November 5th, 2008 Milou
Last minute show
GREG WEEKS
Greg Weeks is een Amerikaanse singersong-writer, afkomstig uit Philadelphia. Zijn muziek wordt omschreven als folk, acoustic, psychedelic en experimenteel. Hij is beter bekend als lid van de folk-rock band Espers.
Ook is Weeks lid van The Valerie Project en heeft hij gastoptredens gedaan met vele artiesten, waarond Fern Knight en Marissa Nadler.
Met zijn nieuwe plaat, The Hive, heeft hij een luisterpaal notering gehad op de 3voor12 website. Geen kleine naam dus.
Zaterdag 8 novemeber, Greg Weeks, zorg dat je er bij bent!
Aanvang: 21.00u
Entree: GRATIS
Plaats: Cul de Sac
Voor meer informatie over Greg weeks:
www.gregweeks.net
http://www.myspace.com/gregweeks
http://www.myspace.com/espers
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
October 29th, 2008 Farouk
Toen Vice Cooler nog een kleine jongen was is hij naar alle waarschijnlijkheid in een grote ketel met toverdrank gedonderd, want deze jongen heeft energie voor 100 man. Met teksten als: “Eat a Dick, Cause you want it in the back girl” op ‘Hollaback Girl’ van Gwen Stefanie, is Hawnay Troof de must see als je het aan mij zou vragen.
Niets vermoedend mijn werk doende schrok ik me het apenzuur toen er een bak met herrie door de Cul galmde. Ik riep:”welke lul zet die muziek nou zo hard”. Maar wat bleek het was Hawnay Troof, een hyperactief ventje die ondertussen al op de bar stond de rappen en springen, ware het er een miljoen mensen mee stonden te feesten. In werkelijkheid stonden er drie mensen te kijken en de rest van de cul lag nog onder de tafel omdat ze dachten dat de marsinvasie was begonnen. Vice Cooler moest daar natuurlijk niks van hebben en sprong van de bar, rende zo’n 30 rondjes door de kroeg, sprong in het rond, schreeuwde mensen in het gezicht en rolde over de grond. Nou dat zal de aandacht wel trekken moet hij gedacht hebben. Hij had het dan ook bij het rechte eind. Binnen enkele momenten stond rond de kuil een aardig publiek te kijken naar wat zich in de kuil afspeelde. Een schouwspel was het!!! Vice “de man” stuiterde sneller dan zijn beats en sprong hoger dan de bar in het rond. Halfverwege zijn show ging hij totaal uit de plaat en kleede zich nog even om en trok een geel pak aan. Geachte lezers ik kan u verzekeren dat zelfs de stoerste bebaarde man, bij de metro seksueele hyperactieve Amerikaan in de buurt durfde te komen. De man en legende werd begeleid door een laptop waar hakkelende hiphop beats, samples, en voornamelijk herrie uit geslingert werd. Deze stuiterende mafkees rapte daar weer over heen. Het doet je denken aan de beastieboy’s voor de i-pod generatie. Aan het eind van zijn show hield hij een verkopers praatje waar de gemiddelde Men at Work tjappie een puntje aan kan zuigen. Hij vertelde dat hij Holland geweldig vond, maar niet omdat je hier mocht blowen, nee vanwege ”de stroepwefels”. Het geen deze jongen verkocht waren. LP’s, CD’s Shirts en zelfs buttons met zijn hoofd er op. Na zich zelf de hemel in geprezen te hebben, gaf de cocksure Vice nog een toegift waar de gemiddelde gangster rapper angstig terug in de moederschoot van zou kruipen en taaide af. Vijf minuten later stond hij aan de bar en bestelde een thee bij me ???? Ik heb hem er toen maar 5 stroop wafels bijgegeven. Hij heeft nog de hele avond thee gedronken. Deze man stopt de S in SHOW. De wetenschap staat nog steeds voor een raadsel.
Als je nou denkt van: ”shit ik heb wat gemist” dan is dat waarschijnlijk ook zo!(with my finger and my thumb in the shape of an L on my forehead). Maar oordeel zelf maar: http://www.myspace.com/hawnaytroof en kruip rustig huilend in een hoekje want je hebt echt iets gemist.
Met vriendelijke groet,
Farouk el Mouhajir
Posted in Cul de Sac, Dans, Live, Muziek | No Comments »
October 29th, 2008 Farouk
Als elke donderdag kom ik nieuwsgierig binnen bij de Cul, want wat zal er vandaag spelen?
Vorig jaar toen ik er nog niet werkte was ik ook vaak in de Cul te vinden op de donderdag en dit was vaak wel oke, maar de laatste tijd wordt ik steeds enthousiaster van het geen er komt spelen. Dit komt ook omdat we misschien tot en met ver na de winter volgeboekt staan met buitenlands talent. Vandaag stond Slaraffenland(Wanneer je een kunstgebit hebt moet je het niet eens proberen uit te spreken. Wel handig wanneer je je melktanden moet wisselen) op het programma, een bandje uit Denemarken. Rond elf uur kwamen de heren redelijk officieel opgelopen en stelden zich zelf netjes voor. Het waren vijf blonde deense heren die vrij verlegen voorkwamen. Toen ze begonnen klonk dat zeer aangenaam terug in de muziek. Lekkere indie voor de rock & roll nerd. De heren waren uitstekende muziekanten met vele talenten. De zanger speelde sax en klarinet aan het eind scheen hij zelf te kunnen drummen. De drummer kon ook een aardig partijtje toetsen spelen en zo deed elk lid van de band minstens twee of meer instrumenten. Dat de heren divers georiënteerd waren hoorde je terug in de muziek. Melodieuze blaaspartijen afgewisseld met snoeihard gebeuk en dit alles begeleid door lekkere spacy samples (Fock yeah). De heren gaven een goeie set weg van ongeveer een uur. Aan het eind werd er hard geroepen om meer, maar als elke goede indie band doe je geen toegift en ga je naar huis terwijl je publiek wacht op meer. Ik zelf heb gelijk twee cd’s gekocht en ook op cd zijn ze geweldig. Slaraffenland is een aanrader en als je er niet bij was heb je zeker wat gemist.
De komende tijd zullen er vele bands spelen van dit kaliber. Onze agenda staat overvol met buitenlandse boekingen. Voornamelijk bands die in mijn ogen aan de rand staan van een kleine doorbraak of het verdienen (niet dat het ons iets interesseert of ze de top 40 halen) en Slaraffenland was er één van. Ik raad dan ook iedereen aan de donderdagen in de Cul te komen kijken. Het is gratis en je wordt negen van de tien keer goed geserveerd. De komende tijd staat er veel buitenlands talent op de agenda dus kom zeker kijken. Maar oordeel zelf over Slaraffenland, http://www.myspace.com/slaraffenland en kom tot de pijnlijke conclusie dat je echt wat gemist hebt.
Met vriendelijke groet,
Farouk el Mouhajir
Posted in Live, Muziek | No Comments »
September 2nd, 2008 Marta Demarteau
Een horde fans is uitgerukt naar de Cul de Sac voor de cabaretier, columnist, schrijver, zanger en muzikant André Manuel. Manuel staat ferm in zijn bezweten shirt met versterking van de Ketterse Fanfare. Het is dringen geblazen in de kuil van de Cul voor al wie het hardst meebrult “feest, feest, feest!”. Veel songs van weleer uit de Krang periode en enkele nieuwe nummers passeren de revue. De avond is doordrongen van rock, met tussendoor een rustig lied van de nieuwe CD “Op verzoek van de Goden”. Onmiskenbaar en herkenbaar.
André Manuel is in de culturele sector dan ook zeker geen onbekende. In zijn cabaret shows en columns weet hij de maatschappij in het hart te treffen. Manuel beukt in op tradities, religie, het koningshuis en de politiek. Hij schuwt geen enkele uitspraak. Hij is maatschappijkritisch, cynisch en zoekt naar de uiterste uithoeken van de humor, of het nu over de moord op Fortuyn gaat, respect voor het taboe, het kabinet, ‘mongooltjes die hun kans schoon zien bij Idols’ of het opstaan in de tram voor bejaarden. Manuel krijgt de zaal klein. Hij is dan ook een multi-talent. In de Cul de Sac entertaint hij het publiek echter niet met cabaret, maar met muziek en zang. Muziek geeft een extra stevige zet aan zijn veelzijdige repertoire.
Als muzikant en zanger ontpopt André Manuel zich tot een rauwe artiest in de traditie van zijn song Kraaien “zet me rechtop in het zand, veeg het vuil van mijn gezicht, zing de maan nog eenmaal toe, tot het eerste ochtendlicht“. Hij is een “ware held op wielen“, stelt “wat is de wereld toch mooi” en tegelijkertijd “are you ready for fuck’n rock & roll?”. Manuel rolt moeiteloos en robuust van een opzwepende song door naar een gezamenlijk gitaarspel met gitarist B.J. Baartmans van de Ketterse Fanfare, zonder maar een snaar vol te laten klinken, de gitaarsnaren platgedrukt. Het publiek - zwijgend - luistert en ademt… Het is bijzonder knap om een volle zaal zo stil te krijgen tijdens een muziekoptreden. Nog steeds genoeg fratsen in deze man.
Manuel weet zich in zijn songs tevens sterk af te zetten tegen de maatschappij. Hij schreeuwt en tiert dat de wereld niet deugt, radicaliseert met beide voeten in het zand, “rechtop in het zand”. Maar beschouwt de wereld ook als een andere wereld, eentje waarin de vrijheid van meningsuiting de ruimte krijgt, waarin humor van ‘net over het randje’ gedoogd wordt. Zijn songs zijn deels doordrongen van humor, maar ook van de dood, het genieten van de dwaze dingen des levens en feesten tot iedereen erbij neervalt. Hij raakt mij met zijn welbekende lied “Kraaien” tot op het bot. Zijn grove humor deel ik dan niet in alle facetten, voor mij breekt hij soms de wetten, maar bijzonder getalenteerd is hij wel, André Manuel.
Posted in Art Meets, Cul de Sac, Live, Muziek, Zonder rubriek | No Comments »
June 5th, 2008 Marta Demarteau
Een gedegen fotograaf komt nog wel eens iets later binnen dan gepland is. Het Tilburgse kwartiertje is niet meer als de dagen van weleer…. De Polderpolka band Straf heeft zich al volledig overgegeven aan een broeiende avond vol folk muziek. Het bier vloeit rijkelijk en toeschouwers juichen de rauwe, robuuste muziek luidkeels toe, oerkreten daargelaten. Mijn straf is dat ik met enige behendigheid en korte ‘gevechten’ alsnog een plekje vooraan moet zien te scoren, meezwierend, deinend op de muziek (met mijn telelens op mijn schouder). Het feest kan beginnen in dit doolhof van video camera’s, schuivende barkrukken en dweilende kroeggangers.
Straf presenteert de nieuwe CD ‘Pompen of verzuipen’, voorheen in Plein 79 in Den Bosch en vanavond in de Cul de Sac. Kees Swanenberg, Pill van Kempen, Rob van Veenendaal, Jeffrey Willems, Peter Dupont, Leon van Egmond, Robert Verhoeven alias Lambèrt Koekelmans en Albert van Amstel presenteren hun muziek in het collectief van Straf. Het is allerminst een doorsnee CD geworden en knaagt aan de gemoederen, omdat het aan het denken zet over het leven. Jammer is dat in eerste instantie de muziek de oren verdooft, op zo’n manier, dat alleen dansen mogelijk lijkt. De muziek verrijkt de carnavals symptomen zo sterk, dat iedereen spontaan de klompen aan wil trekken en een bier cantus wil beginnen. In tweede instantie vraagt de muziek echter om intenser te gaan luisteren. Dat wil zeggen, hoe moeilijk ook, even stil te gaan staan en daadwerkelijk te horen wat Lambèrt met zijn stem verhaalt, om de muziek wezenlijk te waarderen, de diepgang erin te vinden. Straf is namelijk geenszins oppervlakkig.
“En in de benauwde wereld verzonken
Met angstige helden bang voor het woord
van vurige tongen
Geknotte wilden
Boven het maaiveld
in geest ontspoord”
(Uit: Denkend aan Holland)
Het lijkt daardoor dat de indringende tekst indruist tegen de vreugdevol klinkende muziek. Echter kan dit juist zijn, waarom de liederen van Straf boeiend zijn. De oppervlakkige luisteraar kan volop feesten; de intense luisteraar kan er bovenuit stijgen en de liederen in meer of mindere mate literair waarderen.
De roemruchte Brabo kan zijn hart van festijn ophalen. Zelf ben ik niet zo hevig geraakt, al staan mijn heupen niet stil en buig ik uit respect voor de aangrijpende stem van Lambèrt en de doordachte lyriek. Lambèrt, in zijn zwart-wit gestreepte shirt en met klompen aan, neemt een uitstap in het publiek en gaat op zijn knieën. “De samenleving is als een schip, wat langzaam ten onder gaat. We moeten alles uit het leven halen, wat er in zit”. Ik ga deze avond zachtjes ten onder aan een extra glas bier en ik haal alles uit het glas wat er in zit.
Proost! Op Straf!
Meer foto’s door Marta Demarteau hier!
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 3 Comments »
May 1st, 2008 Marta Demarteau
Levenskracht en dramatiek gaan samen in de muziek van de uit Montreal afkomstige singer-songwriter Nathalie Matteau. Onder gedimd licht en in een zwarte, strakke maar sierlijke jurk neemt zij dankbaar gebruik van de kuil in de Cul de Sac. Haar optreden begint braaf, zonder weerzin en met een volledige overgave aan de Franse chanson. Als stille getuige zie ik als het ware een beeld voorbij schuiven, dat lijkt op de beelden van de beroemde fotograaf en filmer Henri Cartier-Bresson. Een decadent, rokerig-donker café uit de jaren dertig, waar een zangeres met een vleugje glamour de chanson overtuigend weet te performen, schetst een karakteristiek ‘filmbeeld’ voor deze avond. Matteau slaagt er in om met daadkracht ‘le moment décisif’ in te bouwen door haar stem aan te zwellen tot klanken van een intens verdriet. Op andere momenten steekt ze juist de draak met haarzelf door grappen te maken. Deze worden gewillig door het publiek ontvangen. Het optreden van Nathalie Matteau mondt uit in een lichtelijk stoer optreden, met het tappen van de hakken op de houten vloer en een imponerende stem.
Deze dame weet van wanten, want niet alleen op het vlak van muziek performance weet zij haarzelf neer te zetten. Ze studeerde zang aan l’École de Musique Vincent d’Indy en McGill University te Montreal, Canada. Deze ervaringen combineerde ze met een studie film en theater aan Concordia University te Montreal en ze acteerde aan de Neigbourhood Playhouse School of Theatre in New York. Daarnaast werkte ze vele jaren als een record dealer. Ze heeft de muziek en theatrale performances met haar leven verweven. Ze maakt het publiek van de Cul de Sac daar op amusante wijze deelgenoot van. Het publiek reageert enthousiast op haar optreden en de Cul de Sac raakt voller en voller.
De taalinvloeden zijn frêle Matteau gedurende de jaren zeker niet ontgaan. Ze combineert Franse chanson met aandoenlijke Engelse en Duitse zang. Ze waagt zich zelfs in een enkel nummer aan het Nederlands. Haar muziek heeft een poëtisch verhalende vorm, die afwisselend gepaard gaat met de chanson kenmerkende accordeon en de bassaxofoon (een leuk detail is dat deze muzikant op blote voeten speelt). Matteau laat zich inspireren door grootheden als Kurt Weill, Tom Waits, Marlene Dietrich en Lotte Lenya. Ze combineert dit met tango en jazz. Op momenten accentueert haar stem een zwaarmoedigheid die je bijna lijfelijk pakt. Het publiek houdt de adem in. Ze presenteert in de Cul de Sac ‘un spectacle de vivre’. Ze laat een imprint achter op de ziel en laat haar toehoorders kort maar vol passie dwalen in een avond vol van ‘Clues and Lies’.
(In 2006 bracht Nathalie Matteau haar Debuut CD ‘Clues and Lies’ uit, verkrijgbaar via iTunes Store en CD Baby)
Meer foto’s door Marta Demarteau hier!
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 26th, 2008 J.T.O. van Laak
Uiteraard lijkt het, met een naam als Le Chat Noir, dat er een Franse of wellicht Belgische act naar Cul de Sac gekomen is om een optreden te verzorgen. Uiteindelijk blijkt dit, zoals wel vaker, een verkeerd vooroordeel. Achter Le Chat Noir schuilen Teddy Hesper en Eileen Spruce. De eerste is van Engelse origine en de bevallige jongedame is uit Amerika gekomen om samen met Teddy Hesper het in Engeland gesitueerde duo Le Chat Noir te vormen. Een duo wat bekend staat om hun energieke en vuige Rock ‘n Roll. Net als de White Stripes doen zij dit met enkel drums en gitaar. En bovendien met de zelfde formatie, Eileen op drums en Teddy Hesper op gitaar.Het eerste wat opvalt bij binnenkomst is het briljante gebruik van rode en witte lichtsnoeren die in de kuil van Cul de Sac een zeer sfeervolle afbakening maken voor de band om in te spelen. Zo simpel maar, wow, wat ziet dat er geweldig uit.
Wanneer Le Chat Noir aan hun live-set begint is al vanaf het eerste nummer duidelijk dat de band gekomen is om te overtuigen, beide personen spelen alsof de duivel en op de hielen zit. De sfeer zit er dan ook snel in. Prachtig om te zien, twee muzikanten die zo bezeten met hun muziek bezig zijn. Ook al is het muziek waar op het eerste gezicht niets bijzonders mee is. Le Chat Noir staat voor zompige, vuige Rock ‘n Roll en Blues. Niet altijd even perfect uitgevoerd, evenmin altijd even interessant of onderhoudend. Niets nieuws aan de horizon. Wat overigens geen probleem is want het wiel is al lang uitgevonden. Bovendien waar het duo af en toe wat moet inboeten aan perfectie of vernieuwingsdrang maakt Le Chat Noir het ruimschoots goed met bevlogenheid en energie. Bovendien zijn allebei de muzikanten zeer onderhoudend als performer, zowel tijdens als na de nummers.
Met een flitsende set vol korte stevige nummers laat Le Chat Noir een nog lang door denderende impressie achter bij Cul de Sac. Zeker geen poesje om zonder handschoenen aan te pakken.
www.viewinaframe.nl
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 20th, 2008 Petrus
Om 22.15 kom ik binnen bij de Cul. Ik zie wat instrumenten staan waarvan één in de vorm van een vlinder, en een versterker met wat led-verlichting. Ik wacht tot ze gaan spelen, het is 23.00 en ze beginnen, de band speelt wat rommelig, maar dit maken ze na het eerste nummer zeer zeker goed, de vrouwelijke zangeres en de 3 jongens, spelen strak en hebben een mooie sound, als de 2de stem van de gitarist mee doet krijg ik even een brok in mijn keel, wat mooi! Wanneer het liedje afgelopen lijkt te zijn, komt er een effect van de gitarist aan de rechterzijde van het podium, het is nauwkeurig en tot in de puntjes geoefend dat zag ik aan de zangeres die op het moment dat het stil viel, met haar arm een beweging maakte. De band wou dat iedereen wat dichterbij kwam, maar het publiek reageerde wat afwachtend, wat er toen gebeurde was voor mij het hoogtepunt van het concert, driestemmig nummer met een super mooie sound. Wat een nummer, er volgde een mooi soulachtig liedje waarbij de zang gelukkig wat meer naar voren kwam, toen de gitarist een liedje ging zingen, schoot ik een beetje in de lach, jeetje wat een hoge stem, het leek wel of hij wat onzeker zong en daarom niet echt zuiver, maar na een goede uithaal kon je hem wel met Thom Yorke vergelijken. De band verraste het publiek met de zogenaamde regensound: met zijn allen in de vingers knippen, veel mensen deden mee maar dat was na 20 seconden ook weer afgelopen. De bandleden exclusief de zangeres gingen weg, de zangeres deed een liedje (à la KT Tunstall) was het resultaat. De loops die ze zelf met de stem maakte waren prachtig hoewel het publiek niet echt stil was, daarna kwam de band weer op en deelde de zangeres bellen blaas dingen uit, iedereen reageerde enthousiast, en begon te blazen. Wanneer het concert op het einde liep kreeg de band een goed applaus.
Kortom: de band speelde goed, de liedjes waren schitterend, de band speelde met overtuiging, en het publiek was afwachtend, van mij krijgt dit optreden een 8 op de schaal van 10.
Gegroet Petrus
Meer foto’s van Marta Demarteau en dit optreden zijn hier te vinden.
Posted in Live, Muziek | No Comments »
April 17th, 2008 Petrus
Het is 22.30 wanneer de band begint te spelen in een tamelijk rustig café, de mannen tikken af en het melodieuze gitaarwerk begint, de eerste noten komen goed over, alleen wanneer de zang begint ben ik een beetje bang, het geluid van de zang komt niet zo goed over en is moeilijk te verstaan, wanneer de instrumentale stukjes komen kijk ik weer op, ik vind het interessant om te zien hoe de toetsenist zich in de liedjes leeft. Na het eerste nummer brabbelt de band wat over PSV, niemand geeft echter antwoord van het publiek, en de zanger zegt nou laten we maar door spelen, een beetje arrogant en toch weer vrijgevend speelt de band het 2de liedje en trekt de aandacht van het publiek door de goede sound. De catchy drummer en de bassist raggen lekker door, waarop de gitaristen en zanger zich storten in een gevoelig partijtje muziek.Gelukkig wordt het wat drukker, en begint de band zich thuis te voelen, ze spelen wat aardige instrumentale stukjes waarbij de zang weer af en toe naar voren komt. De indie sound is goed en de liedjes zijn strak. Kortom de band speelde lekker, op de zang na, en de mensen in de Cul waardeerde de band na een aantal nummers.
Van mij krijgt het optreden en 7 op de schaal van 10.
Gegroet Petrus
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 5th, 2008 Petrus
Jamsessie 2 April 2008
21.00 tot 01.00
Om 21.00 was het zover, de jamsessie is weer geopend, de spullen staan op zijn plaats en de mensen druppelen binnen. Normaal heeft de jam wat moeite met mensen trekken, maar vanwege goede promotie en een stagepiano + bas is het allemaal wat uitnodigend.
Dit maal verzorgde een aantal muzikanten van de Tilburgse Muzikanten stad een opwarm liedje, Valerie van Amy Winehouse werd gespeeld.
Na de “opening” werd het stil, eigenlijk te stil, tot dat er een paar muzikanten het podium beklimmen om hun geïmproviseerde stukken te spelen, er kwam rock voorbij, pop, melodieuze sfeer muziek, dit maal continue gespeeld, en de sfeer zorgde voor een mooie avond in Café Cul De Sac.
–
Pieter van Haaren
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 1 Comment »