April 5th, 2008 J.T.O. van Laak
Lang zullen we leven, lang zullen we leven, lang zullen we leven in de Gloria. Cul de Sac is negen jaar en dat moet gevierd worden. En hoe!
Met een feestelijke Art Meets dinsdag wordt het nieuwe jaar voor Cul de Sac ingeleid.
Vol enthousiasme spreekt Jan Kinds alle genodigden en overige bezoekers toe. Cul de Sac is negen geworden. Hij is zichtbaar trots op deze prestatie. Niet eens zo vreemd als men zich bedenkt dat de Tilburgse uitgaansgelegenheden bij bosjes aan het verdwijnen zijn. Eveneens zichtbaar trots is Jan vanwege de aanwezigheid van Hotel. Nu nog relatief onbekend maar daar zal na deze zomer ongetwijfeld verandering in gebracht zijn.
En toen was het zomer in Cul de Sac! Vanaf de eerste noot die gespeeld werd bestaat er geen enkele twijfel. Hotel brengt feelgood muziek in zijn puurste vorm. In onze fantasie staan we niet in de kuil van Cul de Sac maar op een weelderig groeiend groen grasveld met geurige bloemen en een intens verwarmende koperen zomerzon hoog aan de hemel.
The World of Hotel heet het universum van deze groep door vier muzikanten maar altijd uitgebreid met meerdere bevriende musici. Zo ook deze avond. Als een zeshoofdig ensemble zijn zij aangetreden maar Jose Luis ‘El Coyote’ Fuentes steelt met zijn stralende Zuid-Amerikaanse rimpelgezicht de show, flirtend met de vrouwen, feestend met de heren en ook nog briljant musiceren.
Ondertussen laaft iedereen zich aan de hapjes en vloeit de alcohol rijkelijk en al snel is het feest in volle gang. Hotel zweept de boel nog maar eens op met zwoele sexy deuntjes en wanneer ik om me heen kijk zie ik enkel en alleen blije gelukzalige gezichten. Wat is het leven toch mooi.
Als Hotel dan uiteindelijk ook al zijn toegift achter de rug heeft tot teleurstelling van het publiek mag DJ Tommi aantreden. DJ Tommi bekend van een aantal gerenommeerde Balkan-avonden in Utrecht en Amsterdam en een memorabele set samen met de frontman van Gogol Bordello op Lowlands gaat naadloos verder in de stijl waarmee Hotel eindigde. En zo blijft de energie nog altijd bewaard en belooft het een enerverende avond te worden. Voor zo ver daar al geen sprake van was.
En al snel zet DJ Tommi zijn signatuur op de avond. De Balkan-trompetten schallen uit de speakers en knallend gaat Cul de Sac de nacht in. Plots is iedereen gemakshalve vergeten op welk tijdstip hij of zij de volgende ochtend moet ontwaken om vervolgens fris op school of werk te komen. Iedereen is even vergeten dat ze dansen eigenlijk niet zo leuk vinden of dat ze misschien dat laatste biertje beter niet hadden kunnen pakken. Cul de Sac is verliefd. Cul de Sac verbroedert. Cul de Sac is jarig. En daar moet op gedronken worden. En daar moet op gedanst worden, tot je schoenen in brand staan en je voeten onder de blaren. Lang zullen we leven, in de Gloria!
J.T.O. van Laak
Meer foto’s van deze avond door Marta Demarteau hier.
Posted in Art Meets, Cul de Sac, Live | No Comments »
March 29th, 2008 J.T.O. van Laak
Wellicht lijkt dit een vreemde titel voor een artikel over een bandje uit New-York maar dit zal in de loop van de volgende tekst verklaard worden. Waldo is de hoofdpersoon uit een Engelse kinderboekenserie van Martin Handford. De bedoeling van deze boeken is dat je Waldo in een grote, drukke tekening vindt. Hij heeft rood met wit gestreepte kleding aan, een muts, een wandelstok en een bril. Soms een erg moeilijke opgave door de complexiteit van de tekeningen.
Welnu, EdibleRed: Een vijftal enthousiaste muzikanten uit New-York die voor de tweede maal in Nederland een promotietour doen, dit maal ook buiten Amsterdam. Zo ook bij Cul de Sac. EdibleRed: het is aan elkaar geschreven maar je kunt het ook los terug vinden. EdibleRed: de rockband met cello. Het instrument wat een extra laag oplevert in de stevige rock muziek.
Stipt op tijd begint het kwartet voor een nagenoeg lege zaal. Ze hadden duidelijk nog nooit van het Tilburgs halfuurtje gehoord. Misschien wel terecht. Zonder blikken of blozen echter begint het viertal aan hun set. Pardon, viertal? Inderdaad, er staan maar vier muzikanten op het podium, de cellist is in geen velden of wegen te bekennen. Tevens is zijn instrument nergens op het podium, noch elders in de zaak te vinden. Schouderophalend laat ik mij dan toch gewillig meevoeren op het muzikale scheepje dat EdibleRed heet. Al heel snel wordt duidelijk dat het scheepje een klein beetje stuurloos is. Zonder eerdergenoemde cellist, vanaf nu heet hij Waldo, ontstijgt EdibleRed jammer genoeg de gevaarlijke middelmatigheid niet.
Hun enthousiasme is het probleem niet en ook muzikaal is het, binnen hun genre, verzorgd binnen de marge. Maar het ontbreken van Waldo is voor ondergetekende toch echt een ongelofelijk gemis.
Wel een duidelijk zichtbaar probleem is het verschil tussen het Nederlandse en het Amerikaanse clubcircuit. Waar vermoedelijk de Amerikanen helemaal uit hun plaat gaan wanneer ze een gecoverd nummer te horen krijgen, moet je wel zeer goed zijn om het Nederlandse publiek te overtuigen van de bittere noodzaak om dit specifieke nummer te gehore te brengen. Wanneer tijdens een intermezzo de zangeres, een korte pauze neemt en de gitarist een nummer van Nirvana op een zodanig heikneuterige manier afraffelt zakt mijn broek dan ook nagenoeg tot de knieën. Maar EdibleRed heeft nog een verrassing in petto: Hun versie van het wereldberoemde nummer Hey Ya van Outkast doet mij het schaamrood op de kaken krijgen. En nog altijd ben ik op zoek naar de positieve dingen die ik kan melden over deze band en Waldo natuurlijk.
Positieve dingen over EdibleRed zijn er desalniettemin voldoende te noemen. Op de eerste plaats staat de band als een huis zelfs zonder cellist voor een nagenoeg lege zaal. Vervolgens raakt het publiek toch behoorlijk in de ban van het enthousiasme van EdibleRed en zodoende loopt en blijft de zaal vol. Bij vlagen komt er een zweem van dat eigenzinnige geluid toch over ook al zijn ze maar met vieren. Ik heb uiteindelijk toch de volledige avond gebiologeerd geluisterd en ben soms een enkele keer blij verrast. Voor iedereen die van rockbands met vrouwen houdt was dit een zeer onderhoudende avond. En bij latere navraag blijkt de cellist te touren met Amy Lee van Evanescence. Een goede reden voor hem om niet met EdibleRed in Cul de Sac te spelen. Maar voor de band is het toch een gemiste kans.
J.T.O. van Laak
Meer foto’s van Marta Demarteau hier.
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
March 25th, 2008 Jemudah
Deze jongens uit Oslo zetten de muzikale traditie van bandjes die met ‘the’ beginnen (denk: the kinks, the strokes, the hyves) nauwgezet voort.
Noem het on-origineel (waartoe ik dus persoonlijk wel de neiging heb) maar een ding moet gezegd worden over The Cheaters: Ze Rocken!
Deze ‘13-in-een-dozijn’-jongens brengen hun muziek met een niet te ontkennen onderbuikgevoel.
Vooral de toegift (waarvan de titel als ik me niet vergis ‘Amsterdam’ is) deed mij toch wel flink wiebelen op m’n bar-kruk, en dat terwijl ik net zat te bedenken hoe hier nou in godsnaam een aardig stukje over te schrijven.
Al met al dus toch zeker een bandje om naar te gaan kijken als ze toevallig in de buurt zijn, overigens, mensen die niets liever willen dan bands die klinken als een echt ‘The’-bandje zullen het sowiezo geweldig vinden.
Van mij krijgen ze op een schaal van 10 een 6,5.
J. Mudah.
Posted in Live | No Comments »
March 25th, 2008 J.T.O. van Laak
Dinsdag 18 - 3 2008
Voor de tweede maal sinds het bestaan van Art Meets heeft het improvisatie collectief zijn kunsten vertoond in café Cul de Sac. De verwachtingen waren hoog aangezien het de eerste maal een dermate sterke performance op leverde zodat deze wellicht moeilijk te overtreffen is. Deze spanning is echter niet te zien bij de drie danseressen noch bij de twee muzikanten van het collectief. Eveneens wacht het publiek geduldig op wat komen gaat en keuvelt onderling nog wat. Degene die al eens een Impromuda avond heeft bijgewoond legt de nieuwkomer uit wat hem allemaal te wachten staat. Totdat de lichten langzaam gedoofd worden, de sfeervolle jazz verstomd en de avond officieel van start is gegaan.
“Is this part finished?” vraagt Fiona aan het eind van het eerste blok, wellicht een veel voorkomende vraag bij improvisaties. Hoelang kunnen we dit idee nog voortzetten? Hebben we nog ideeën? Zit de vaart er nog in? En de spanning? Gevoelsmatig dacht ik, neen. Dit eerste deel van drie verspreid over de avond gespeelde delen neemt een vlakke, ongepassioneerde aanloop. Visueel en muzikaal is het allemaal een lust voor het oog, de gewenste symbiose tussen deze twee blijft echter uit bovendien is de spanningsboog ver te zoeken. Wellicht heeft dit te maken met de keuze van instrumenten. Jarno van Es is, zoals altijd, onderhoudend. Zachtjes streelt hij zijn toetsen om een subtiel geluidstapijt neer te leggen soms aangevuld met samples en begeleid door contrabas. Hier zou een contrasterend instrument een welkome aanvulling zijn geweest. Wellicht dachten de dames hetzelfde. Ook op hun performance viel niet echt iets aan te merken maar er kwam nimmer een hoogtepunt en zo eindigde dit deel nagenoeg met dezelfde spanning als aan het begin.
Wanneer het tweede deel begint lijkt het alsof ook de dames niet helemaal tevreden waren, het optreden begint namelijk spetterend met een prachtig speels stuk in een soort huiskamersetting. De drie danseressen rollen, ruziën en acteren met veel humor en houden zodoende de spanning prima vast. Dit wordt alleen nog maar versterkt door een soort akelig kinderversje wat door de speakers glibberde. Langzaam krijgt het collectief grip op de avond en weet te ontroeren, te vermaken en te fascineren. Wanneer er voor de tweede maal tekst op de spiegel in het decor geschreven wordt - de eerste maal betreft het hier het woord: Arrive - is er ook geen letter van gelogen. Het woord: Staying schreeuwt zichzelf fel kleurrijk van de spiegel. En dat is wat de beelden en indrukken doen, ze blijven. Wanneer dan in het derde deel Ineke Wolters het barpersoneel de schrik van hun leven bezorgd door achter de bar te klauteren, spontaan vijf biertjes tapt en deze vervolgens aan de nietsvermoedende Vlaamse collega begint te voeren, die op haar beurt dapper het drinkgedrag van haar landgenoten probeert te verdedigen schieten alle superlatieven te kort. In het publiek hoorde ik uitdrukkingen als dolkomisch, briljant en zelfs geil. Bovendien heerste er hier en daar ongeloof. Was dit wel improvisatie? Enfin. Impromuda heeft ondanks een langzame start dubbel en dwars weten te overtuigen. Improvisatie balanceert altijd op een heel dun platform waar men heel eenvoudig vanaf zou kunnen vallen soms aan de goede kant soms aan de verkeerde. Impromuda bleef behoorlijk lang balanceren maar toen uiteindelijk de keus gemaakt was sprongen zij vol overgave in het diepe en nam het publiek mee op een onvergetelijke reis. Ach ja, je had er bij moeten zijn geweest. Denk ik…
J.T.O. van Laak
Posted in Art Meets, Dans, Live, Muziek | No Comments »