November 5th, 2008 Milou
Nibs van der Spuy
Een bijzondere singersongwriter uit het land van Chris Chameleon, Zuid Afrika. Onlangs heeft hij in Nederland zijn wonderschone cd “Beautiful Feet” uit gebracht. Denk aan Nick Drake en Jack Johnson.
Bij deze nodig ik jullie uit voor dit bijzondere concert op donderdag 27 november, 22:00, in Cul de Sac aan de Heuvel 48 in Tilburg.
Hier enkele reviews:
“A discovery, the South African Nibs van der Spuy who originates from Durban. His guitar playing with classical touches and Zulu melodies and his thrilling airy voice is a Folk Rock from elsewhere.” - Le Monde Fr Aug 2008
“The ghost of Nick Drake floats upon the whole album, the similarity in the guitar playing, melodies and especially the voice tone, soft as an embrace, is disturbing.” - Les Inrocks, Johana Seban, 18 Dec 2007
“remarkably beautiful” - Sydney Morning Herald, Australia
“one of the most unexpected releases of the year” - The Guardian, UK
“Do yourself a favour, buy this album. It really is special.” SL Magazine, South Africa
Oftewel: MIS DIT NIET!
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 4 Comments »
November 5th, 2008 Milou
Last minute show
GREG WEEKS
Greg Weeks is een Amerikaanse singersong-writer, afkomstig uit Philadelphia. Zijn muziek wordt omschreven als folk, acoustic, psychedelic en experimenteel. Hij is beter bekend als lid van de folk-rock band Espers.
Ook is Weeks lid van The Valerie Project en heeft hij gastoptredens gedaan met vele artiesten, waarond Fern Knight en Marissa Nadler.
Met zijn nieuwe plaat, The Hive, heeft hij een luisterpaal notering gehad op de 3voor12 website. Geen kleine naam dus.
Zaterdag 8 novemeber, Greg Weeks, zorg dat je er bij bent!
Aanvang: 21.00u
Entree: GRATIS
Plaats: Cul de Sac
Voor meer informatie over Greg weeks:
www.gregweeks.net
http://www.myspace.com/gregweeks
http://www.myspace.com/espers
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | No Comments »
October 29th, 2008 Farouk
Toen Vice Cooler nog een kleine jongen was is hij naar alle waarschijnlijkheid in een grote ketel met toverdrank gedonderd, want deze jongen heeft energie voor 100 man. Met teksten als: “Eat a Dick, Cause you want it in the back girl” op ‘Hollaback Girl’ van Gwen Stefanie, is Hawnay Troof de must see als je het aan mij zou vragen.
Niets vermoedend mijn werk doende schrok ik me het apenzuur toen er een bak met herrie door de Cul galmde. Ik riep:”welke lul zet die muziek nou zo hard”. Maar wat bleek het was Hawnay Troof, een hyperactief ventje die ondertussen al op de bar stond de rappen en springen, ware het er een miljoen mensen mee stonden te feesten. In werkelijkheid stonden er drie mensen te kijken en de rest van de cul lag nog onder de tafel omdat ze dachten dat de marsinvasie was begonnen. Vice Cooler moest daar natuurlijk niks van hebben en sprong van de bar, rende zo’n 30 rondjes door de kroeg, sprong in het rond, schreeuwde mensen in het gezicht en rolde over de grond. Nou dat zal de aandacht wel trekken moet hij gedacht hebben. Hij had het dan ook bij het rechte eind. Binnen enkele momenten stond rond de kuil een aardig publiek te kijken naar wat zich in de kuil afspeelde. Een schouwspel was het!!! Vice “de man” stuiterde sneller dan zijn beats en sprong hoger dan de bar in het rond. Halfverwege zijn show ging hij totaal uit de plaat en kleede zich nog even om en trok een geel pak aan. Geachte lezers ik kan u verzekeren dat zelfs de stoerste bebaarde man, bij de metro seksueele hyperactieve Amerikaan in de buurt durfde te komen. De man en legende werd begeleid door een laptop waar hakkelende hiphop beats, samples, en voornamelijk herrie uit geslingert werd. Deze stuiterende mafkees rapte daar weer over heen. Het doet je denken aan de beastieboy’s voor de i-pod generatie. Aan het eind van zijn show hield hij een verkopers praatje waar de gemiddelde Men at Work tjappie een puntje aan kan zuigen. Hij vertelde dat hij Holland geweldig vond, maar niet omdat je hier mocht blowen, nee vanwege ”de stroepwefels”. Het geen deze jongen verkocht waren. LP’s, CD’s Shirts en zelfs buttons met zijn hoofd er op. Na zich zelf de hemel in geprezen te hebben, gaf de cocksure Vice nog een toegift waar de gemiddelde gangster rapper angstig terug in de moederschoot van zou kruipen en taaide af. Vijf minuten later stond hij aan de bar en bestelde een thee bij me ???? Ik heb hem er toen maar 5 stroop wafels bijgegeven. Hij heeft nog de hele avond thee gedronken. Deze man stopt de S in SHOW. De wetenschap staat nog steeds voor een raadsel.
Als je nou denkt van: ”shit ik heb wat gemist” dan is dat waarschijnlijk ook zo!(with my finger and my thumb in the shape of an L on my forehead). Maar oordeel zelf maar: http://www.myspace.com/hawnaytroof en kruip rustig huilend in een hoekje want je hebt echt iets gemist.
Met vriendelijke groet,
Farouk el Mouhajir
Posted in Cul de Sac, Dans, Live, Muziek | No Comments »
October 29th, 2008 Farouk
Als elke donderdag kom ik nieuwsgierig binnen bij de Cul, want wat zal er vandaag spelen?
Vorig jaar toen ik er nog niet werkte was ik ook vaak in de Cul te vinden op de donderdag en dit was vaak wel oke, maar de laatste tijd wordt ik steeds enthousiaster van het geen er komt spelen. Dit komt ook omdat we misschien tot en met ver na de winter volgeboekt staan met buitenlands talent. Vandaag stond Slaraffenland(Wanneer je een kunstgebit hebt moet je het niet eens proberen uit te spreken. Wel handig wanneer je je melktanden moet wisselen) op het programma, een bandje uit Denemarken. Rond elf uur kwamen de heren redelijk officieel opgelopen en stelden zich zelf netjes voor. Het waren vijf blonde deense heren die vrij verlegen voorkwamen. Toen ze begonnen klonk dat zeer aangenaam terug in de muziek. Lekkere indie voor de rock & roll nerd. De heren waren uitstekende muziekanten met vele talenten. De zanger speelde sax en klarinet aan het eind scheen hij zelf te kunnen drummen. De drummer kon ook een aardig partijtje toetsen spelen en zo deed elk lid van de band minstens twee of meer instrumenten. Dat de heren divers georiënteerd waren hoorde je terug in de muziek. Melodieuze blaaspartijen afgewisseld met snoeihard gebeuk en dit alles begeleid door lekkere spacy samples (Fock yeah). De heren gaven een goeie set weg van ongeveer een uur. Aan het eind werd er hard geroepen om meer, maar als elke goede indie band doe je geen toegift en ga je naar huis terwijl je publiek wacht op meer. Ik zelf heb gelijk twee cd’s gekocht en ook op cd zijn ze geweldig. Slaraffenland is een aanrader en als je er niet bij was heb je zeker wat gemist.
De komende tijd zullen er vele bands spelen van dit kaliber. Onze agenda staat overvol met buitenlandse boekingen. Voornamelijk bands die in mijn ogen aan de rand staan van een kleine doorbraak of het verdienen (niet dat het ons iets interesseert of ze de top 40 halen) en Slaraffenland was er één van. Ik raad dan ook iedereen aan de donderdagen in de Cul te komen kijken. Het is gratis en je wordt negen van de tien keer goed geserveerd. De komende tijd staat er veel buitenlands talent op de agenda dus kom zeker kijken. Maar oordeel zelf over Slaraffenland, http://www.myspace.com/slaraffenland en kom tot de pijnlijke conclusie dat je echt wat gemist hebt.
Met vriendelijke groet,
Farouk el Mouhajir
Posted in Live, Muziek | No Comments »
September 2nd, 2008 Marta Demarteau
Een horde fans is uitgerukt naar de Cul de Sac voor de cabaretier, columnist, schrijver, zanger en muzikant André Manuel. Manuel staat ferm in zijn bezweten shirt met versterking van de Ketterse Fanfare. Het is dringen geblazen in de kuil van de Cul voor al wie het hardst meebrult “feest, feest, feest!”. Veel songs van weleer uit de Krang periode en enkele nieuwe nummers passeren de revue. De avond is doordrongen van rock, met tussendoor een rustig lied van de nieuwe CD “Op verzoek van de Goden”. Onmiskenbaar en herkenbaar.
André Manuel is in de culturele sector dan ook zeker geen onbekende. In zijn cabaret shows en columns weet hij de maatschappij in het hart te treffen. Manuel beukt in op tradities, religie, het koningshuis en de politiek. Hij schuwt geen enkele uitspraak. Hij is maatschappijkritisch, cynisch en zoekt naar de uiterste uithoeken van de humor, of het nu over de moord op Fortuyn gaat, respect voor het taboe, het kabinet, ‘mongooltjes die hun kans schoon zien bij Idols’ of het opstaan in de tram voor bejaarden. Manuel krijgt de zaal klein. Hij is dan ook een multi-talent. In de Cul de Sac entertaint hij het publiek echter niet met cabaret, maar met muziek en zang. Muziek geeft een extra stevige zet aan zijn veelzijdige repertoire.
Als muzikant en zanger ontpopt André Manuel zich tot een rauwe artiest in de traditie van zijn song Kraaien “zet me rechtop in het zand, veeg het vuil van mijn gezicht, zing de maan nog eenmaal toe, tot het eerste ochtendlicht“. Hij is een “ware held op wielen“, stelt “wat is de wereld toch mooi” en tegelijkertijd “are you ready for fuck’n rock & roll?”. Manuel rolt moeiteloos en robuust van een opzwepende song door naar een gezamenlijk gitaarspel met gitarist B.J. Baartmans van de Ketterse Fanfare, zonder maar een snaar vol te laten klinken, de gitaarsnaren platgedrukt. Het publiek - zwijgend - luistert en ademt… Het is bijzonder knap om een volle zaal zo stil te krijgen tijdens een muziekoptreden. Nog steeds genoeg fratsen in deze man.
Manuel weet zich in zijn songs tevens sterk af te zetten tegen de maatschappij. Hij schreeuwt en tiert dat de wereld niet deugt, radicaliseert met beide voeten in het zand, “rechtop in het zand”. Maar beschouwt de wereld ook als een andere wereld, eentje waarin de vrijheid van meningsuiting de ruimte krijgt, waarin humor van ‘net over het randje’ gedoogd wordt. Zijn songs zijn deels doordrongen van humor, maar ook van de dood, het genieten van de dwaze dingen des levens en feesten tot iedereen erbij neervalt. Hij raakt mij met zijn welbekende lied “Kraaien” tot op het bot. Zijn grove humor deel ik dan niet in alle facetten, voor mij breekt hij soms de wetten, maar bijzonder getalenteerd is hij wel, André Manuel.
Posted in Art Meets, Cul de Sac, Live, Muziek, Zonder rubriek | No Comments »
September 2nd, 2008 Jan
Achter biercafe Kandinsky. Tenminste als je de jaarlijkse uitgaanstips van de Univers mag geloven (en dat doen we!). Maar, na bijna 10 jaar is het eindelijk duidelijk: Cul de Sac is het alternatief voor de top 40 van Philip en Brandpunt. Lees hier het complete verslag. Wat betreft Kandinsky: die staan elk jaar op 1 met 5 kruikjes. Zeg maar de buitencatogorie. Daarna volgt Cul de Sac (met nog 12 anderen… tss…).
Posted in Zonder rubriek | No Comments »
August 31st, 2008 Marta Demarteau
Een zonnige dag eindigt met de filosofische vraag “heb ik mijn uiterste best gedaan?” en de ethische vraag “is het verantwoord wat ik heb gedaan?”. Dit blog is ontstaan uit het enthousiasme en de liefde voor muziek en cultuur van de medewerkers en vrijwilligers van café Cul de Sac te Tilburg. Daarbij aangesloten en bovenal ontstaan uit de wil om het publiek op een bijzondere wijze te entertainen met talent uit binnen en buitenland. Het blog is een aanvullend podium op het programma en daar zit veel plezierig werk in.
Een opmerking met vetgedrukte letters die ik wil maken in de kantlijn van het plezierige werk, is dat de teksten en foto’s op dit blog niet klakkeloos gekopieerd of van de website ‘geplukt’ mogen worden. Dit is in strijd met de auteurswet. Voor het gebruik van de teksten en foto’s door derden geldt: nadrukkelijke toestemming van de auteur is vereist, naamsvermelding van de auteur is verplicht en het aanbieden van een (eventuele) compensatie is gewenst. Als de auteur besluit om werk gratis te verstrekken, is de keuze gelegen aan de auteur, niet aan derden. Het copyright teken is dan ook geen leuke tribal of een decoratief icoontje; het is een teken om eens stil te staan bij het werk van een creatieveling: bloed, zweet en tranen. Maar zelfs zonder vermelding van copyright, is het auteursrecht van toepassing op deze werken.
Om het werk en enthousiasme omhoog te houden voor café Cul de Sac en het publiek - met een ode aan een café elders in het land waar mijn foto’s (hoewel schitterend weergegeven) zonder enige kennisgeving, toestemming en compensatie op de website en in de nieuwsbrief pronkten onder het motto “het verdient geen schoonheidsprijs, uit enthousiasme geplaatst en geen moment in ons opgekomen om toestemming te vragen” - zeg ik: vragen is een mooi concept, vragen is gratis. Waarvoor mijn dank.
Dearest all, please take notice of the fact that the copyright of the texts and photographs on this blog remain with the writers and photographers. If you like to use the texts and photographs, you are obliged - by law - to contact the author and ask for permission, to mention the name of the author in the published part and to propose a compensation for the creative work (if possible). Thank you.
Posted in Art Meets, Cul de Sac, Muziek | 1 Comment »
July 11th, 2008 Jan
Van 14 t/m 21 september 2008 vindt voor de vierde keer het ZXZW festival plaats, op zo’n 25 locaties, verspreid over de hele binnenstad van Tilburg. Er zijn al vele acts geboekt en er zullen nog heel wat volgen. Veel artiesten komen niet uit Nederland en zullen één of meer nachtjes in Tilburg moeten verblijven.
Om al die artiesten te kunnen huisvesten maken wij gebruik van hotelkamers en logeerplaatsen van bekenden en medewerkers van het festival. Helaas is dit nog niet voldoende en doen wij graag een beroep op mensen die wonen in Tilburg en bereid zijn om één of meer nachten hun woning/kamer/gymzaal/zolder/ruimte beschikbaar te stellen voor één of meerdere bands/ artiesten.
Ben je bereid om tijdens de week van ZXZW een steentje bij te dragen door een logeerplaats aan te bieden, mail dan naar tineke@zxzw.nl om af te spreken hoeveel dagen je een plaats beschikbaar hebt en voor hoeveel personen. Als dank krijg je natuurlijk gratig toegang tot het festival!
Posted in Zonder rubriek | No Comments »
June 9th, 2008 J.T.O. van Laak
MGMT - Oracular Spectacular
Debuut plaat van de band voorheen bekend als The Management
Blijkbaar zijn al een tijdje veel ogen gericht op het uit New Yorkafkomstige duo MGMT (uitspreken als: management). Door onder andere een enigzins interessante EP en enkele voorprogramma’s voor Radiohead hebben Ben Goldwasser and Andrew VanWyngarden zich behoorlijk in de kijker gespeeld. En nu is daar dan het debuut album: Oracular Spectacular.
Het eerste wat mij op valt is de onmiskenbare aanwezigheid van producer David Fridmann (Flaming Lips, Mercury Rev) zijn stempel wordt behoorlijk op dit album gedrukt. Geen probleem verder want hij doet dit met verve en het komt de liedjes van MGMT alleen maar ten goede. Het wordt echter op deze manier wel zeer moeilijk om de vergelijking met eerder genoemde bands niet te maken.
Oracular Spectacular opent met de single “Time to Pretend”. Dit nummer zet op een prima manier de toon voor de rest van het album maar laat spijtig genoeg ook de rest van de plaat achter qua sound. Geen enkel nummer op de plaat is nog zo hit-gevoelig of dansbaar. Zodoende worden wij een beetje op het verkeerde been gezet. De overige nummers op “Oracular Spectacular” zijn daarentegen een coherenter geheel. Ingeleid door Weekend Wars, het glamrocknummer wat doet denken aan T-Rex en David Bowie, heeft de hele plaat een psychedelische sfeer. Hierendaar worden kleine postmoderne uitstapjes gedaan naar geluiden uit de jaren ‘80 maar over het algemeen blijft MGMT toch bij het experimentele gevoel van de jaren ‘70. Soms hypnotiserend, soms dansbaar maar nooit overrompelend. Op plaat is er wel degelijk een balans gevonden maar volledig overtuigen doet het niet. MGMT wordt op de kaart gezet als de hype van 2008. Ik ben bang dat tussen alle briljante platen die dit jaar al uitgekomen zijn Oracular Spectacular geen stand gaat houden. Ik vind het een lekkere plaat maar mis de prangende noodzaak.
J.T.O. van Laak
♫ ♫ ♫ ♫ ♫
Posted in CD-recensie | No Comments »
June 5th, 2008 Marta Demarteau
Een gedegen fotograaf komt nog wel eens iets later binnen dan gepland is. Het Tilburgse kwartiertje is niet meer als de dagen van weleer…. De Polderpolka band Straf heeft zich al volledig overgegeven aan een broeiende avond vol folk muziek. Het bier vloeit rijkelijk en toeschouwers juichen de rauwe, robuuste muziek luidkeels toe, oerkreten daargelaten. Mijn straf is dat ik met enige behendigheid en korte ‘gevechten’ alsnog een plekje vooraan moet zien te scoren, meezwierend, deinend op de muziek (met mijn telelens op mijn schouder). Het feest kan beginnen in dit doolhof van video camera’s, schuivende barkrukken en dweilende kroeggangers.
Straf presenteert de nieuwe CD ‘Pompen of verzuipen’, voorheen in Plein 79 in Den Bosch en vanavond in de Cul de Sac. Kees Swanenberg, Pill van Kempen, Rob van Veenendaal, Jeffrey Willems, Peter Dupont, Leon van Egmond, Robert Verhoeven alias Lambèrt Koekelmans en Albert van Amstel presenteren hun muziek in het collectief van Straf. Het is allerminst een doorsnee CD geworden en knaagt aan de gemoederen, omdat het aan het denken zet over het leven. Jammer is dat in eerste instantie de muziek de oren verdooft, op zo’n manier, dat alleen dansen mogelijk lijkt. De muziek verrijkt de carnavals symptomen zo sterk, dat iedereen spontaan de klompen aan wil trekken en een bier cantus wil beginnen. In tweede instantie vraagt de muziek echter om intenser te gaan luisteren. Dat wil zeggen, hoe moeilijk ook, even stil te gaan staan en daadwerkelijk te horen wat Lambèrt met zijn stem verhaalt, om de muziek wezenlijk te waarderen, de diepgang erin te vinden. Straf is namelijk geenszins oppervlakkig.
“En in de benauwde wereld verzonken
Met angstige helden bang voor het woord
van vurige tongen
Geknotte wilden
Boven het maaiveld
in geest ontspoord”
(Uit: Denkend aan Holland)
Het lijkt daardoor dat de indringende tekst indruist tegen de vreugdevol klinkende muziek. Echter kan dit juist zijn, waarom de liederen van Straf boeiend zijn. De oppervlakkige luisteraar kan volop feesten; de intense luisteraar kan er bovenuit stijgen en de liederen in meer of mindere mate literair waarderen.
De roemruchte Brabo kan zijn hart van festijn ophalen. Zelf ben ik niet zo hevig geraakt, al staan mijn heupen niet stil en buig ik uit respect voor de aangrijpende stem van Lambèrt en de doordachte lyriek. Lambèrt, in zijn zwart-wit gestreepte shirt en met klompen aan, neemt een uitstap in het publiek en gaat op zijn knieën. “De samenleving is als een schip, wat langzaam ten onder gaat. We moeten alles uit het leven halen, wat er in zit”. Ik ga deze avond zachtjes ten onder aan een extra glas bier en ik haal alles uit het glas wat er in zit.
Proost! Op Straf!
Meer foto’s door Marta Demarteau hier!
Posted in Cul de Sac, Live, Muziek | 3 Comments »