May 15th, 2008 Guerilla Girl
Als ik aan de Guerilla Girls* denk zie ik een groep sterke en stoere mensen voor me die strijden voor gelijke behandeling van vrouwen binnen de kunstwereld. De avond die Suzan en ik wilde organiseren moest dit ook uitstralen en laten zien dat vrouwen net zo goed kunst kunnen maken, want helaas vormen vrouwen nog steeds een minderheid binnen de kunstwereld.We gingen op zoek naar vrouwen die dit plaatje zouden kunnen vervullen. Na een hobbelige zoektocht vonden we de combinatie die de avond moest doen slagen. We hadden Titmachine, Viviane Rose, Gita, Benita en Iris Lamerichs zover gekregen om hun kunstjes in Cul de Sac te komen vertonen.En wat een kunstjes waren dat. Terwijl Titmachine als maar schneller ging spelen ontkwam je niet aan de foto’s van Iris Lamerichs die zodra je binnen kwam links op een groot scherm werden geprojecteerd. Na wat lekkere muziek van DJ Benita gaf Viviane Rose een performance weg die ik niet snel zal vergeten. Cul de Sac was gevuld met rood licht, het geluid van dieren die geslacht werden en Viviane die op dit alles perfect bewoog. Na dit optreden viel iedereen even stil om haar vervolgens een welverdient applaus te geven. De avond werd afgesloten door Gita met haar harverwarmende liedjes over liefde, lepels, ochtendluchtjes en een vlieg.
Als je me vraagt of de avond was zoals ik had gewild, dan is mijn antwoord nee. Een doelstelling was mensen bewuster te maken van de minderheidspositie van vrouwen binnen de kunstwereld en ik vraag me af of dit is gelukt. Wanneer je me vraagt of ik tevreden ben, dan is mijn antwoord ja. Zelf heb ik erg genoten van de optredens, maar vooral het zien genieten van mensen om heen maakt voor mij dat deze avond de moeite waard was.
Meldy Ypelaar
* De Guerilla Girls is een kunstenaarscollectief dat door middel van allerlei acties mensen bewust probeert te maken van de minderheidspositie van vrouwelijke en niet blanke kunstenaars. Op www.guerillagirls.com kun je hier meer informatie over vinden.
Posted in Art Meets, Kunst, Muziek | 4 Comments »
May 14th, 2008 Guerilla Girl
Gitta fotografie door Jim Versteeg
Posted in Art Meets, Muziek | No Comments »
May 5th, 2008 Jan
Templo Diez, donderdag 22 mei.
Komt een nieuwe cd uit, vol met een zinderende mix van post-rock, country noir en verontruste pop. Check hier hun site.
Les Bicyclettes Blanches, donderdag 19 juni.
Komt uit Woodstock, New York en Parijs, Frankrijk. Klinkt als een franse lo-fi versie van de Velvet Underground. Wanneer The Velvets frans waren en Nico de unieke stem, zou het klinken als mix van Jefferson Airplane en Air. Of een soortgelijke dreamrock.
Klik hier of hier voor hun myspace.
Posted in Cul de Sac, Muziek | No Comments »
May 1st, 2008 Marta Demarteau
Levenskracht en dramatiek gaan samen in de muziek van de uit Montreal afkomstige singer-songwriter Nathalie Matteau. Onder gedimd licht en in een zwarte, strakke maar sierlijke jurk neemt zij dankbaar gebruik van de kuil in de Cul de Sac. Haar optreden begint braaf, zonder weerzin en met een volledige overgave aan de Franse chanson. Als stille getuige zie ik als het ware een beeld voorbij schuiven, dat lijkt op de beelden van de beroemde fotograaf en filmer Henri Cartier-Bresson. Een decadent, rokerig-donker café uit de jaren dertig, waar een zangeres met een vleugje glamour de chanson overtuigend weet te performen, schetst een karakteristiek ‘filmbeeld’ voor deze avond. Matteau slaagt er in om met daadkracht ‘le moment décisif’ in te bouwen door haar stem aan te zwellen tot klanken van een intens verdriet. Op andere momenten steekt ze juist de draak met haarzelf door grappen te maken. Deze worden gewillig door het publiek ontvangen. Het optreden van Nathalie Matteau mondt uit in een lichtelijk stoer optreden, met het tappen van de hakken op de houten vloer en een imponerende stem.
Deze dame weet van wanten, want niet alleen op het vlak van muziek performance weet zij haarzelf neer te zetten. Ze studeerde zang aan l’École de Musique Vincent d’Indy en McGill University te Montreal, Canada. Deze ervaringen combineerde ze met een studie film en theater aan Concordia University te Montreal en ze acteerde aan de Neigbourhood Playhouse School of Theatre in New York. Daarnaast werkte ze vele jaren als een record dealer. Ze heeft de muziek en theatrale performances met haar leven verweven. Ze maakt het publiek van de Cul de Sac daar op amusante wijze deelgenoot van. Het publiek reageert enthousiast op haar optreden en de Cul de Sac raakt voller en voller.
De taalinvloeden zijn frêle Matteau gedurende de jaren zeker niet ontgaan. Ze combineert Franse chanson met aandoenlijke Engelse en Duitse zang. Ze waagt zich zelfs in een enkel nummer aan het Nederlands. Haar muziek heeft een poëtisch verhalende vorm, die afwisselend gepaard gaat met de chanson kenmerkende accordeon en de bassaxofoon (een leuk detail is dat deze muzikant op blote voeten speelt). Matteau laat zich inspireren door grootheden als Kurt Weill, Tom Waits, Marlene Dietrich en Lotte Lenya. Ze combineert dit met tango en jazz. Op momenten accentueert haar stem een zwaarmoedigheid die je bijna lijfelijk pakt. Het publiek houdt de adem in. Ze presenteert in de Cul de Sac ‘un spectacle de vivre’. Ze laat een imprint achter op de ziel en laat haar toehoorders kort maar vol passie dwalen in een avond vol van ‘Clues and Lies’.
(In 2006 bracht Nathalie Matteau haar Debuut CD ‘Clues and Lies’ uit, verkrijgbaar via iTunes Store en CD Baby)
Meer foto’s door Marta Demarteau hier!
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 26th, 2008 J.T.O. van Laak
Uiteraard lijkt het, met een naam als Le Chat Noir, dat er een Franse of wellicht Belgische act naar Cul de Sac gekomen is om een optreden te verzorgen. Uiteindelijk blijkt dit, zoals wel vaker, een verkeerd vooroordeel. Achter Le Chat Noir schuilen Teddy Hesper en Eileen Spruce. De eerste is van Engelse origine en de bevallige jongedame is uit Amerika gekomen om samen met Teddy Hesper het in Engeland gesitueerde duo Le Chat Noir te vormen. Een duo wat bekend staat om hun energieke en vuige Rock ‘n Roll. Net als de White Stripes doen zij dit met enkel drums en gitaar. En bovendien met de zelfde formatie, Eileen op drums en Teddy Hesper op gitaar.Het eerste wat opvalt bij binnenkomst is het briljante gebruik van rode en witte lichtsnoeren die in de kuil van Cul de Sac een zeer sfeervolle afbakening maken voor de band om in te spelen. Zo simpel maar, wow, wat ziet dat er geweldig uit.
Wanneer Le Chat Noir aan hun live-set begint is al vanaf het eerste nummer duidelijk dat de band gekomen is om te overtuigen, beide personen spelen alsof de duivel en op de hielen zit. De sfeer zit er dan ook snel in. Prachtig om te zien, twee muzikanten die zo bezeten met hun muziek bezig zijn. Ook al is het muziek waar op het eerste gezicht niets bijzonders mee is. Le Chat Noir staat voor zompige, vuige Rock ‘n Roll en Blues. Niet altijd even perfect uitgevoerd, evenmin altijd even interessant of onderhoudend. Niets nieuws aan de horizon. Wat overigens geen probleem is want het wiel is al lang uitgevonden. Bovendien waar het duo af en toe wat moet inboeten aan perfectie of vernieuwingsdrang maakt Le Chat Noir het ruimschoots goed met bevlogenheid en energie. Bovendien zijn allebei de muzikanten zeer onderhoudend als performer, zowel tijdens als na de nummers.
Met een flitsende set vol korte stevige nummers laat Le Chat Noir een nog lang door denderende impressie achter bij Cul de Sac. Zeker geen poesje om zonder handschoenen aan te pakken.
www.viewinaframe.nl
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 23rd, 2008 J.T.O. van Laak
Afgelopen maandag speelde Gogol Bordello in 013 en op de vooravond van dit spektakel kreeg Cul de Sac een ogenschijnlijk cadeautje van het Bordello-management in de schoot geworpen. Ze wilden graag een afterparty organiseren in ons nederige stulpje. Ze kenden Cul de Sac nog van de vorige tour toen zij samen met o.a. Danko Jones een akoestische set hadden gedaan in ons nederige stulpje. De zanger van Gogol Bordello zou komen draaien samen met een bevriende DJ. Welnu iedereen die zich nog de memorabele avond met DJ Tommi en Eugene Hütz op Lowlands 2006 kan herinneren krijgt dan onmiddelijk de feestkriebels. Zo ook wij bij Cul de Sac. Vol enthousiasme mensen uitgenodigd per mail en sms… Natuurlijk willen wij nog een heerlijke balkan-avond in april. Onze verjaardag smaakte immers naar meer. En meer hebben we uiteindelijk ook gekregen. Een heerlijk feest avondje voor allen die over de schrik van de, overigens niet met ons besproken entreeprijs, heen waren en uiteindelijk ook voor niets op Eugene Hütz zaten te wachten, die klaarblijkelijk niet meer in staat was om de oversteek te maken van 013 naar Cul de Sac. DJ Dimon (ook bekend van de Gogol Bordello live-registraties) draait een zeer verzorgde set op een anderzijds rommelig geregelde afterparty. Enigzins teleurgesteld gaan wij door met de orde van de dag en denken dan ook maar niet meer aan al wat er niet goed was en enkel aan het goede.
Posted in Cul de Sac, Muziek, Nieuws | No Comments »
April 20th, 2008 Petrus
Om 22.15 kom ik binnen bij de Cul. Ik zie wat instrumenten staan waarvan één in de vorm van een vlinder, en een versterker met wat led-verlichting. Ik wacht tot ze gaan spelen, het is 23.00 en ze beginnen, de band speelt wat rommelig, maar dit maken ze na het eerste nummer zeer zeker goed, de vrouwelijke zangeres en de 3 jongens, spelen strak en hebben een mooie sound, als de 2de stem van de gitarist mee doet krijg ik even een brok in mijn keel, wat mooi! Wanneer het liedje afgelopen lijkt te zijn, komt er een effect van de gitarist aan de rechterzijde van het podium, het is nauwkeurig en tot in de puntjes geoefend dat zag ik aan de zangeres die op het moment dat het stil viel, met haar arm een beweging maakte. De band wou dat iedereen wat dichterbij kwam, maar het publiek reageerde wat afwachtend, wat er toen gebeurde was voor mij het hoogtepunt van het concert, driestemmig nummer met een super mooie sound. Wat een nummer, er volgde een mooi soulachtig liedje waarbij de zang gelukkig wat meer naar voren kwam, toen de gitarist een liedje ging zingen, schoot ik een beetje in de lach, jeetje wat een hoge stem, het leek wel of hij wat onzeker zong en daarom niet echt zuiver, maar na een goede uithaal kon je hem wel met Thom Yorke vergelijken. De band verraste het publiek met de zogenaamde regensound: met zijn allen in de vingers knippen, veel mensen deden mee maar dat was na 20 seconden ook weer afgelopen. De bandleden exclusief de zangeres gingen weg, de zangeres deed een liedje (à la KT Tunstall) was het resultaat. De loops die ze zelf met de stem maakte waren prachtig hoewel het publiek niet echt stil was, daarna kwam de band weer op en deelde de zangeres bellen blaas dingen uit, iedereen reageerde enthousiast, en begon te blazen. Wanneer het concert op het einde liep kreeg de band een goed applaus.
Kortom: de band speelde goed, de liedjes waren schitterend, de band speelde met overtuiging, en het publiek was afwachtend, van mij krijgt dit optreden een 8 op de schaal van 10.
Gegroet Petrus
Meer foto’s van Marta Demarteau en dit optreden zijn hier te vinden.
Posted in Live, Muziek | No Comments »
April 17th, 2008 Petrus
Het is 22.30 wanneer de band begint te spelen in een tamelijk rustig café, de mannen tikken af en het melodieuze gitaarwerk begint, de eerste noten komen goed over, alleen wanneer de zang begint ben ik een beetje bang, het geluid van de zang komt niet zo goed over en is moeilijk te verstaan, wanneer de instrumentale stukjes komen kijk ik weer op, ik vind het interessant om te zien hoe de toetsenist zich in de liedjes leeft. Na het eerste nummer brabbelt de band wat over PSV, niemand geeft echter antwoord van het publiek, en de zanger zegt nou laten we maar door spelen, een beetje arrogant en toch weer vrijgevend speelt de band het 2de liedje en trekt de aandacht van het publiek door de goede sound. De catchy drummer en de bassist raggen lekker door, waarop de gitaristen en zanger zich storten in een gevoelig partijtje muziek.Gelukkig wordt het wat drukker, en begint de band zich thuis te voelen, ze spelen wat aardige instrumentale stukjes waarbij de zang weer af en toe naar voren komt. De indie sound is goed en de liedjes zijn strak. Kortom de band speelde lekker, op de zang na, en de mensen in de Cul waardeerde de band na een aantal nummers.
Van mij krijgt het optreden en 7 op de schaal van 10.
Gegroet Petrus
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
April 5th, 2008 Petrus
Jamsessie 2 April 2008
21.00 tot 01.00
Om 21.00 was het zover, de jamsessie is weer geopend, de spullen staan op zijn plaats en de mensen druppelen binnen. Normaal heeft de jam wat moeite met mensen trekken, maar vanwege goede promotie en een stagepiano + bas is het allemaal wat uitnodigend.
Dit maal verzorgde een aantal muzikanten van de Tilburgse Muzikanten stad een opwarm liedje, Valerie van Amy Winehouse werd gespeeld.
Na de “opening” werd het stil, eigenlijk te stil, tot dat er een paar muzikanten het podium beklimmen om hun geïmproviseerde stukken te spelen, er kwam rock voorbij, pop, melodieuze sfeer muziek, dit maal continue gespeeld, en de sfeer zorgde voor een mooie avond in Café Cul De Sac.
–
Pieter van Haaren
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 1 Comment »
April 5th, 2008 J.T.O. van Laak
Kaizers Orchestra - Maskineri
Het Noorse zestal is terug met hun vierde studioalbum.
Het zal ergens in 2002 geweest zijn toen ik in de platenzaak het hoesje van Kaizers Orchestra’s eerste ontwaarde en gebiologeerd met het ding naar de verkoper liep. ‘Ompa Til du Dør’ bleek een prachtige muzikale pastiche van zigeunermuziek, Oost-Europese polka, rock en pop. Bovendien horen we onmiskenbaar de invloed van Tom Waits terug. Nu drie albums later is het eerste wat je hoort dat deze invloeden nog altijd de basis omvatten van wat Kaizers Orchestra muzikaal wil omvatten. Productioneel is er echter een hoop aan veranderd. Gaandeweg de jaren was dit al enigszins hoorbaar. Het verschil tussen de eerste twee albums en het derde ‘Maestro’ was al opvallend te noemen maar op Maskineri hebben we te maken met een subliem gepolijste plaat. We hebben het echter over Kaizers Orchestra, een band die gedijt bij vuige, rammelende, over-romantische uitspattingen. Maskineri voelt jammer genoeg gekunsteld en een beetje mat aan.
Anderzijds staat dit album nog altijd vol met evenwichtig overtuigende muziek. Deze Noren weten absoluut hoe ze goede nummers moeten schrijven, van zwijmelende ballades als ‘Den Andre er Meg’ tot rammelende rock op ‘9mm’ alles is tot in de puntjes verzorgd. Regelmatig luister ik verwonderd naar hen muzikale spitsvondigheden en moet ik toegeven dat Kaizers Orchestra nog altijd veel van hun aanstekelijkheid over hebben. Echt indringend wordt het echter nooit. Het zestal lijkt het feest te bewaren voor de live optredens en een nieuwe, volwassen weg in te slaan. Het voelt onwennig maar het blijft nog altijd Kaizers Orchestra. Maskineri overtuigd niet volledig maar is nog altijd een prima album.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie, Muziek | No Comments »