Bijzonder is hij wel, André Manuel
September 2nd, 2008 Marta DemarteauEen horde fans is uitgerukt naar de Cul de Sac voor de cabaretier, columnist, schrijver, zanger en muzikant André Manuel. Manuel staat ferm in zijn bezweten shirt met versterking van de Ketterse Fanfare. Het is dringen geblazen in de kuil van de Cul voor al wie het hardst meebrult “feest, feest, feest!”. Veel songs van weleer uit de Krang periode en enkele nieuwe nummers passeren de revue. De avond is doordrongen van rock, met tussendoor een rustig lied van de nieuwe CD “Op verzoek van de Goden”. Onmiskenbaar en herkenbaar.
André Manuel is in de culturele sector dan ook zeker geen onbekende. In zijn cabaret shows en columns weet hij de maatschappij in het hart te treffen. Manuel beukt in op tradities, religie, het koningshuis en de politiek. Hij schuwt geen enkele uitspraak. Hij is maatschappijkritisch, cynisch en zoekt naar de uiterste uithoeken van de humor, of het nu over de moord op Fortuyn gaat, respect voor het taboe, het kabinet, ‘mongooltjes die hun kans schoon zien bij Idols’ of het opstaan in de tram voor bejaarden. Manuel krijgt de zaal klein. Hij is dan ook een multi-talent. In de Cul de Sac entertaint hij het publiek echter niet met cabaret, maar met muziek en zang. Muziek geeft een extra stevige zet aan zijn veelzijdige repertoire.
Als muzikant en zanger ontpopt André Manuel zich tot een rauwe artiest in de traditie van zijn song Kraaien “zet me rechtop in het zand, veeg het vuil van mijn gezicht, zing de maan nog eenmaal toe, tot het eerste ochtendlicht“. Hij is een “ware held op wielen“, stelt “wat is de wereld toch mooi” en tegelijkertijd “are you ready for fuck’n rock & roll?”. Manuel rolt moeiteloos en robuust van een opzwepende song door naar een gezamenlijk gitaarspel met gitarist B.J. Baartmans van de Ketterse Fanfare, zonder maar een snaar vol te laten klinken, de gitaarsnaren platgedrukt. Het publiek - zwijgend - luistert en ademt… Het is bijzonder knap om een volle zaal zo stil te krijgen tijdens een muziekoptreden. Nog steeds genoeg fratsen in deze man.
Manuel weet zich in zijn songs tevens sterk af te zetten tegen de maatschappij. Hij schreeuwt en tiert dat de wereld niet deugt, radicaliseert met beide voeten in het zand, “rechtop in het zand”. Maar beschouwt de wereld ook als een andere wereld, eentje waarin de vrijheid van meningsuiting de ruimte krijgt, waarin humor van ‘net over het randje’ gedoogd wordt. Zijn songs zijn deels doordrongen van humor, maar ook van de dood, het genieten van de dwaze dingen des levens en feesten tot iedereen erbij neervalt. Hij raakt mij met zijn welbekende lied “Kraaien” tot op het bot. Zijn grove humor deel ik dan niet in alle facetten, voor mij breekt hij soms de wetten, maar bijzonder getalenteerd is hij wel, André Manuel.
