, 2009 Jan
De ultieme eindlijst van Cul de Sac over 2009.
Dank voor alle stemmen!! Tot de volgende.
Oplettende vaste gast van Cul de Sac zag nog een foutje. The Asteroid Galaxy Tour staat nu op 31 met 24 punten. Waarvan akte.
(positie - punten - artiest - album)
1 _ 102 _ The Xx - XX
2 _ 80 _ Fever Ray - Fever Ray
3 _ 75 _ Grizzley Bear - Veckatimest
4 _ 75 _ Animal Collective - Merriweather Post Pavillion
5 _ 66 _ Mumford & Sons - Sigh no More
6 _ 64 _ Wilco - Wilco
7 _ 62 _ Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were an Angel
8 _ 59 _ Pearl Jam - Backspacer
9 _ 56 _ Kyteman - The Hermit Sessions
10 _ 52 _ Health - Get Color
11 _ 49 _ Editors - In This Light and On This Evening
12 _ 47 _ The Prodigy - Invaders must die
13 _ 46 _ White Lies - To Lose My Life…
14 _ 46 _ the whitest boy alive - rules
15 _ 46 _ Florence & The Machine - Lungs
16 _ 45 _ Phoenix - Wolfgang Amadeus
17 _ 45 _ Muse - The Resistance
18 _ 44 _ De Staat - Wait for Evolution
19 _ 42 _ The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart
20 _ 42 _ Girls - Album
21 _ 39 _ Anthony and the Johnsons - The Crying Light
22 _ 36 _ Dirty Projectors - Bitte Orca
23 _ 34 _ Boys Noize- Power
24 _ 32 _ Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures
25 _ 31 _ Arctic Monkeys - Humbug
26 _ 30 _ Fuck Buttons - Tarot Sport
27 _ 29 _ The Decemberists - Hazards Of Love
28 _ 28 _ Patrick Watson - Wooden Arms
29 _ 26 _ Royksopp- junior
30 _ 24 _ Doves - Kingdom of Rust
31 _ 24 _ Asteroid Galaxy Tour - Fruit
32 _ 23 _ Mando Diao - Give Me Fire
33 _ 22 _ The Temper Trap - Conditions
34 _ 21 _ Molina & Johnson
35 _ 20 _ The Black Atlantic - Reverence for fallen trees
36 _ 20 _ Marlon Penn - Independence?
37 _ 20 _ Eels - El Hombre Lobo
38 _ 19 _ Portugal The Man - The Satanic Satanist
39 _ 19 _ Pissed Jeans - King of Jeans
40 _ 19 _ Anne Soldaat - In Another Life
Read the rest of this entry »
Posted in Art Meets, CD-recensie, Cul de Sac, Live, Muziek, Nieuws | 8 Comments »
April 13th, 2009 Milou
‘Donderdagavond publiek heeft geen zin in “moeilijke muziek” ‘
De Rosa kwam donderdagavond in Cul de Sac te langzaam op gang om het publiek te interesseren. Het was vooral druk op het terras en degenen die binnen zaten, waren grotendeels niet met het bandje bezig. Alhoewel zij goede momenten had, kreeg het Schotse De Rosa niet veel lof.
De Rosa begint onopvallend en rustig. Dit is muziek waar je naar moet leren luisteren. Het donderdagavondpubliek is duidelijk niet in the mood voor deze moeilijk te doorgronden band en haakt vrijwel meteen af. De Rosa imponeert niet door hun power, maar door hun verscheidenheid aan muziek. De band mixt indierock met Schotse folk, dat je vooral terug hoort in de teksten en in de breekbaarheid van de zanger zijn stem. Positief is de opbouw van de nummers: eerst alleen zang, dan piano erbij, dan gitaar. Zo komt het geheel langzaam tot leven. De diversiteit van De Rosa is opmerkelijk. De zanger speelt zowel akoestische als elektrische gitaar en een van de gitaristen speelt ook piano. De ander haalt er op een gegeven moment een set sambaballen bij. In de loop van het optreden komt deze afwisseling van instrumenten beter tot zijn recht dan in het begin. Het komt echter nog niet tot een hoogtepunt.
Een duidelijk minpunt is het publiek. De meeste mensen letten niet op de muziek en praten er schaamteloos doorheen, waardoor de band meer en meer naar de achtergrond wordt gedrukt. Het is moeilijk spelen als je publiek je niets teruggeeft. Dat zie je ook aan de bandleden die, smachtend naar wat aandacht, de zal door kijken. Ook de zanger lijkt wat geïrriteerd en legt met een handgebaar halverwege een liedje stil om zijn gitaar te stemmen.
Op het einde van de show komt De Rosa wat meer tot leven. Het weinige publiek dat er staat, luistert nu in ieder geval geïnteresseerd. Op dat moment inspelend, stelt de band zich voor en begint krachtiger te spelen. De variaties tussen drum/zanger en piano/zanger wisselen zich sneller af. Alles komt beter over: het rockt, klinkt lekker in de oren, de twee duffe gitaristen kijken met meer pit uit hun ogen en de zanger laat luidkeels van zich horen. Al met al verdient De Rosa een tweede kans. Op het einde laat de band zien dat ze het wel in zich heeft om een goed optreden neer te zetten.
Tekst: 3voor12 Tilburg, Daniël van Amelsfort
Voor foto’s volg deze link
Posted in Cul de Sac, Live | 1 Comment »
March 24th, 2009 Farouk
Beste damens en heren,
Ik heb bij Jan wat muntjes weten af te troggelen en vanavond houden we een quizzzzzzz!!!!!!! De vragen gaan over muziek, tien jaar cul, actualiteiten en geen quizzzzz zonder een paar geweldige raadsels heb jij er de ballen verstand van kom dan vanavond klop op het raam met een paar maten en win gratiss bier…………………………..
Fafafarouk en petrus….
Posted in Live | 5 Comments »
January 2nd, 2009 Merlijn
2008, het jaar waarin de Ting Tings doorbraken, Isaac Hayes overleed, Oasis weer terug van weggeweest is en Fleet Foxes de troon heeft bestegen. Dit alles en veel meer in de Cul Draait Doorrr!!
Dinsdag 30 december 2008 was wederom een fantastische Art Meets-avond!
De avond begon met een netwerkborrel. Vrienden van Art Meets kwamen op bezoek om gezellig samen het jaar af te sluiten onder het genot van een hapje en een drankje.
Toen de borrel was afgelopen werd het tijd voor het langverwachte Sounds of Music 2008. De avond werd begeleid door DJ Siroj die met enkele gasten het muziekjaar 2008 doornam, waaronder Maarten Koehorst, Bas van Duren en Jan Kinds. Leidraad voor het gesprek was de album top 40 die jullie zelf hebben samengesteld aan de hand van de lijstjes die jullie hebben ingevuld. Indien je geen lijstje hebt ingevuld: foei!
Tussen de gesprekken door heeft de gelegenheidsband van Joost van Haaren enkele covers uit 2008 ter gehore gebracht en ook zij kwamen niet onder het beantwoorden van een paar vragen van DJ Siroj uit.
Tot slot werd de avond afgesloten met het afspelen van de album top 40 van 2008 (één liedje per album dus … duh).
Hieronder de uitslag:
1 Fleet Foxes - Fleet Foxes
2 Kings of Leon - Only by the Night
3 MGMT - Oracular Spectacular
4 Bon Iver - For Emma, Forever Ago
5 Last Shadow Puppets, The - The Age of the Understatement
6 Elbow - Seldom Seen Kid
7 Jeugd van Tegenwoordig, De - De Machine
8 TV On the Radio - Dear Science
9 dEUS - Vantage Point
10 Santogold - Santogold
11 Bloc Party - Intimacy
12 Kooks, The - Konk
13 Radiohead - In Rainbows
14 Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon
15 Voicst - A Tale of Two Devils
16 Sigur Rós - Með suð í eyrum við spilum endalaust
17 Portishead - Third
18 Coldplay - Viva La Vida or Death And All His Friends
19 Vampire Weekend - Vampire Weekend
20 Foals - Antidotes
21 Ting Tings, The - We Started Nothing
22 Oasis - Dig out your Soul
23 Lykke Li - Youth Novel
24 Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at Devil Dirt
25 Goldfrapp - The Seventh Tree
26 Black Mountain - In The Future
27 Late of the Pier - Fantasy Black Channel
28 Dodos, The - Visiter
29 Fucked Up - The Chemistry of Modern Life
30 Metallica - Death Magnetic
31 Room Eleven - Hmm…Gumbo!
32 Shearwater - Rook
33 Triggerfinger - What Grabs Ya?
34 Raconteurs, The - Consolers for the Lonely
35 Mogwai - Hawk is Howling
36 Ryan Adams & The Cardinals - Cardinology
37 Madrugada - Madrugada
38 Justice - A Cross the Universe
39 Dø, The - A Mouthful
40 Claw Boys Claw - Pajama Day
Posted in Art Meets, Live, Muziek | 2 Comments »
December 25th, 2008 Marta Demarteau
Ruimte, vrijheid en wildernis; ik heb het zojuist achter me gelaten na een zeilexpeditie op de Poolcirkel. De verlatenheid van het ijzige landschap en de deining van de tweemastschoener Noorderlicht spelen nog intensief met mijn ontregelde concentratie. Ik ben nog lichtelijk gehypnotiseerd. Ik blijf daarom zowaar en zonder onwil hangen in deze oceanische sferen. De Cul heeft namelijk nog een recensie tegoed van onder andere de band Oceana Company uit Zwolle, bestaand uit Matthijs Herder (lead zanger), Michiel Ferweda (gitaar), Han Schilder (bas) en Robert Koole (drums). Ik proefde de tinten van ruimte en vrijheid deels in het optreden die de muzikanten ten gehore brachten op 24 november in de Cul de Sac.
Oceana Company
Oceana Company bracht recentelijk het eerste reguliere album uit genaamd For the Boatman. De nummers zijn contrastrijk: van psychedelische, experimentele rock tot kosmisch-mystiek klinkende klanken, daar doorheen een vleugje meanderende timbres en vocale ingrediënten van de leadzanger Matthijs Herder. Het nummer The Big Sky wekte in mij het verlangen op terug te keren naar het uiterste Noorden, om daar rond te zwerven en mezelf beter te leren kennen. The Big Sky verhaalt dan ook over afscheid nemen en over essentiële veranderingen voor persoonlijke groei in het leven. Het verhaal raakt mij en de klanken raken mij. Echter zijn de andere nummers zo verschillend ten opzichte van elkaar, dat ik er niet echt een touw aan vast kan knopen. Misschien is dit juist waarom de muziek van Oceana Company zich in een schemergebied bevindt: tussen de wereld die we onder onze voeten kunnen voelen en een overstijgende wereld. De vraag is echter of het publiek klaar is voor de oversteek met muntjes op de ogen om de rivier de Styx over te varen met de bootman Kharon uit de Griekse Mythologie, waar de songs A Wayfarer’s Travel en Boatman op gebaseerd zijn. Melancholie, beklemming en eindeloosheid lopen als een rode draad door de nummers. Dit maakt een donkere indruk, waarin ruimte en vrijheid teniet worden gedaan. De songs vormen dus juist een contrast met The Big Sky. Het Brabantse platenlabel Spacejam Records weet de luisteraar daarom wederom te verrassen met deze ‘niet onder een noemer te vangen’ band: verwarrend en verstikkend, soms puur en zingevend, tegelijkertijd inspirerend. Toch houd ik graag mijn voeten wat meer op de grond - hoewel de sfeer van de muziek wel degelijk aansluit bij mijn huidige, ontregelde toestand.
The Liszt
De classic rockband The Liszt verzorgde deze avond tevens een energiek optreden, akoestisch weliswaar. Tijdens het optreden in de Cul knapte er af en toe een snaar en moest de hulp van Oceana Company ingeroepen worden. Maar dat deerde niet, de muziek maakte dat ruimschoots goed. De band The Liszt bestaat uit Robert-Jan Gruijthuijzen (lead zanger en gitaar), Ronald Herregraven (bas), Tim Ruterink (gitaar) Tom Delforterie (drums) en Marcel van de Vondervoort (percussie, sound effects, producer). De band draagt op het hart het motto: “For, as we all know, without knowing one’s past, one cannot move into the future.” The Liszt is dan ook niet puur classic, maar laat zich inspireren door jaren aan muziekgeschiedenis en geeft een eigen draai aan de overdaad aan inspiratie, stevig verankerd in het heden. De band blijft daarmede op ontdekkingsreis. De songs zijn rauw, met karakter en doordacht. Ze pretenderen dan ook niet meer te zijn dan wat zij voorleggen, vechten voor onvervalst sentiment en willen vooral losgaan. En los gaan ze zeker. The Liszt ging Oceana Company voor in het opnemen van songs bij Spacejam Records met de CD Slaves. Op deze CD klinkt vooral het elektrische door, waarbij de sterke stem van de lead zanger teveel naar de achtergrond wordt gedrukt. Jammer, want juist de akoestische versies met de stem van Robert-Jan Gruijthuijzen als fundament, maken dat deze band sterk uit de verf komt. De geruchten gaan dan ook snel in de ronde dat er mogelijk een akoestisch album tot stand gaat komen.
Dan nog een laatste item dat ik aan wil stippen - voordat ik me weer overgeef aan de hypnotiserende thrill waar ik gedurende dit schrijven steeds in terug lijk te vallen: de naam van deze band. The Liszt is vernoemd naar de Hongaarse componist Frans Liszt uit de 19de eeuw en dat is naar eigen zeggen niet voor niets. Zoals de bandleden het zelf verwoorden: “since this Dutch band is characterized by a similar Romantic feeling for Melancholy, and craves a Faust-like aspiration to fathom the true nature of Rock Music”. Of de muziek van The Liszt nu dicht bij de ware aard van de rock muziek komt - want waar spreken we over als we het hebben over de ware aard? - het optreden in de Cul stond als een huis, juist omdat er geen overdaad was. Het bracht me weer heel even stevig aan de grond na het mystieke rock optreden van Oceana Company.
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 3 Comments »
November 20th, 2008 Milou
De Luisterkuil presenteerde Marten de Paepe en Roy Santiago.
Hierbij een korte impressie, het was een geslaagde avond en vooral weer één die je eigenlijk niet gemist mocht hebben!
Posted in Art Meets, Cul de Sac, Live, Muziek | 2 Comments »
November 10th, 2008 Jan
Greg Weeks and Festival, voorbij voor je het weet. Afgelopen zaterdag (8-11-08) een wonderschoon optreden. Lees hier 3voor12/Tilburg verslag.
Posted in Cul de Sac, Live | No Comments »
November 5th, 2008 Milou
Eastpack Antidote Acoustic presenteert:
Flogging Molly en Skindred
Vanmiddag strijkt wederom de Eastpak Antidote Tour neer in Tilburg. Vanavond volle bak in 013, vanmiddag een akoestische set van Flogging Molly en Skindred in onze kuil.
Toegang is alleen mogelijk op uitnodiging. Hoe wordt je uitgenodigd? Door een prijsvraag te winnen bij Sounds, 3voor12/Tilburg, Oor, Up Magazine, Aardschok, Scholieren.nl, Kink FM, 3voor12, Nieuwe Revu. (prijsvragen staan nog niet overal online, dus checken die websites en media.
Aanvang 16:30
Entree op uitnodiging
Luisterkuil presenteert:
Marten de Paepe en Roy Santiago
Marten de Paepe zijn debuut is reeds een jaar oud. Ik wil jullie niet enkele reacties onthouden:
Folkforum: “Het is even tot bezinning komen, maar het is toch echt een Nederlandse jongen die hier aan het werk is. Het debuutalbum van de singer-songwriter Marten de Paepe bevat warme Engelstalige ?fluisterliedjes’. Je zou ze zo in de Amerikaanse new folk situeren.”
Kindamuzik: “Zijn titelloze debuut laat twaalf akoestische, verstilde nummers horen waarop De Paepe zich een begenadigd gitarist toont. Op soepele wijze tokkelt hij een warme en intieme sfeer tevoorschijn. Als singer-songwriter is Nederland met De Paepe een talent rijker.”
Heaven: “In De Paepes songs overheerst de pastorale stilte, waarin instrumenten ondergeschikt zijn aan getokkelde gitaar en zijn introspectieve zang. Hij creëert zo ruimte en een herfstige sfeer. Als een echte observator neemt hij geen deel aan leven of liefde, maar becommentarieert hij die.”
3VOOR12: “Marten de Paepe bezit de gave om een sfeer te creëren die zeer natuurlijk overkomt; de muziek lijkt direct voort te vloeien uit zijn gesteldheid. Hoewel de muziek van een breekbaar gehalte is dat alleen slaapliedjes kunnen bereiken, staat het eigenzinnige debuut van Marten de Paepe als een huis.”
Roy Santiago
Zijn nieuwe cd “At Mt. Ventoux” is zojuist uit via Badmintonerecords. Op zijn myspace een voorproefje. Reacties op het album zijn bij het schrijven van dit stukje nog niet binnen, maar ik vind het erg mooi…
aanvang 21:00
Entree: gratis
Posted in Art Meets, Cul de Sac, Live, Muziek | 1 Comment »
November 5th, 2008 Milou
Nibs van der Spuy
Een bijzondere singersongwriter uit het land van Chris Chameleon, Zuid Afrika. Onlangs heeft hij in Nederland zijn wonderschone cd “Beautiful Feet” uit gebracht. Denk aan Nick Drake en Jack Johnson.
Bij deze nodig ik jullie uit voor dit bijzondere concert op donderdag 27 november, 22:00, in Cul de Sac aan de Heuvel 48 in Tilburg.
Hier enkele reviews:
“A discovery, the South African Nibs van der Spuy who originates from Durban. His guitar playing with classical touches and Zulu melodies and his thrilling airy voice is a Folk Rock from elsewhere.” - Le Monde Fr Aug 2008
“The ghost of Nick Drake floats upon the whole album, the similarity in the guitar playing, melodies and especially the voice tone, soft as an embrace, is disturbing.” - Les Inrocks, Johana Seban, 18 Dec 2007
“remarkably beautiful” - Sydney Morning Herald, Australia
“one of the most unexpected releases of the year” - The Guardian, UK
“Do yourself a favour, buy this album. It really is special.” SL Magazine, South Africa
Oftewel: MIS DIT NIET!
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 4 Comments »